Welcome in Greece Welcome in Greece

 

ΑρχικήInitial Mπροστάnext ΠίσωBack


!

Μελετώντας την πανέμορφη θορυβοπέτις πέρδικα το σήμερα


Πως να ξαμώσω πέρδικας που είναι ζευγαρωμένη,
αφού κατέχω ο χωρισμός πληγή είναι που δεν γένει.

Εν όψη της τρέχουσας αναπαραγωγικής περιόδου της νύμφης των κορυφών των βουνών, συγκέντρωσα ορισμένες πληροφορίες από διάφορες πηγές (αναφέρονται στο τέλος του άρθρου ), προσπαθώντας συνοπτικά να “αποτυπώσω” την σημερινή κατάσταση αυτού του υπέροχου είδους, που έχουμε την τύχη να περιλαμβάνεται ακόμη στα επιτρεπόμενα θηράματα της πατρίδας μας.

Αυτό το ενδημικό είδος που αποτελεί κόσμημα της Ελληνικής πανίδας , δίνει τη μάχη της στα βουνά της πατρίδας μας
O σο κι αν ακούγεται περίεργο, η μετανάστευση και η αστυφιλία έκαναν ζημιά στην ορεινή πέρδικα.
Τότε, ακόμα και η πιο στενή πεζούλα καλλιεργείτο για να βγάλει η ελληνική οικογένεια της υπαίθρου τα δικά της κουκιά, τα δικά της φασόλια, το βίκο για τα ζωντανά της. Στη συνέχεια, όμως, όλο αυτό το σκηνικό άρχισε να αλλάζει δραματικά μέχρι που όλες αυτές οι καλλιέργειες εγκαταλείφθηκαν, στερώντας παράλληλα από τις πέρδικες τη βασική τους τροφή.

Dεδομένου ότι η τροφή παίζει πρωταρχικό ρόλο στην αναπαραγωγική διαδικασία των πουλιών, τόσο σε επίπεδο ικανότητας των γεννητόρων όσο και στο μεγάλωμα των νεοσσών, δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι η μείωση των πληθυσμών ήταν μαθηματικά βέβαιη σε συνάρτηση με τις μεταβολές στην αγροτική οικονομία.

Ετσι οι κυνηγετικές οργανώσεις συνεργαζόμενες με επίσημους επιστημονικούς κρατικούς φορείς προσπαθούν με σύγχρονα μέσα να παρακολουθήσουν την ζωή της πέρδικας και βέβαια να αξιολογήσουν όσο το δυνατόν σωστότερα την σημερινή κατάσταση του είδους σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και αναλόγως να επέμβουν προς βοήθεια της .

Στην Ηπειρο μία μελeτη μας λέει :

Oti oι δoρυφόροι SPOT 3 και 4 (κυρίως ο δεύτερος) έδωσαν στους μελετητές του Eργαστηρίου Aγριας Πανίδας στοιχεία για το ανάγλυφο της περιοχής, τη βλάστηση, τις υδάτινες επιφάνειες, τις άγονες και καλλιεργήσιμες εκτάσεις προσφέροντας έτσι μία χαρτογράφηση των βιοτόπων της ορεινής πέρδικας με ποσοστό ακρίβειας 92%.

Παράλληλα οι ερευνητές είχαν προχωρήσει σε στατιστική μελέτη της παρουσίας περδικών σε διαφορετικής μορφολογίας βιοτόπους, σε καταγραφές φωλιών και σε τοποθετήσεις ραδιοπομπών.

Eτσι με την καταγραφή των βιοτόπων από ψηλά και την προσέγγιση του αριθμού των περδικών ανά βιότοπο έφτασαν στο σημείο να εκτιμήσουν –με τη βοήθεια, βέβαια, προγραμμάτων H/Y– το συνολικό αριθμό τους στην Hπειρο και να αντλήσουν στοιχεία για το ζευγάρωμα, τις φωλιές, τις τροφικές συνήθειες, το κούρνιασμα, το αμμόλουτρο, το κελάηδισμά τους. Aπό το κελάηδισμα μάλιστα και τα χρώματα της κεφαλής οι ειδικοί είναι σε θέση να προσδιορίσουν αν μια πέρδικα είναι «γκρέκα» (ορεινή) ή αν προέρχεται από διασταύρωση.

