Μνήμες από το παρελθόν

Από την πιο μικρή μου ηλικία τουλάχιστον όσο θυμάμαι μου έρχονται εικόνες κυνηγίου και το πόσο με συνάρπαζε αυτή η διαδικασία και τρόπος ζωής ! Θυμάμαι το εαυτό μου να κυνηγά με σφεντόνα με πενιχρά αποτελέσματα και να παρακολουθώ και να ζω με όλη μου την ψυχή τα κυνηγετικά δρώμενα από τον πατέρα μου ! Θυμάμαι το πρώτο μου όπλο ένα μικρό αεροβόλο τσεχοσλοβάκικο που πήρα σαν δώρο στην Μυτιλήνη τότε , σε ηλικία 12-14 ετών και τα κυνήγια που έκανα με αυτό το οπλάκι ! Αν και κάποιες στιγμές δεν μου αρκούσε , ιδιαίτερα όταν περνούσαν τον χειμώνα τα παπιά και τα χηνάρια σε V πάνω από το σπίτι που μέναμε 10 χιλιόμετρα έξω από την πόλη προς το αεροδρόμιο ! Θυμάμαι ότι στην ποτιστική μεγάλη στέρνα που είχαμε , ο πατέρας μου πάντα το χειμώνα με τα πολλά κρύα έκανε αρκετά παπιά ! Κάποια στιγμή όταν έκανε περιοδεία στην Λήμνο και στα άλλα νησιά , έβρισκα την ευκαιρία να πάρω το δίκαννο του και να κυνηγάω δίπλα σε ένα τεράστιο χώρο αποθήκευσης της ΔΕΗ, παρυδάτια όλων των ειδών ! Έμπαινα στις τεράστιες κουλούρες από τα καλώδια και παραφύλαγα εκεί τα παπιά τις καλημάνες η τα μπεκατσίνια . Μόλις καθόντουσαν αυτά στην πολύ ρηχή λιμνούλα με βούρλα γύρω γύρω που δημιουργούτανε από τις βροχές έβγαινα ξαφνικά έριχνα και τα δύο φυσίγγια , ότι έπεφτε το μάζευα και κατόπιν ξανά το ίδιο . Προτού νυχτώσει γύρναγα σπίτι περήφανος με την λεία μου στο χέρι και τα άκουγα από την μητέρα μου . Το καλοκαίρι πάλι κυνήγαγα με τα πόδια τα ορτύκια και τα τρυγόνια η τους συκοφάγους πάντα με αντίτιμο κάποια τιμωρία από τον πατέρα μου μα εγώ εκεί πίσω από αυτό που ένιωθα μέσα μου ένα κάλεσμα τόσο δυνατό που μου ήταν αδύνατον να μην ανταποκριθώ όποια και να ήταν η τιμωρία που θα είχα κατόπιν ! Κάποια στιγμή ο πατέρας μου απελπίστηκε και έβαλε το τοπικό Δασοφύλακα να με τρομάξει και όντως ο άνθρωπος έκανε το καθήκον του στο ακέραιο ! Για ένα μήνα δεν πήρα το όπλο του ούτε κυνήγησα και περίμενα από στιγμή σε στιγμή την αστυνομία να έρθει και να με συλλάβει , ένας τρόμος απίστευτος ! Μετά πάλι από λίγο έξω πίσω από το κάλεσμα της ψυχής μου αλλά πολύ πιο προσεκτικός τώρα πια ! Θυμάμαι δύο χαρακτηριστικές περιπτώσεις . Η πρώτη διάβαζα για τις εξετάσεις της χρονιάς και ξαφνικά ακούω φασαρία κοιτάω από το μπαλκόνι και βλέπω τα δύο σκυλιά ημίαιμα κυνηγιάρικα να κυνηγάνε ένα λαγό μέσα στην αυλή μας , φωνάζω την μητέρα μου τον βλέπει και αυτή και μου λέει τρέξε θα τον πιάσουν . Σφαίρα εγώ με τις κάλτσες μόνο σε δευτερόλεπτα είμαι στην αυλή πίσω από τον λαγό και τα σκυλιά ! Ο λαγός φτάνοντας στο τέλος της αυλής και μπροστά στον τοίχο της περίφραξης γυρνάει γρήγορα για να πάει προς την πιο κοντινή πόρτα για να βγει έξω . Το καταλαβαίνω από την πορεία του και τρέχω μια και ήμουνα πολύ πιο κοντά και στήνομαι μπροστά στην πόρτα με τα χέρια ανοικτά σαν τερματοφύλακας ! Ο λαγός δεν αλλάζει με τίποτε την πορεία του πια εγώ νομίζω ότι θα τον πιάσω και βουτάω, κάνει ένα τσαλιμάκι κάτι σαν άλμα με αποφεύγει και βγάνει από την πόρτα με τα σκυλιά σχεδόν να τον αγγίζουν πια μιας και βλέποντας