Welcome in Greece
ΚΥΝΗΓΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ KΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ
Welcome in Greece
 Welcome in Hellas 
 

Initial ΠίσωBack


ΘΗΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΗΠΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΑΣΙΑΝΟ

ΔιαφορέςBΡΕΤΑΝΙΑΣΗΠΑ
Βιότοπος φασιανού σε τετ. μίλια100.000 2.100.000
Πληθυσμός το φθινόπωρο8.000.00031.000.000
Παραγωγή εκτροφείου20.000.0001.000.000
Ημερήσια Θήρευση ανά κυνηγό10.251.2
Σύνολο θηρευμένων φασιανών 12.000.00010.000.000
Ποσοστό άγριων πουλιών στην τσάντα10%90%
Θηρευμένα πουλιά ανά 100 εκτάρια150Κάτω από 5
Αριθμός κυνηγώνΜερικές εκατοντάδες χιλιάδες 10.000.000
Έμφαση διαχείρισηςΧειμερινή επιβίωση φωλεοποίηση & αναπαραγωγήφωλεοποίηση
Παροχή τροφήςΣυχνήΣπάνια
Έλεγχος αρπακτικώνΣποραδικός την εποχή αναπαραγωγής Σπάνιος

Ο φασιανός έφτασε στην Ευρώπη ίο 1300 π.Χ. [με τον Ιάσονα, όπως λέει η μυθολογία]. Στην Αγγλία πήγε τον 15ο αιώνα και στην Αμερική το 1880 οπό την Κίνα, την πραγματική ταυ πατρίδα.

Η αξιοθαύμαστη προσαρμοστικότητα του τον καθιστά ικανό να ζει σε διαφορετικά τοπία και κλίματα, στην ουσία όμως αποτελεί πεδινό θήραμα. Στην Αμερική, άλλωστε, οι μεγαλύτεροι πληθυσμοί βρίσκονταν πόντο στις κεντρικές πολιτείες με τις τεράστιες πεδιάδες. Ο Αμερικανός βιολόγος καθηγητής Τζον Κάρολ, συνεργάτης του Βρετανικού Οργανισμού θηραματοπονίας, διαθέτει πολυετή πείρα στη διαχείριση θηραμάτων στη χώρα του. Σε άρθρο του στην ετήσια επιστημονική επιθεώρηση του Β.Ο.Θ. καταγράφει τις κύριες παραμέτρους διαχείρισης που εφαρμόζουν οι Αμερικανοί.

Συγκεκριμένα, κάθε πολιτεία περιορίζει τον αριθμό φασιανών που μπορεί να πάρει ο κυνηγός ανά ημέρα κυνηγιού. Οι περισσότερες πολιτείες επιτρέπουν το κυνήγι μόνο των αρσενικών, κάτι που είναι απόλυτο εφικτό έχοντας υπόψη τις έντονες μορφολογικές διαφορές μεταξύ των φύλων. Ο σκοπός των διαχειριστών της πανίδας είναι η παροχή κάποιων θηραμάτων ανά άτομο σ' ένα σχετικά μεγάλο αριθμό κυνηγών. Παρόμοιο είναι το σύστημα και στην Ελλάδα με τους ημερήσιους περιορισμούς στα θηράματα ανά κυνηγό. Οι κυνηγοί φασιανού στην Αμερική είναι περίπου δέκα εκατομμύρια, ενώ τα 3η-ρευμένο πουλιά ανέρχονται γύρω στα δέκα εκατομμύρια τον χρόνο.

Σε αντίθεση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, άπου το κυνήγι ρυθμίζεται σε επίπεδα αγροκτήματος και οι εμπλουτισμοί είναι βασικό συστατικό στη διαχείριση, οι Αμερικανοί απελευθερώνουν λίγους φασιανούς. Ο Τζον Κάρολ σημειώνει ότι 95 πολιτείες απελευθερώνουν πουλιά, λιγότερα από 30.000 η καθεμιά (μόνο 6ύο από αυτές απελευθερώνουν περισσότερα από 100.000 πουλιά). Σημειώστε ότι κάθε πολιτεία έχει μέγεθος ίσο με μια μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα και ότι σε πολλά ευρωπαϊκά αγροκτήματα απελευθερώνονται 6έκα χιλιάδες φασιανοί.

Στην Αμερική δίνεται μεγάλη έμφαση στη συνεργασία μεταξύ κυνηγών, γεωργών και αρχών διαχείρισης της πανίδας για την αποφυγή καταστροφών στον άγριο πληθυσμό και τη Βελτίωση των βιότοπων. Πριν από πολλά χρόνια αϊ Αμερικανοί προχώρησαν στην καθιέρωση της αγρανάπαυσης για χάρη του θηράματος.

