Welcome in Greece Welcome in Greece

 

ΠίσωInitial ΠίσωΟρεινή ΠίσωBack



Η πέρδικα και το κυνήγι της




Κατά την παράδοση, μία ημέρα ο Χριστός για να γλιτώσει από τους Εβραίους που τον κυνηγούσαν, κρύφτηκε σε κάτι βάτα που έτυχε να βρεθούν μπροστά του.
Μέσα στα βάτα αυτά ήταν κρυμμένη και μία πέρδικα.
Αυτή αντί να προφυλάξει το Χριστό θέλησε να τον προδώσει. Άρχισε λοιπόν να λαλεί συνθηματικά βατ-βατ, βατ-βατ, δηλαδή εδώ στα βάτα είναι κρυμμένος ο Χριστός, ελάτε να τον πιάσετε.
Οι Εβραίοι κατάλαβαν και πήγαν κατ ευθείαν στα βάτα, έπιασαν το Χριστό και τον σταύρωσαν.
0 Χριστός για την κακή διαγωγή της πέρδικας θέλησε να την τιμωρήσει και έδωσε οδηγίες στους ανθρώπους, να φτιάχνουν το περδικοπάνι, και αυτή την καταράστηκε άμα το αντικρίζει να μη μπορεί να ξεκολλήσει από κοντά του και έτσι οι κυνηγοί να σκοτώνουν όσο μπορούν περισσότερες πέρδικες, για να πληρώσουν ακριβά την προδοσία τους εκείνη.

Και όταν λέμε πέρδικα εννοούμε τη βουνίσια πέρδικα, το θαυμάσιο και γοητευτικό εκείνο πουλί που είναι εξαπλωμένο σε όλη την Ελλάδα και του οποίου τα κάλλη και τις αρετές τόσο πολύ εξύμνησε η λαϊκή μούσα, την πετροπέδρικα η οποία θεωρείται και ως και εξοχήν ελληνική, αφού και το επιστημονικό της όνομα είναι «πέρδιξ η ελληνίς», εν αντιθέσει προς τη καμπίσια πέρδικα, η οποία είναι πολύ μικρότερη από την βουνίσια όχι τόσο όμορφη και απαντάται στους μεγάλους κάμπους των νέων χωρών, ενώ η πετροπέρδικα είναι μόνιμος κάτοικος όλων σχεδόν των ελληνικών βουνών.

Η πέρδικα μένει συνήθως στις πλαγιές των βουνών και κατά προτίμηση σε απόκρημνα και πετρώδη μέρη.
Επίσης διαμένει σε θαμνώδεις λόφους, σε κοινωνίες και σε βράχους. Τις κορυφές των βουνών τις αποφεύγει. «Το λένε οι κούκοι στα βουνά κι οι πέρδικες στα πλάγια», από τις πλαγιές δε προτιμά τις πιο δροσερές διότι της αρέσουν πολύ τα δροσερά μέρη. «Που ήσουν πέρδικα καημένη κι ήρθες το πρωί βρεμένη; Ήμουνα πέρα στα πλάγια στις δροσιές και στα χορτάρια».

Η πέρδικα φτιάχνει τη φωλιά της κάτω στη γη, στη ρίζα κατάλληλων θάμνων ή κοντά σε πέτρες. Εκεί κλωσά κατά την άνοιξη 12-18 αυγά επί 20 ημέρες. Τον Ιούνιο οπωσδήποτε ξεκλωσά. Ο θερμός και ξηρός καιρός είναι άριστος για το κλώσσημα.
0 Μάιος, όταν έχει πολλές βροχές, είναι επιβλαβέστατος για την πέρδικα και έχει παρατηρηθεί ότι όταν ο καιρός είναι υγρός κατά τον χρόνο του κλωσσήματος, η εκκόλαψη δεν γίνεται κανονικά τα δε ολίγα περδικόπουλα που βγαίνουν είναι πολύ αδύνατα. Αντίθετα όταν ο καιρός είναι ξηρός και θερμός, τα κοπάδια των περδίκων είναι πολυάριθμα και δυνατά.

