Welcome in Greece Welcome in Greece

 




ΑρχικήInitial MπροστάBack

Ορτύκι: Μικρά αλλά σημαντικά μυστικά στο κυνήγι του ...


Το ορτύκι αποτελεί ένα από τα πλέον δημοφιλή θηράματα στην Ελλάδα. Πολλοί κυνηγοί «μετανάστευσαν» στο ξεκίνημα της κυνηγετικής περιόδου για να βρεθούν κυρίως στις περιοχές της Θράκης που κρατούν μόνιμους πληθυσμούς ορτυκιών.

Το κυνήγι του ορτυκιού είναι σχετικά εύκολο συγκρινόμενο με άλλα θηράματα. Ωστόσο δεν θα πρέπει να παραλείψουμε ότι έχει και αυτό τις δυσκολίες του, που έχουν να κάνουν περισσότερο με τις κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούν, ιδιαίτερα στο ξεκίνημα της κυνηγετικής περιόδου και λιγότερο με το ίδιο το θήραμα.

Τον πρώτο και κύριο λόγο για το κυνήγι του ορτυκιού τον έχει ο σκύλος.

Ένα καλά γυμνασμένο σκυλί, με μεθοδική έρευνα αποτελεί πολύτιμο και αποτελεσματικό σύντροφο. Όλο το μυστικό βρίσκεται στο να καταφέρει το σκυλί να μπλοκάρει το ορτύκι και να μας υποδείξει τη θέση του. Μπορεί αυτό να ακούγεται εύκολο, αλλά στην πράξη δεν είναι πολλά τα σκυλιά που μπορούν να πραγματοποιήσουν αυτή την απλή, όπως την περιγράψαμε, εργασία.

Τα «ντοπιάρικα» ορτύκια πιο πολύ περπατάνε παρά πετάνε. Η συμπεριφορά τους είναι πολύ διαφορετική από αυτή των «περασματιάρικων» που δέχονται πιο εύκολα την φέρμα και η πιο συνήθης αντίδρασή τους, είναι, μόλις αντιληφθούν κίνδυνο αμέσως να πετάξουν. Η πρώτη αντίδραση του κυνηγού μετά την φέρμα ή το ακούσιο ξεπέταγμα του θηράματος είναι να σηκώσει το όπλο και να πυροβολήσει.

Αλήθεια, τι μεγάλη διαπίστωση! Και όμως. Το ξαφνικό ξεπέταγμα του ορτυκιού αποτελεί αιτία αποτυχημένης βολής. Ο «πανικός θηράματος», ειδικά στους άπειρους κυνηγούς είναι συχνό φαινόμενο. Η απότομη επώμιση και το υπερβολικό σφίξιμο του όπλου είναι η συνήθης αντίδραση σ’ αυτή την περίπτωση.

Η πρώτη τουφεκιά φεύγει χωρίς αποτέλεσμα. Οι πιο ψύχραιμοι αντιλαμβάνονται το τι έκαναν και συνήθως στην δεύτερη τουφεκιά κάνουν τις απαραίτητες διορθώσεις.
Το φαινόμενο του «πανικού θηράματος» ισχύει για όλα τα θηράματα, όχι μόνο για το ορτύκι. Στο ορτύκι όμως συμβαίνει πιο εύκολα, γιατί το θήραμα φεύγει κοντά, σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και μέσα από τα πόδια μας.

Οι τεχνικές σκόπευσης στο ορτύκι δεν συμπεριλαμβάνουν πολλά πράγματα, ωστόσο υπάρχουν και αν τις λάβουμε υπόψη θα βελτιώσουμε κατά πολύ τις επιδόσεις μας.
Πρώτα και κύρια θα αναφέρουμε τα θέματα ασφάλειας. Το ορτύκι σηκώνεται από τη γη και το πέταγμα του έχει απόσταση από την γη, από 10 εκατοστά έως 2 μέτρα περίπου.
Άμεσα γίνεται αντιληπτό ότι μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια κινείται και ο άνθρωπος. Αν λάβουμε υπόψη την διασπορά των σκαγιών, σε κάθε περίπτωση που θα τουφεκάμε ορτύκια πρέπει να γνωρίζουμε ότι υπάρχει κίνδυνος να κτυπήσουμε με τα σκάγια ακόμα και άνθρωπο, αν δεν είμαστε προσεκτικοί. Για το λόγο αυτό, πριν από το πλησίασμα στη φέρμα, ή κατά τη διάρκεια της έρευνας καλό είναι να ελέγχουμε συνεχώς αν υπάρχουν άλλοι κυνηγοί στην περιοχή, ή ακόμα αγρότες, ζώα κλπ.

Το ίδιο προσεκτικοί θα πρέπει να είμαστε και με τα σκυλιά. Είναι χίλιες φορές προτιμότερο να αφήσουμε ένα ορτύκι να φύγει παρά να ρισκάρουμε να πυροβολήσουμε, όταν δούμε το σκύλο ή τα σκυλιά να κυνηγούν από πίσω το ορτύκι που πετάει ή γενικότερα όταν ο σκύλος βρίσκεται κοντά στο θήραμα.

