Τα έζησε όλα: πολέμους, τέσσερις γάμους, εξωτικές περιπέτειες σε ζούγκλες και αρένες. Τα κέρδισε όλα: παγκόσμια φήμη, Πούλιτζερ, Νομπέλ. Πέθανε όμως δυστυχής, κυνηγημένος από τον εφιάλτη της αυτοκτονίας, που τελικά τον νίκησε...
Στις αρχές της δεκαετίας του '50 οι κριτικοί λογοτεχνίας αμφισβητούσαν την ικανότητα του Ερνεστ Χέμινγουεϊ να γράψει άλλα καλά βιβλία. Ο Χέμινγουεϊ όμως τους διέψευσε. Εμπνευσμένος από την Κούβα, όπου έμενε χρόνια, έγραψε το θρυλικό «Ο γέρος και η θάλασσα» και πήρε το Νομπέλ, το 1954.
Αλλά και οι κριτικοί δεν είχαν εντελώς άδικο. Μετά το Νομπέλ έγραψε μόνο ένα βιβλίο το οποίο κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό του: ήταν η «Κινητή γιορτή» και περιέγραφε τη δεκαετία του '20 στο Παρίσι. Εκεί ήταν που έγραψε και ότι κάποτε ο Σκοτ Φιτζέραλντ του έδειξε τα γεννητικά του όργανα και του είπε ότι έχει πολύ μικρό πέος και δεν μπορεί να ικανοποιήσει τη σύζυγό του Ζέλντα. Ο Χέμινγουεϊ, υποτίθεται, τον καθησύχασε...
Το 1960, πράγματι, δεν μπορούσε πια να γράψει ούτε λέξη. Τα προβλήματα όρασης είχαν επιδεινωθεί. Είχε επιπλέον αποκτήσει και μια μανία καταδίωξης: πίστευε ότι τον κυνηγάει το FBI και πως του ελέγχει τους τραπεζικούς λογαριασμούς. Ερχόταν το τέλος, μια κατάληξη καθόλου αντάξια ενός τόσο μεγάλου συγγραφέα.
Μπήκε τον Νοέμβριο στην Κλινική Μάγιο της Μινεσότα για έλεγχο, είπαν, της υπέρτασης. Στην πραγματικότητα τον υπέβαλαν σε 15 ηλεκτροσόκ και βγήκε ράκος τον Ιανουάριο της επόμενης χρονιάς.
Τον Απρίλιο η σύζυγός του Μαίρη τον βρήκε στο κρεβάτι να κρατάει ένα κυνηγετικό όπλο.
Ο γιατρός του τον έβαλε ξανά στην κλινική από την οποία επέστρεψε, έχοντας υποστεί ακόμη μερικά ηλεκτροσόκ στις 30 Ιουνίου. Στις 2 Ιουλίου, στις 7 το πρωί, αυτοκτόνησε.
Τι είχε πάει στραβά; Οι βιογράφοι του δεν μπόρεσαν να φτάσουν σε κοινά συμπεράσματα. Ενας ψυχίατρος όμως που μελέτησε καμιά 15αριά βιογραφίες και κείμενα για τον Χέμινγουεϊ είχε μια απλή εξήγηση την οποία δημοσίευσε το 2006 στο περιοδικό της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας: διπολική διαταραχή ή, αλλιώς, μανιοκατάθλιψη.
Επασχαν από αυτήν και οι γονείς τού Χέμινγουεϊ, τα αδέλφια τους. Επίσης ο γιος του και η εγγονή του Μάργκο. Η τελευταία αυτοκτόνησε επίσης - και ήταν η πέμπτη ή έκτη αυτοκτονία στο σόι των Χέμινγουεϊ, σε τέσσερις γενιές.
Τον μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή του όμως διαδραμάτισε η αυτοκτονία του πατέρα του. Το καταλυτικό, όπως φαίνεται, γεγονός συνέβη το 1928. Ο Κλάρενς Χέμινγουεϊ πυροβολήθηκε στο κεφάλι με ένα ρεβόλβερ.