Τα περδικόπουλα ακολουθούν από τις πρώτες ημέρες τη μητέρα τους και πηγαίνουν πίσω της περπατώντας σαν κοτόπουλα.
Την εποχή αυτή η πέρδικα είναι πολύ ανήσυχη για τα μικρά της, μήπως πάθουν κανένα κακό και τα φωνάζει κατά συχνά διαστήματα με μία τρυφερή και καμματιαστή φωνή για να μην απομακρύνονται από κοντά της. Την αγωνία αυτή της πέρδικας για τα μικρά της εκφράζει ο ποιητής Ζαλοκώστας με τους παρακάτω στοίχους του.
«Βόσκουν οι πέρδικες ή λούζονται στ' αυλάκι και μία στα νύχια περπατεί επάνω σε κοτρόνι και γέρνει πίσω και τηρά μικρό ένα περδικάκι και πότε του γλυκομιλεί και πότε τα μαλώνει:

Άκου της μάνας τη λαλιά, κι ανέβα στο λιθάρι γιατί η καρδιά μου λαχταρά αγαπητό πουλί μου».










Και έχει δίκιο να λαχταρά η πέρδικα, διότι τα μικρά της διατρέχουν μεγάλους κινδύνους από τους άπειρους εχθρούς που έχει: αλεπούδες, κουνάβια, αγριόγατες, αρπακτικά πουλιά κλπ.
Όταν τα περδικόπουλα αντιληφθούν άμεσο κίνδυνο αναποδογυρίζονται και ακινητούν με τέτοιο τρόπο ώστε είναι σχεδόν αδύνατο να τα διακρίνει κανείς. Άμα πάθει κανένα παιδί της κακό η θλίψη της πέρδικας είναι μεγάλη. Όλη η οικογένεια περνά μαζί κοπαδιασμένη μέχρι της εποχής του ζευγαρώματος αλλά και πάλι τις πέρδικες θα τις βρούμε κατά μικρά κοπάδια, διότι αρέσκονται πολύ στην κοινωνική ζωή.

Η πέρδικα τρώει από όλα: χορτάρια, διάφορους σπόρους, καλαμπόκι, σιτάρι, σταφύλια, σκουλήκια, έντομα κλπ., απαραιτήτως δε και μικρά χαλίκια για να διευκολύνεται η πέψη, στη γεωργία κάνει ασήμαντες ζημιές, αποτελεί όμως ένα εξαίρετο λεβέντικο θήραμα για μας τους κυνηγούς.
Στο μέγεθος φτάνει μία μικρή κότα. Τα φτερά της η πέρδικα σπάνια τα χρησιμοποιεί. Ας είναι καλά τα πόδια της, με τα οποία διατρέχει μεγάλες αποστάσεις. Αξιοθαύμαστο είναι το περπάτημα της πέρδικας. , ελεύθερο και καμαροτό. που χαίρεται κανείς να την βλέπει να περπατάει είτε στο ίσιωμα είτε και στις κακοτοπιές.

«Πέτρα σε πέτρα περπατεί, λιθάρι σε λιθάρι» περπατεί σαν πέρδικα, λέγει ο κόσμος για κείνους που στις κακοτοπιές και τα λιθαροτόπια περπατούν γρήγορα και ελεύθερα.
Το σήκωμα της είναι απότομο, το δε πέταγμα της βαρύ, θορυβώδες και σκιαχτερό. Εκνευρίζει τον άπειρο κυνηγό μπροστά από τα πόδια του οποίου ξεπετιέται και τον κάνει να χάσει την ψυχραιμία του και να πυροβολήσει αμέσως και χωρίς πολλές φορές να σημαδέψει καθόλου.
Όταν τα σκυλιά την ξεπετάξουν πολλές φορές και την στεναχωρήσουν δεν διστάζει να ανέβει επάνω σε κανένα πουρνάρι ή άλλο δέντρο για να χάσουν τα ίχνη της.