Στο θέμα του όπλου, καλό είναι να επιλέξουμε ένα δίκανο, με την λογική ότι θα έχουμε δύο διαφορετικά τσοκαρίσματα.

Σε ότι αφορά τις τεχνικές προδιαγραφές του όπλου, θα πρέπει να σημειώσουμε τα εξής: Ένα όπλο μικρού διαμετρήματος (Cal 20,28) θα ήταν το ιδανικό όπλο για το κυνήγι του ορτυκιού. Αν λάβουμε όμως υπόψη την πραγματικότητα, τότε ένα δωδεκάρι με βάρος από 2.700 έως 3.200 gr είναι μια καλή επιλογή.
Το μήκος των κανών, αν μιλάμε για δίκανο θα πρέπει να κυμαίνεται από 61 έως 66 εκατοστά. Για αυτογεμή, τα 61 εκατοστά μήκος κάνης κάνης αντιστοιχούν σε ίδιο συνολικό μήκος με ένα δίκανο με κάνες 66 εκατοστών.
Όπως και να έχει, το μήκος της κάνης δεν αποτελεί δέσμευση για το συγκεκριμένο κυνήγι, γιατί ούτε στα πολύ πυκνά κυνηγάμε ώστε να ισχυριστούμε ότι ένα κοντόκανο όπλο διαθέτει πλεονέκτημα λόγω ευκολίας χειρισμού σε περιορισμένο χώρο, αλλά ούτε και για την εξοικονόμηση βάρους μπορούμε πλέον να μιλάμε, γιατί υπάρχουν όπλα που ακόμη και με μήκος κάνης 76 cm δεν ξεπερνούν τα 3 κιλά βάρους.

Αν κάποιος έχει την πολυτέλεια να μπορεί να αγοράσει ένα όπλο αποκλειστικά και μόνο για το κυνήγι του ορτυκιού, τότε το ιδανικό θα ήταν ένα δίκανο με μήκος κανών 66cm, μονή σκανδάλη με επιλογέα και τσοκάκια, αν πρόκειται για σταθερά τσοκ, η πρότασή μας είναι κύλινδρος για την κάτω ή την δεξιά και DEMI για την επάνω ή αριστερή (αλληλεπίθετο, πλαγιόκανο).

Αν έχει βιδωτά τσοκάκια, ισχύουν τα ίδια, απλά με τα βιδωτά υπάρχει η δυνατότητα της επιπλέον επιλογής.
Σε ότι αφορά το μήκος των κανών αφήσαμε το θέμα λίγο ανοιχτό. Δεν ισχύει όμως το ίδιο και για τα τσοκαρίσματα. Εδώ οι επιλογές είναι πολύ συγκεκριμένες. Οι τουφεκιές στο ορτύκι, στην συντριπτική τους πλειοψηφία κυμαίνονται από τα 8 έως τα 20 μέτρα. Μέσα στις αποστάσεις αυτές είναι πολύ συγκεκριμένα τα τσοκ που μπορούμε να επιλέξουμε, ώστε να έχουμε ανοιχτή κατανομή σκαγιών και ένα ικανοποιητικό κύκλο διασποράς, τέτοιο που να «μαζέψει» και κάποια μικρά σκοπευτικά λάθη.

Ο κύλινδρος φαντάζει ως το επικρατέστερο τσοκάρισμα για τέτοιες περιπτώσεις.
Στην περίπτωση που κυνηγάμε με αυτογεμές, η επιλογή του κυλίνδρου αποτελεί μονόδρομο. Σε περιπτώσεις που χρησιμοποιείτε φυσίγγια διασποράς (υπερβολή και όχι τόσο «αθλητικό» στο κυνήγι του ορτυκιού), καλό είναι να επιλέγετε τσοκαρίσματα από το DEMI (τρία άστρα) και πάνω, γιατί με αυτά τα τσοκαρίσματα τα φυσίγγια διασποράς αποδίδουν πολύ καλύτερα.
Αν δεν χρησιμοποιείτε φυσίγγια διασποράς τότε μπορείτε, στο αυτογεμές, να χρησιμοποιήσετε το τσοκ κύλινδρος και να το συνδυάσετε με κατάλληλα φυσίγγια. Τα δύο πρώτα όχι πάνω από 33 γραμμάρια Νο9 και το τρίτο Νο8.