εμένα στην πόρτα διαφυγής εμπόδιο φαίνεται έκοψε ταχύτητα ! Τότε περίλυπος σκονισμένος και με σχισμένες κάλτσες και πατούσες που πονούσαν σηκώνομε απογοητευμένος , αυτή ακριβώς την στιγμή ακούω την στριγκλιά που βγάζει ο λαγός από τον φόβο του η τον πόνο , τρέχω έξω και βλέπω τα δύο σκυλιά να έχουν περιλάβει τον λαγό που ήταν μπλεγμένος σε ένα κοντό σύρμα χαλασμένης περίφραξης ! Τρέχω ,τον παίρνω από το στόμα τους , ήταν στα τελευταία του από τις δαγκωνιές. Περήφανός και κρατώντας τον από τα αυτιά καμαρωτός και με τα σκυλιά δίπλα μου πήγα στο σπίτι ενώ η μητέρα μου από το μπαλκόνι γέλαγε και μου έλεγε μπράβο . Πήραμε τηλέφωνο στο γραφείο το πατέρα μου ο οποίος δεν το πίστευε και όταν ήρθε το μεσημέρι με έβαλε να κάνουμε το ίδιο δρομολόγιο σχεδόν ακριβώς κάτι σαν αναπαράσταση . Κατόπιν μου εξήγησε ότι στάθηκα τυχερός γιατί με την πράξη μου να σταθώ στην πόρτα σαν τερματοφύλακας τον καθυστέρησα τον μπέρδεψα και με τα σκυλιά σε σχεδόν πάνω του έκανε το λάθος και έπεσε πάνω στο σύρμα όπου παγιδεύτηκε ! Αυτός ήταν και ο πρώτος λαγός της κυνηγετικής μου ζωής ! Εικόνα δεύτερη είμαστε με το πατέρα μου και βλέπουμε ένα μεγάλο κοπάδι από τρυγόνια να τρώνε μέσα σε ένα χωράφι κάτω, πάνω από 200 πουλιά ! Καταφέρνουμε να πλησιάσουμε κοντά πίσω από κάτι στάχυα , νιώθω μέσα μία χαρά που δεν περιγράφετε και φαντάζομε ήδη τον εαυτό μου να κυνηγάει τα τραυματισμένα εδώ και εκεί μια και είχα προηγούμενες εμπειρίες τέτοιες με Φάσσες και γκαραβέλια κοινώς ψαρόνια . Ο Πατέρας μου σηκώνετε και μαζί και εγώ και πατάει τις σκανδάλες μία μετά την άλλημ, πάντα με ελαφριά καθυστέρηση η μία από την επόμενη γιατί πάντα μου έλεγε ότι όταν τα πουλιά είναι μαζεμένα μία να ρίχνεις κάτω εκεί που τα πουλιά είναι απλωμένα και κοντά το ένα στο άλλο και όσο μπορείς πιο παράλληλη με το έδαφος και την επόμενη όταν αρχίζουν να σηκώνονται στο πιο πυκνό σημείο ! Έτσι λοιπόν και ενώ περίμενα να ακούσω τον ήχο των βολών και την κυνηγητική πανδαισία του μετά το μόνο που ακούστηκε ήταν ένα κλικ και λίγο μετά ακόμη ένα κλικ από τον άλλο κόκορα !! Το κοπάδι βεβαίως μόλις μας είδε σηκώθηκε και έφυγε σαν συννεφάκι άμεσα μακριά ! Η απογοήτευση μου ήταν τέτοια ώστε τα έβαλα με όλους και τον πατέρα μου για την στιγμή που μου στέρησαν μέχρι βάζοντας τα κλάματα ! Ο πατέρας μου με δυσκολία βάστηξε την απογοήτευση του και τα δικά του νεύρα και δεν μου έδωσε καμιά σφαλιάρα , ανοίγοντας δε το όπλο είδε ότι ενώ είχαν χτυπηθεί τα καψούλια αυτά δεν λειτούργησαν, μάλλον λόγο υγρασίας, παλαιότητας των φυσιγγίων που τότε ήταν χάρτινα ! Μουρμουρίζοντας είπε καλά να πάθω αφού αγόρασα έτοιμα επειδή βαρέθηκα να γεμίσω ! Χρόνια του παρελθόντος αλλά γεμάτα συγκινήσεις δυνατές σχεδόν ανεπανάληπτες λόγο και της τότε ηλικίας , καλές και κακές αλλά σίγουρα χρόνια αγνά , χρόνια που για μένα με αυτή την έννοια δεν θα ξανάρθουν ποτέ πια και μάλλον ούτε η κόρη μου θα ζήση τουλάχιστον έτσι όπως ήταν ο κυνηγετικός κόσμος τότε και που ο κυνηγός και το κυνήγι ήταν στην ιεραρχία της κοινωνίας ειδικά στην επαρχία !! ΕΠΑΝΩ-UP Πέππας Γιώργος.