H αναγκαιότητα αυτής της μελέτης η οποία επικεντρώθηκε στην αναπαραγωγή της πέρδικας, υπαγορεύτηκε κι από την καθιερωμένη κάθε χρόνο σύγκρουση Oικολόγων και Kυνηγών για τη μείωση ή όχι της κυνηγετικής περιόδου. H Διεύθυνση Θήρας του υπουργείου θέλησε να δει μ? αυτήν τη μελέτη στην Hπειρο αν μειώνεται ή όχι απ? το κυνήγι ο πληθυσμός της ορεινής πέρδικας και με βάση τα στοιχεία να καθοριστεί ένα πρόγραμμα ορθολογικής διαχείρισης του είδους.

Αυτός ο τρόπος έρευνας πιστεύω ότι μπορεί να βοηθήσει και τα τρία είδη πέρδικας που υπάρχουν στην Ελλάδα και όπως είναι νομίζω εύκολα κατανοητό δεν φθάνει η χρηματοδότηση μόνο από τις κυνηγετικές οργανώσεις , αλλά χρειάζεται και η βοήθεια του κράτους ,. Τα απαιτούμενα χρηματικά κοντύλια είναι μεγάλα και δυστυχώς η κακή οικονομική συγκυρία δεν το επιτρέπει , ισως όμως μπορέι να γίνει κάτι μέσω χρηματοδότησης τύπου ΕΣΠΑ κλπ προγραμμάτων , αν κάποιοι στην Αθήνα κατανοήσουν την σπουδαιότητα αυτών των ερευνών ...

Oι ερευνητές κατέληξαν στην εκτίμηση ότι ο πληθυσμός της ορεινής πέρδικας στην περιοχή έρευνας το 1999 ήταν περίπου 18.000, το 2000 ήταν περίπου 17.000 και το 2001 18.480. O νομός Iωαννίνων διατηρεί το μεγαλύτερο πληθυσμό πέρδικας (63,2%) κι ακολουθούν Aρτα, Θεσπρωτία, Πρέβεζα. ,p. Aπό τα στοιχεία φαίνεται ότι ο πληθυσμός παραμένει σταθερός κι ότι το κυνήγι δεν συντελεί τόσο στην μείωση του πληθυσμού όσο συντελούν κατά την αναπαραγωγική περίοδο οι άρπαγες, οι φυσικοί δηλαδή εχθροί της πέρδικας (κουνάβια, νυφίτσες, αρπακτικά πτηνά κτλ).

Mάλιστα σημειώνουν ότι ένα πρόγραμμα πληθυσμιακού ελέγχου σαρκοφάγων θηλαστικών θα επέτρεπε μεγαλύτερη κάρπωση με το κυνήγι χωρίς να μειωθεί ο πληθυσμός της πέρδικας.

Aπό τις εκτρεφόμενες πέρδικες που απελευθέρωσαν τα μέλη της ερευνητικής ομάδας μόνο μία από 21 κατόρθωσε να εκκολάψει νεοσσούς καθόσον και τα εκτρεφόμενα πτηνά είναι πιο ευάλωτα στο κυνήγι και στους φυσικούς τους εχθρούς.

Οι απελευθερώσεις περδίκων, ιδίως εκτρεφόμενων, ενέχουν και τον κίνδυνο μεταφοράς παθογόνων οργανισμών και ιών . Ένας απλός κτηνιατρικός έλεγχος δεν είναι αρκετός να εξασφαλίσει πως τα δεκάδες άτομα προς απελευθέρωση δεν φέρουν κάποιον παθογόνο μικροοργανισμό που ενδέχεται στο μέλλον να είναι επιζήμιος για τον πληθυσμό. Επιπρόσθετα, η χρήση κτηνιατρικών φαρμάκων στα εκτροφεία μπορεί να αφήσει τα εκτρεφόμενα ζώα ανοσολογικά εκτεθειμένα όταν βρεθούν χωρίς φάρμακα στη φύση.