Δύο σχολές διαχείρισης Από το 1980 δόθηκαν κίνητρα για την απόσυρση από την καλλιέργεια {σε δεκαετή βάση) εκτάσεων στις πεδινές πολιτείες. Ταυτόχρονα, η επιστημονική μελέτη του φασιανού στράφηκε προς τη φωλεοποίηση και τους παράγοντες που επηρεάζουν την επιτυχία της. Έτσι σήμερα η Αμερική διαθέτει έναν τεράστιο πληθυσμό άγριου φασιανού που αναπαράγεται ελεύθερα και προσφέρει δέκα εκατομμύρια πουλιά ετήσιο θηρεύσιμο πλεόνασμα.

Είναι ενδιαφέρον να συγκρίνουμε την απόδοση θηρευμένων πουλιών στην Αμερική και την Αγγλία. Στην Αμερική ο Τζον Κάρολ κάνει λόγο για 15 έως 25 αρσενικά πουλιά ανά 100 εκτάρια, δηλαδή ανά 1.000 στρέμματα. Στην Αγγλία, σε ιδιωτικά και εμπλουτιζόμενα αγροκτήματα, η «τσάντα» είναι 150 πουλιά (αρσενικά και θηλυκά) ανά 100 εκτάρια, απόδοση δηλαδή δεκαπλάσια. Ο Κάρολ παραθέτει κι ένα συγκριτικό πίνακα για τις δύο χώρες (βλέπε πίνακα).

Συγκρίνοντας τις δύο χώρες σε ό,τι αφορά ιη διαχείριση ταυ φασιανού, ο Κάρολ ισχυρίζεται ότι οι Αμερικανοί έχουν μάθει πολλά για τη φωλεοποίηση και τη βελτίωση του βιότοπου με τις κατάλληλες καλλιέργειες που δίνουν τροφή τον χειμώνα.

Από την άλλη, υποστηρίζει ότι οι Άγγλοι γνωρίζουν πολλά για την παροχή της κατάλληλης κάλυψης τον χειμώνα και τον έλεγχο των επιβλαβών.

Και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού πλέον εστιάζουν την προσοχή τους στις καλλιέργειες που ευεργετούν τα κλωσόπουλα, παρέχοντας κάλυψη και τροφή κατά τις κρίσιμες πρώτες μέρες ζωής. Προφανώς επίκειται μια... ατλαντική συμμαχία μελέτης του φασιανού κι αυτός ίσως να είναι ο λόγος που ο Τζ. Κάρολ βρίσκεται σε καίρια θέση ερευνητή στον Β.Ο.Β.

Το ενδιαφέρον σε ό,τι μας αφορά έγκειται στη μεγάλη διακύμανση που παρουσιάζουν οι δύο χώρες στις πυκνότητες των πουλιών. Είναι σαφές ότι ο αριθμός των φασιανών που μπορεί να χωρέσει σ' ένα βιότοπο ρυθμίζεται ανάλογα με το είδος της περιοχής [υψόμετρο, βλάστηση, νερό κ.λπ.] καθώς και τη διαχείριση που γίνεται.

Μένοντας για λίγο στον χαμηλό αριθμό των Δέκα εκατομμυρίων θηρευμένων άγριων πουλιών στις ΗΠΑ, ας σημειώσουμε ότι αναλογικά με την Ελλάδα (είμαστε 1,5% του συνολικού εμβαδού των ΗΠΑ) αυτό σημαίνει 143.872 πουλιά στην τσάντα, δηλαδή έναν περίπου φασιανό για κάθε κυνηγό ανά έτος. Συγκρινόμενοι τώρα με τη Βρετανία, η οποία έχει διπλάσια περίπου έκταση από την Ελλάδα, αν υιοθετούσαμε ό,τι κάνουν εκεί για να έχουν πουλιά, τότε θα μιλούσαμε για μια τσάντα έξι εκατομμυρίων πουλιών, ήτοι 23 φασιανούς έκαστος από μας, Πόσο δύσκολο είναι αυτό όμως; Ο Τζ. Κάρολ μνημονεύει την περιφρόνηση που δείχνουν οι επιστήμονες οικολόγοι προς τον φασιανό αποκαλώντας τον «κοτόπουλο)).

Μια περιφρόνηση που οφείλεται στην παρουσία του παντού και στην προσαρμοστικότητα του (δεν παίρνει και... περγαμηνές όποιος τον μελετά). Με άλλα λόγια, διαχειριστικά είναι ένα εύκολο θήραμα.

Εφόσον το επιθυμούμε, μπορούμε να έχουμε φασιανό, είτε με το αγγλικό είτε με το αμερικανικό σύστημα, με ανάλογη κάρπωση για κάθε κυνηγό. Η ευκαιρία να πας κυνήγι, έστω και μια φορά τον χρόνο, και να γυρίσεις σπίτι με έναν φασιανό του ενός κιλού στην τσάντα είναι σίγουρα ελκυστική ιδέα!

Εθνος Κυνήγι αρ. φ. 147
Κείμενο Νικήτας Κυπρίδημος
Φωτογραφίες Γιώργος Πέππας

ΕΠΑΝΩ-UP