Οι απελευθερώσεις θηραμάτων αποτελούν μια συνήθη πρακτική των Κυνηγετικών Συλλόγων για ενδυνάμωση του θηραματικού κεφαλαίου όπου αυτό κρίνεται απαραίτητο και κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αγνότητα των προθέσεών τους. Σε αυτό το σημείο να ξεκαθαρίσουμε ότι διαχωρίζουμε τις απελευθερώσεις που οι κυνηγετικοί σύλλογοι πραγματοποιούν από εκείνες που πραγματοποιούνται από τις διάφορες οικολογικές οργανώσεις με τα γνωστά προβλήματα που ακολουθούν, καθώς και με τις απελευθερώσεις που γίνονται στις γνωστές σε όλους μας ρεζέρβες όπου το θήραμα πριν καλά καλά ξεμουδιάσει γίνεται κάρπωση. Oι απελευθερώσεις όμως αυτές όταν δεν γίνονται μελετημένα ίσως κρύβουν πολλούς κινδύνους και προβλήματα που ίσως στο κοντινό μέλλον αντιμετωπίσουμε.

1ος προβληματισμός

Πολλές από τις απελευθερώσεις αυτές γίνονται με λαθεμένο τρόπο, χωρίς την κατάλληλη προεργασία, ώστε να διασφαλιστούν οι ιδανικές συνθήκες για να επιβιώσει το θήραμα. Ετσι βλέπουμε ότι πολλές απελευθερώσεις θηραμάτων, που τόσα χρήματα κόστισαν στους κυνηγετικούς συλλόγους, απέτυχαν και έγιναν τροφή για τα αρπακτικά μιας και δεν απελευθερώθηκαν στα κατάλληλα σημεία ή γιατί δεν έμειναν τόσο χρόνο όσο απαιτείται στους κλωβούς εξοικείωσης. Τα θηράματα των απελευθερώσεων είναι σχεδόν πάντα ζώα που προέρχονται από τεχνητή επώαση και έχουν ζήσει ως τη στιγμή της απελευθέρωσης στον «αποστειρωμένο» χώρο του εκτροφείου με αποτέλεσμα την έλλειψη του ενστίκτου. Χωρίς το έμφυτο ένστικτο γραμμένο στο DNA τους παρουσιάζουν προβλήματα στην αντιμετώπιση των φυσικών εχθρών τους και στην αναζήτηση τροφής. Σύμφωνα με μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί στην Αμερική, το 80% των πτηνών τεχνητής εκτροφής που απελευθερώνονται γίνονται βορά των αρπακτικών. Το 20% των εναπομεινάντων πτηνών όταν εισέλθει στην αναπαραγωγική διαδικασία θα αντιμετωπίσει πρόβλημα στην ανατροφή των νεοσσών λόγω της έλλειψης του ενστίκτου.

2ος προβληματισμός

Εκτός όμως από τους κινδύνους επιβίωσης που τα απελευθερωμένα θηράματα θα αντιμετωπίσουν, μεγαλύτερος κίνδυνος ελλοχεύει για τους άγριους πληθυσμούς! Αυτό κάνει την επιστημονική μελέτη πριν τις απελευθερώσεις απαραίτητη και αναγκαία. Τα απελευθερωμένα θηράματα δύναται να μεταφέρουν παθογόνα παράσιτα στους υγιείς πληθυσμούς και ακόμα χειρότερα να προκαλέσουν γενετική υποβάθμιση στους άγριους πληθυσμούς. Ετσι έχει παρατηρηθεί ότι η αναπαραγωγική ικανότητα των άγριων θηραμάτων όταν ζευγαρώνουν με αυτά της τεχνητής εκτροφής είναι μειωμένη αν όχι προβληματική. Εξάλλου πολλά από τα θηράματα που απελευθερώνονται δεν είναι της ίδιας ποικιλίας με αυτά που διαβιούν στον ελλαδικό χώρο. Ετσι όταν ζευγαρώσει ένα ντόπιο ορτύκι, για παράδειγμα, με ένα απελευθερωμένο, «ξένο προς την πατρίδα μας», ο απόγονός του λογικά είναι ένα υβρίδιο που δεν διατηρεί την πλήρη γενετική καθαρότητα του ντόπιου πληθυσμού. Για το λόγο αυτό θα πρέπει να είμαστε διπλά προσεχτικοί και υποψιασμένοι όταν πρόκειται να απελευθερώσουμε ζώα – πτηνά φερμένα από μακρινές χώρες.

Με λίγα λόγια «ακίνδυνη» απελευθέρωση για τη διατήρηση της γνησιότητας των ντόπιων θηραμάτων μπορεί να θεωρηθεί μόνο η απελευθέρωση που γίνεται σε βιοτόπους που δεν υπάρχουν άγριοι πληθυσμοί.

http://www.e-typos.com ΕΝΘΕΤΟ ΚΥΝΗΓΙ