Για τα δίκανα η δυνατότητα ύπαρξης δύο διαφορετικών τσοκαρισμάτων παρουσιάζει πλεονεκτήματα.
Ο συνδυασμός μπορεί να είναι κύλινδρος με βελτιωμένο κύλινδρο ή κύλινδρος με μισό.
Μια καλή δοκιμή για τα φυσίγγια και τα τσοκαρίσματα που θα επιλέξουμε, είναι σε απόσταση 15 μέτρων «να καταφέρουμε» να σχηματίσουμε στο χαρτόνι που θα πυροβολήσουμε ένα κύκλο διασποράς περίπου 60-65 εκατοστά (αυτό σε συνδυασμό με μια καλή κατανομή).
Αν καταφέρουμε και έχουμε ένα μεγαλύτερο κύκλο με καλή κατανομή αυτό θα είναι ακόμη καλύτερο.
Τελευταία άφησα τα της σκόπευσης και των ρυθμίσεων στα σκοπευτικά.
Όλα τα σκοπευτικά του λειόκανου όπλου συγκεντρώνονται στο κοντάκι. Τα ορτύκια συνήθως φεύγουν κάπου κοντά από εμάς και ακολουθούν πορεία απομάκρυνσης. Ο πιο συνηθισμένος τρόπος που πυροβολούμε είναι να «μπουκάρουμε» το θήραμα και να τραβάμε τη σκανδάλη.

Στο σημείο αυτό υπάρχει πρόβλημα, γιατί το πιο σύνηθες φαινόμενο είναι αμέσως μετά την επώμιση και λόγω του ότι το όπλο έχει καλύψει με την κάνη του το θήραμα, το πρώτο πράγμα που βλέπουμε ως εικόνα είναι απολύτως τίποτα γιατί το θήραμα καλύπτεται από την κάνη. Ως άμεση αντίδραση αυτό που συμβαίνει είναι να σηκώσουμε το κεφάλι από το κοντάκι για να ανακτήσουμε την οπτική επαφή με το θήραμα. Το αποτέλεσμα είναι η τουφεκιά να περνάει πολύ πάνω από αυτό. Οι περισσότερες τουφεκιές που χάνονται ανεξήγητα σε αυτό το κυνήγι έχουν αιτία αυτό που περιγράψαμε.

Η λύση σ’ αυτό το πρόβλημα – που δεν αφορά μόνο το κυνήγι του ορτυκιού – είναι το κοντάκι να φέρνει το μάτι μας λίγο πιο ψηλά από την ρίγα, δηλαδή όταν επωμίζουμε να μην βλέπουμε μόνο την ακίδα αλλά να βλέπουμε και λίγο ρίγα. Το λίγο ρίγα το έχουμε περιγράψει σε προηγούμενα άρθρα και αφορά το πού πρέπει να βρίσκεται (σε πιο ύψος) ή ίριδα του ματιού όταν είμαστε επωμισμένοι.
Με την εφαρμογή αυτή (ανεβάζοντας λίγο το μάτι) μεταφέρουμε το κέντρο της τουφεκιάς μας λίγο προς τα επάνω, 60-40 δηλαδή. Το 60% του κύκλου της τουφεκιάς μας να είναι πάνω από τον στόχο. Το κέρδος που προκύπτει είναι ότι άμεσα έχουμε προβλέψει την ανοδική πορεία που ακολουθεί το θήραμα και το δεύτερο – και σημαντικότερο – είναι ότι έχουμε άμεση οπτική επαφή με το θήραμα χωρίς να υπάρξει περίπτωση αυτό να καλυφθεί από την κάνη.

Οι πολύ κοντινές τουφεκιές στα ορτύκια είναι πρόβλημα, γιατί τα σκάγια δεν προλαβαίνουν να ανοίξουν και αν «πάρουν» το θήραμα σε μικρή απόσταση, το αποτέλεσμα θα είναι να το «χαλάσουν». Θα μου πείτε, ποιος έχει την ψυχραιμία να περιμένει; Αυτή η λεπτομέρεια είναι που κάνει τον έμπειρο κυνηγό να ξεχωρίζει από τον νέο.

Σαφώς και υπάρχουν περιπτώσεις που δεν γίνεται διαφορετικά, επειδή πρέπει το θήραμα να τουφεκιστεί γρήγορα, ώστε να μην προλάβει να μπει στα καλαμπόκια ή στα πυκνά. Αυτές οι περιπτώσεις όμως δεν αποτελούν τον κανόνα αλλά την εξαίρεση.

Τέλος, όταν τουφεκάτε ορτύκια, ακόμη και αν το έδαφος είναι καθαρό, ακόμα και αν ο σκύλος είναι καλός στο να τα βρίσκει βάζετε σημάδι πού έχουν πέσει γιατί καμιά φορά ανοίγει η γη και τα καταπίνει.

Δεν μιλάμε βέβαια για περιπτώσεις πεσμένων ορτυκιών μέσα σε τεύτλα, αγριόχορτα, ψηλά τριφύλλια και καλαμπόκια… Εκεί τις περισσότερες φορές ο κυνηγός φεύγει άπραγος, αναθεματίζοντας τον σκύλο και την τύχη του.

ΠΗΓΗ : ΚΥΝΗΓΕΣΙΑ ΚΥΝΟΦΙΛΙΑ

ΕΠΑΝΩ-UP

© Giorgio Peppas