Το κελάηδημα της είναι μεταλλικό πεταχτό και διαπεραστικό που κάνει την ψυχή του κυνηγού να σκιρτήσει από συγκίνηση όταν ακούσει αυτό πρωί-πρωί στις δροσερές πλαγιές του βουνού.
Πολύ πρωί και πριν ακόμη φωτίσει καλά αντιλαλεί στα ελληνικά βουνά το δυνατό και μελωδικό εγερτήριο της πετροπέρδικας. Σαλπιγκτής είναι ο αρχηγός του κοπαδιού (κότσος) ο οποίος χαιρετίζει τον ερχομό της ημέρας και καλεί συγχρόνως και το κοπάδι να τον ακολουθήσουν για νερό.

Η πέρδικα εξημερώνεται μόνο όταν πιαστεί πολύ μικρή και γυρίζει μερικές φορές ελεύθερα κάτω στην αυλή μαζί με τις κότες.










Το κυνήγι της πέρδικας, όπως και το κυνήγι του λαγού είναι τα δύο συνηθέστερα και χαρακτηριστικότερα κυνήγια του τόπου μας.
Από τα ζώα ο λαγός και από τα πουλιά η πέρδικα είναι οι αντιπροσωπευτικότεροι τύποι των θηραμάτων, γι' αυτό ας πούμε λίγα και για το κυνήγι της:

Κυνηγιέται κατά διάφορους τρόπους:

1) Με το τουφέκι και τα ανιχνευτικά σκυλιά.
Αυτός είναι ο συνηθέστερος και αποκλειστικός σχεδόν τρόπος του κυνηγίου της.
Ο κυνηγός παρακολουθεί, με το τουφέκι στα χέρια, το σκύλο του, ο οποίος όταν βρει τις πέρδικες αρχίζει να τις ξεπετά μία-μία μέσα απ' τις κοτρωνιές ή από τις ρίζες των θάμνων που κρύπτονται ακίνητες. Εδώ χρειάζεται κυνηγός με πείρα και με ψυχραιμία για να έχει καλά αποτελέσματα, διότι η πέρδικα ξεπετιέται ξαφνικά από πολύ κοντά στον κυνηγό και με πέταγμα βροντερό, σε τρόπο ώστε ο άπειρος ή νευρικός κυνηγός να τα χάσει και να πυροβολήσει βιαστικά χωρίς να κατορθώσει να σκοτώσει καμμία απ' αυτές.
Αλλά και στους κυνηγούς δεν είναι πάντοτε εύκολο το χτύπημα της πέρδικας. Άμα ξεπετιέται σε πλαγιές και στρώνει προς τα κάτω, είναι δύσκολο να την πετύχει και καλός κυνηγός. Επίσης άμα σε πλαγιά δασωμένη και κυρτή πάρει την καμπή την χάνει γρήγορα από τα μάτια του.
Καλά χτυπιέται η πέρδικα σε οροπέδια ημίγυμνα. Τότε το πέταγμα της είναι ίσιο και δύσκολα αποτυγχάνει και ο μέτριος ακόμη κυνηγός. Σκάγια χρησιμοποιούνται συνήθως Νο 5 και 6.
Όταν ο κυνηγός σκοτώσει πέρδικα πρέπει το συντομότερο να την ξεκοιλιάσει και να βγάλει τα έντερα της γιατί διαφορετικά το κρέας της θα πάρει απ' αυτά άσχημη μυρωδιά.

2) Με το τουφέκι και χωρίς σκυλί.
Ο τρόπος αυτός είναι πενιχρός σε αποτελέσματα, διότι η πέρδικα επιμένει πολύ και δεν ξεπετιέται εύκολα και όταν ακόμη ο κυνηγός περάσει από πολύ κοντά της. Ιδίως όταν το μέρος της είναι δασωμένο είναι αδύνατο να την κυνηγήσεις.
Σχετικώς καλά κυνηγιέται όταν την πετύχεις σε ανοικτά και ευνοϊκά μέρη. Αλλά και τότε αν καμιά πέρδικα πέσει λίγο μακριά με σπασμένη φτερούγα ξέγραψε την, γιατί δεν θα καταφέρεις να την πιάσεις.
Χρησιμοποιείτο ταχύτατο βάδισμα της και πολύ γρήγορα κάπου θα τρυπώσει και θα την χάσεις από τα μάτια σου, ενώ ένας καλός σκύλος θα την έπιανε αμέσως.







ΕΠΑΝΩ-UP