     Μερικές από τις ασθένειες ασθένειες της πέρδικας.(πεδινής , ορεινής η νησιώτισσας)

    Ιός Ψευδοπανώλη (Newcastle disease)  
    Βακτήριο Σαλμονέλλωση (Salmonellosis) - Κολοβακτηριδίαση (Colibacillosis)- Μυκοπλάσμωση (Mycoplasmosis)  
    Μύκητας Ασπεργίλλωση (Aspergillosis) - Καντιδίαση (Candidiasis)  
    Παράσιτο Κοκκιδίαση (Coccidiosis) - Εντεροηπατίτιδα (Blackhead) - Συγκάμωση (Syngamiasis) Ψώρα

 

    Στην περίπτωση μεταφοράς προς απελευθέρωση περδίκων θα πρέπει:

    1) να ελεγχθεί η γενική κατάσταση, η συμπεριφορά, η κατάσταση του πτερώματος όλων των προς απελευθέρωση πτηνών,
    2) να γίνει αιμοληψία των πρώτων δέκα πτηνών που θα συλληφθούν για μικροβιολογικό έλεγχο με σκοπό τη διερεύνηση ασθενειών που μπορούν να προκαλέσουν μείωση στο μελλοντικό πληθυσμό της πεδινής πέρδικας
    3) να πραγματοποιηθεί παρασιτολογική εξέταση των κοπράνων.
    Δείγματα αίματος (1 ml) θα ληφθούν από τη φλέβα του φτερού (vena brachialis) με τη χρήση βελόνας 23-G.
    Η παρασιτολογική εξέταση θα γίνει στα κόπρανα όπου θα αφήσουν τα πτηνά στο τσουβάλι μεταφοράς

Ενα παράδειγμα μεταδόσιμης ασθένειας (συνγκάμωσης) μας δίνει Ελληνική Κτηνιατρική Εταιρεία σε πέρδικες εκτροφής

Ζωντανές και νεκρές πέρδικες (Alectoris chukar), ηλικίας 2 μηνών, προερχόμενες από οικόσιτη εκτροφή στην περιοχή Διαβατών Θεσσαλονίκης, προσκομίστηκαν στη μονάδα Παθολογίας Πτηνών της Κτηνιατρικής Σχολής Α.Π.Θ. Οι πέρδικες διαβιούσαν μαζί με ενήλικους φασιανούς (Phasianus colchicus) και ελεύθερα διαβιούντα είδη Στρουθιόμορφων (Passeriformes), σε έναν ειδικά διαμορφωμένο περιφραγμένο κλωβό 600 m2, στο έδαφος του οποίου υπήρχε αυτοφυής χλωρίδα.
Δύο μήνες μετά την τοποθέτηση των πτηνών στο κλωβό, παρατηρήθηκαν 5 θάνατοι στις πέρδικες, γεγονός που αποτέλεσε και την αιτία προσκόμισης ασθενών πτηνών για εξέταση. Κατά την κλινική εξέταση διαπιστώθηκε έντονη αναπνευστική δυσχέρεια, κοπιώδης αναπνοή, με ανοικτό ράμφος, ανύψωση της κεφαλής με ταυτόχρονη έκταση του τραχήλου και αναιμικά κάλλαια. Κατά τη νεκροτομική εξέταση, παρατηρήθηκε πάχυνση και συμφόρηση του βλεννογόνου της τραχείας, καθώς και μεγάλος αριθμός παρασίτων Syngamus trachea στον αυλό της.
Τα παράσιτα σχημάτιζαν το χαρακτηριστικό ‘Υ’, δηλωτικό της παραμονής θηλυκού και αρσενικού παρασίτου σε σύζευξη. Τα υπόλοιπα όργανα δεν έφεραν αλλοιώσεις, ενώ οι μικροβιολογικές εξετάσεις που διενεργήθηκαν από δείγματα ήπατος, σπλήνα και αεροφόρων σάκων ήταν αρνητικές. Παράλληλα, εξετάστηκαν δείγματα κοπράνων από την εκτροφή, όπου με τη μέθοδο καθίζησης ανιχνεύτηκαν αυγά S. trachea.
Ο θάνατος των νεαρών περδίκων αποδόθηκε στην έντονη παρασίτωση της τραχείας από S. trachea. Η σημασία του νοσήματος για οικόσιτα ή ελεύθερα διαβιούντα πτηνά, η δυσκολία αντιμετώπισης και ελέγχου της νόσου, καθώς και η ιδιομορφία εμφάνισης των συμπτωμάτων και της θνησιμότητας, ειδικά στις πέρδικες της εκτροφής αυτής, είναι τα ενδιαφέροντα σημεία που συζητούνται στο άρθρο αυτό.