Εκείνη την εποχή ο Ερνεστ είχε ήδη κυκλοφορήσει τα πρώτα βιβλία του και ολοκλήρωνε τον «Αποχαιρετισμό στα όπλα» που επρόκειτο να εδραιώσει τη φήμη του, ένα μυθιστόρημα βασισμένο στις εμπειρίες του από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ιταλία.
Ο Ερνεστ Χέμινγουεϊ, λέει ο ψυχίατρος Κρίστοφερ Μάρτιν, κυριεύτηκε από ενοχές. Μικρός φαντασιωνόταν τον θάνατο του αυστηρού πατέρα του και μάλιστα κρυβόταν στον κήπο και τον σημάδευε με όπλο, χωρίς εκείνος να τον βλέπει.
Ξαφνικά, από το 1928 και μετά, άρχισε να έχει συνεχή ατυχήματα στο κεφάλι. Στο Παρίσι, αίφνης, σε μια τουαλέτα αντί να τραβήξει το καζανάκι τράβηξε μια αλυσίδα που άνοιγε τον φεγγίτη. Το παραθυράκι τού έπεσε στο κεφάλι και έκανε εννέα ράμματα.
Ακολούθησε αυτοκινητικό ατύχημα με 57 ράμματα στο κεφάλι. Και συνέχισαν να συμβαίνουν τέτοια ατυχήματα σε όλη τη ζωή του. Το πιο σοβαρό συνέβη τον Ιανουάριο του 1954. Μαζί με τη Μαίρη απογειώθηκαν με μικρό αεροπλάνο από το Ναϊρόμπι για το Βελγικό Κονγκό.
Το αεροπλανάκι έκανε μια δύσκολη αναγκαστική προσγείωση σε θαμνώδη έκταση και ο Χέμινγουεϊ έβγαλε τον ώμο του. Τους περιμάζεψαν με άλλο δωδεκαθέσιο αεροπλάνο το οποίο, όμως, πήρε φωτιά εν πτήσει!
Προσγειώθηκε αλλά η πόρτα είχε κολλήσει. Ο Χέμινγουεϊ χρησιμοποίησε το κεφάλι του, σαν ταύρος, δύο φορές και την άνοιξε. Αυτό όμως παραλίγο να τον σκοτώσει.
Στο Ναϊρόμπι διέγνωσαν εγκεφαλική διάσειση, προσωρινή απώλεια όρασης, κώφωση, παράλυση του σφιγκτήρα, εγκαύματα πρώτου βαθμού σε πρόσωπο, χέρια και κεφάλι, εξαρθρωμένους ώμους, πόδια, χέρια, σπασμένο σπόνδυλο και προβλήματα στο συκώτι, τη σπλήνα και το νεφρό.
Σήμερα πια υποστηρίζεται ότι όλη του τη ζωή, ο συγγραφέας τού «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα» πάλευε με την πολύ έντονη επιθυμία θανάτου, γράφει ο Τζον Γουόλς στον «Independent».
Το είχε πει άλλωστε και στην ηθοποιό Αβα Γκάρντνερ: «Πέρασα πολύ καιρό πυροβολώντας και σκοτώνοντας ζώα και ψάρια, ώστε πλέον να μη θέλω να πυροβολήσω τον εαυτό μου». Κάτι που τελικά δεν απέφυγε.
Πίσω όμως από το πρόσωπο του κυνηγού, ο Χέμινγουεϊ δεν έκρυβε μόνο τις αυτοκτονικές του τάσεις. Εκρυβε, λέει ο Κρίστοφερ Μάρτιν, και την αντίδραση προς τη μισητή μάνα που τον έντυνε με κοριτσίστικα ρούχα όταν ήταν μικρός.
Κάπως έτσι βρέθηκε, από το 1928 μέχρι το 1936, να ποζάρει συνέχεια πλάι σε ψάρια - τρόπαια, διπλά σε ύψος από τον ίδιο, προβάλλοντας την εικόνα ενός μυώδους, όμορφου, μαυρισμένου άνδρα που τα πίνει με τους ναυτικούς.
Πηγή : http://www.tanea.gr
Initial
Back