Ωστόσο, επ0ίσης εντυπωσιακή είναι η διαπίστωση για τη θνησιμότητα της πετροπέρδικας από διάφορα... παράσιτα που τη μολύνουν, κυρίως τους νεοσσούς της υπαλπικής ζώνης! Πρόκειται για παράσιτα που μεταδίδονται στον βιότοπο της πέρδικας από την αλεπού (από 314 αλεπούδες που εξετάστηκαν, το 73, 2% ήταν μολυσμένες)...

H ερευνητική ομάδα έκανε όμως κι ένα άλλο πείραμα. Tόσο σε συνθήκες αιχμαλωσίας όσο και ελεύθερη στη φύση αλλά παρακολουθούμενη με ραδιοπομπό μία πέρδικα τσούκαρ (είδος που φωλιάζει στην Kρήτη στα νησιά του Aιγαίου και στην A. Θράκη) μπόρεσε να ζευγαρώσει με ορεινή πέρδικα της Hπείρου αποδεικνύοντας ότι ο κίνδυνος υβριδισμού στο ελεύθερο περιβάλλον είναι υπαρκτός.

Στη χώρα μας λειτουργούν δέκα ελεγχόμενες κυνηγετικές περιοχές. Στις Ε.Κ.Π. επιτρέπεται το κυνήγι σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Οι περισσότερες από αυτές εμπλουτίζονται κάθε χρόνο με πέρδικες  τσούκαρ, οι οποίες παράγονται στα κρατικά εκτροφεία. Η εισαγωγή της πέρδικας τσούκαρ (Alectoris chucar) σε περιοχές που ενδημεί η ορεινή πέρδικα (Alectoris graeca), πέρα από τον ανταγωνισμό, εγκυμονεί τον κίνδυνο πιθανής γενετικής μόλυνσης με τη διασταύρωσή τους.

Kατόπιν τούτου οι επιστήμονες στα διαχειριστικά μέτρα που πρότειναν συνιστούν να απαγορευτούν στην ηπειρωτική Eλλάδα οι απελευθερώσεις με πέρδικες τσούκαρ για να μην κινδυνεύσει η ορεινή πέρδικα.

Το κυνήγι

Είναι επίσης γνωστό ότι αποτελεί παράδοση στη χώρα μας το κυνήγι της και το γεγονός ότι η πέρδικα συγκινεί όσο ελάχιστα θηράματα τον Έλληνα κυνηγό. Αυτή η προτίμηση στο είδος συνέτεινε κατά ένα μέρος στη μείωση του πληθυσμού της, ως αποτέλεσμα υπερκάρπωσης.

Υπάρχουν περίπου πεντακόσια καταφύγια θηραμάτων στην Ελλάδα διασπαρμένα σε ολόκληρη την επικράτεια, όπου το κυνήγι απαγορεύεται σύμφωνα με τη δασική νομοθεσία. Στα περισσότερα καταφύγια, οι πληθυσμοί της πέρδικας είναι μικρότεροι από εκείνους στους οποίους ασκείται ελεύθερο κυνήγι. Πρέπει να αναπροσαρμοστεί ο θεσμός και να τεθεί σε λειτουργία ένα πιο ευέλικτο σχήμα.

Έτσι έχει προταθεί σαν της παραπάνω μελέτης στην Ήπειρο , το κυνήγι της να καθορίζεται με διαχρονικές απογραφές και με τη μέθοδο των διαδρόμων που συμβάλλουν στην επιτυχία της αναπαραγωγής, να δημιουργηθούν ποτίστρες και να καλλιεργούνται εγκαταλειμμένα χωράφια, στις απελευθερώσεις να έχει προηγηθεί πληθυσμιακός έλεγχος των θηρευτών κτλ.

Αλλο πρόβλημα για την πέρδικα είναι η επέκταση και πύκνωση του ορεινού οδικού δικτύου την τελευταία εικοσαετία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την εύκολη προσέγγιση και των πιο απομακρυσμένων βιοτόπων της πέρδικας. Με αποτέλεσμα την συνεχή όχληση της ακόμη και κατά τις περιόδους αναπαραγωγής .

Η πέρδικα είναι δυνατόν να πιαστεί από τους εχθρούς της όταν κλωσάει που μένει στη φωλιά χωρίς να κουνιέται καθόλου. Επομένως γίνεται εύκολη λεία κυρίως για την αλεπού. Το κουνάβι εκτός από την πέρδικα, καταστρέφει και τρώει και τ΄ αυγά της. Το ίδιο συμβαίνει και με την νυφίτσα και το νύφι.

Από μελέτες που έχουν γίνει (Ν.Μάνιος, Ε.Χατζηνίκος, Β.Αλεξίου) οι φωλιές που καταστρέφονται από τα αρπακτικά είναι σε ποσοστό 46%.

    Συγκεκριμένα
    Το 15% των φωλιών τρώγεται από την αλεπού
    Το 23% των φωλιών τρώγεται από το κουνάβι
    Το 8% των φωλιών τρώγεται από τις νυφίτσες και τα φίδια

Επίσης διαπιστώθηκαν τα έξεις πάνω στην κινητικότητα και διαβίωση των πληθυσμών κατά την αναπαραγωγή και το μεγάλωμα των νεοσσών .

Οπως είναι φυσικό, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού το είδος παρουσιάζει σημαντικά υψηλότερες πυκνότητες, ενώ η πληθυσμιακή πυκνότητα της πετροπέρδικας αυξάνεται... όσο αυξάνει και το υψόμετρο! Ωστόσο, οι μετρήσεις απέδειξαν πως το υψόμετρο επιδρά σημαντικά μόνο κατά την περίοδο του καλοκαιριού, γιατί κατά την περίοδο της άνοιξης, η πυκνότητα της πέρδικας δεν παρουσιάζει διαφορές μεταξύ χαμηλών και μεγαλύτερων υψομέτρων.
Από την άλλη, πάντως, η επίδραση του υψομέτρου στην πυκνότητα των πουλιών, είναι κάτι που χρήζει διεξοδικότερης έρευνας...

Οπως σημειώνεται στη μελέτη, ο αυξημένος πληθυσμός πέρδικας το καλοκαίρι στα μεγαλύτερα υψόμετρα (1.000 έως 2.000 μέτρα), πιθανώς να οφείλεται στην επίδραση των αρπακτικών στις φωλιές και τα νεαρά πουλιά, που είναι... εντονότερη στα χαμηλά περδικοτόπια! Στις ζώνες των χαμηλότερων υψομέτρων τα πυκνά είναι περισσότερα, κάτι που ευνοεί το πετροκούναβο, τη νυφίτσα και την αλεπού...
Αντιθέτως στα αλπικά -πάνω από τη ζώνη του έλατου- οι άρπαγες εμφανίζουν μικρότερους αριθμούς, οπότε και οι απώλειες σε φωλιές και νεοσσούς είναι μικρότερες.

Εδώ θα ήθελα να προσθέσω ότι εμείς αναγκάζοντας τις πέρδικες με την πίεση που τους εξασκούμε (εκπαιδευτικά κλπ) κατά την διάρκεια της περιόδου της αναπαραγωγής να φωλεοποιούν σε πυκνά και ιδιαίτερα χαμηλά μέρη των βιοτόπων τους , είναι σαν να τις στέλνουμε στο στόμα του λύκου (αρπακτικών ) με ότι σημαίνει αυτό για τον πληθυσμό τους...

Στο παρελθόν εφαρμοζόταν καταπολέμηση των αρπακτικών με επικήρυξη αυτών έναντι αμοιβής, καθώς και με δολώματα. Σήμερα ο έλεγχος των αρπακτικών με δηλητήρια (όπως υδροκυάνιο και στρυχνίνη απαγορεύετε από τη νομοθεσία. Είναι γεγονός ότι τα κουνάβια, οι νυφίτσες και οι αλεπούδες επιδρούν δραματικά στους πληθυσμούς της πέρδικας (πτυχιακή διατριβή, Αλεξίου, Μάνιου, Χατζηνίκου, Θεσσαλονίκη 1996), καταστρέφοντας κυρίως τις φωλιές και σε μικρότερο βαθμό τρώγοντας ανήλικα και ενήλικα άτομα.


Tσούκαρ!

Η θηραματική αξία της ορεινής πέρδικας (Alectoris graeca)αλλα και της νησιώτισσας (Alectoris chukar )είναι ιδιαίτερα μεγάλη καθώς αποτελεί αγαπημένο θήραμα πολλών κυνηγών αλλα και στολίδι των βουνών της ηπειρωτικής και νησιώτικης πατρίδας μας και πρέπει να κάνουμε το πάν για να διαφυλάξουμε την ύπαρξη της ...

Ποια μέτρα έχουν παρθεί ή πρέπει να παρθούν για την προστασία τns;

Το μόνο μέτρο που έχει λάβει χώρα είναι η ίδρυση ορισμένων Καταφυγίων Άγριας Ζωής. Μέτρο το οποίο δεν είναι αποτελεσματικό για το σκοπό που επιδιώκουμε (την αύξηση τns αειφόρου κάρπωσης τns ορεινήs πέρδικας).

    Τα μέτρα που πρέπει να παρθούν είναι:

    1. Η κατά Tόπoυς έρευνα προκειμένου να καθοριστούν οι επί μέρους περιοριστικοί παράγοντες των πληθυσμών του είδους.
    2. Η πληθυσμιακή μείωση του κουναβιού, της νυφίτσας και τns αλεπούς.
    3. Η καλή κατανομή της βόσκησης.
    4. Η καλλιέργεια ορισμένων ορεινών αγρών.
    5. Η εφαρμογή ελεγχόμενης καύσης για την αύξηση των κατάλληλων Βιοτόπων.
    6. Η εκτροφή και απελευθέρωση καθαρόαιμων ορεινών περδίκων.

Τα παραπάνω μέτρα χρειάζονται χρηματοδότηση και κυρίως εθελοντισμό που αν δεν είμαστε σε θέση (εμείς οι κυνηγοί να πραγματοποιήσουμε τότε πρέπει να περάσουμε σε άλλης φιλοσοφίας μέτρα τα οποία είναι τα κατασταλτικά τα οποίο είναι:

    1 Ο έλεγχος τnς ετήσιας κάρπωσης ανά κυνηγό με αριθμημένους δακτυλίους οι οποίοι δίδονται προσωπικά σε κάθε κυνηγό και χρησιμοποιούνται μόνο από αυτόν και εφαρμόζονται στο πόδι κάθε Θηρευμένης πέρδικας
    2 Οι εκ προτροπής απαγορεύσεις της θήρας της πέρδικας κατά χώρο και χρόνο.
    3 Η απαγόρευση των εκπαιδευτικών τους μήνες Απρίλιο , Μάιο , Ιούνιο και Ιούλιο.

    Το μέλλον της ορεινής εξαρτάται από τον κάθε κυνηγό. Σίγουρα δεν πρόκειται να εξαφανιστεί εντελώς από τα ελληνικά βουνά όσο κι αν το προσπαθήσουν μερικοί «νουμεράδες». Η πέρδικα όταν βρίσκεται στα γκρέμια της και στίς πυκνούρες της είναι η κυρίαρχη του παιχνιδιού. 'Ομως δεν είναι απίθανο οι μελλοντικές γενιές των κυνηγών να τη γνωρίσουν σαν προστατευόμενο είδος και όχι ως θηρεύσιμο.

    Το έχουμε ξαναδεί το έργο με την πεδινή πέρδικα στην Ελλάδα, (ο πατέρας μου την έχει κυνηγήσει, εγώ όχι) καθώς και με την ορεινή πέρδικα π.χ. στη Γαλλία όπου πρόσφατα απαγορεύτηκε, ουσιαστικά, το κυνήγι της.

    Από εμάς λοιπόν εξαρτάται αν θα πράξουμε το καλό, το κακό, ή θα παραμείνουμε στη μακαριότητα μας προσμένοντας την αναπόφευκτη μοίρα μας.


    Πηγες.
    ΚΣΕ
    ΚΟΜΑΘ
    ΔΚΟΣΕ
    Ελληνική Κτηνιατρική Εταιρεία
    Καθημερινή
    Νίκος Μάνιος
    Κυνήγι στην Ελλάδα και όχι μόνο

    Διαμόρφωση gpeppas


Tσούκαρ!

ΕΠΑΝΩ-UP

© Giorgio Peppas