Κυπελλούχος 2007 Niko von der Postschwaige Ελλάς .
Ιδιοκτήτης Σπύρος Μολφέτας , κυναγωγός Paris Eschini.
Έμαθε η γριά στα σύκα….; όχι βέβαια , η επιτυχία σε ένα τέτοιο αγώνα δεν θεωρείται ποτέ δεδομένη και η αγωνία μας ήταν πιο έντονη από εκείνη που είχαμε το 2005 που πιάσαμε την κορυφή.
Είχαμε το άγχος να αποδείξουμε ότι δεν ήταν τυχαίο γεγονός η κατάκτηση του κυπέλλου και ότι τα σκυλιά μας είναι ικανά για όλα.
Ας είμαστε όμως αντικειμενικοί και ας ψάξουμε να δούμε τι είναι αυτό που κάνει τους σκύλους μας να κερδίζουν την κρέμα της παγκόσμιας αγωνιστικής κυνοφιλίας. Το είδαμε καθαρά , μπροστά στα μάτια μας αρκετές φορές . Σκύλοι καταξιωμένοι, με πολλά αποτελέσματα δεν μπορούσαν να γουλανδρίσουν τις καθαρόαιμες καμπίσιες της Μακεδονίας . Είδαμε κουτουλιές , είδαμε δύσκολη και δύσπιστη προσέγγιση στις αναθυμιάσεις και είδαμε έλλειψη προσαρμογής . Τα δύσκολα φάνηκαν ειδικά την δεύτερη μέρα που είχε πολύ αέρα και τα πουλιά έφευγαν από μακριά μόνα τους .
Μην ξεχνάμε ότι οι σκύλοι αυτοί κινούνται στην κόψη του ξυραφιού τη στιγμή που καλούνται να πιάσουν την αναθυμίαση της πέρδικας ενώ καλπάζουν σαν να τους κυνηγάει λύκος. Αν δεν έχουν τον απαραίτητο χρόνο για να προσαρμοστεί η μύτη τους στην μυρωδιά αυτή , έχουν σίγουρα πρόβλημα. Η διαφορά λοιπόν των σκυλιών μας είναι η τριβή τους με το θήραμα .
Αυτό αποδεικνύει άλλη μια φορά αυτό που μας είχε πει ο Pillard όταν ξεκινούσε την αγωνιστική κυνοφιλία στην χώρα μας . Ο σκύλος είναι 50% γονίδιο και 50% εκπαίδευση.
Το τερέν της Χαλάστρας.
Το μεγάλο εύρημα φέτος ήταν τα εκπληκτικά τερέν της Χαλάστρας .
Ιδανικότερα τερέν για Μεγάλη έρευνα δεν νομίζω ότι θα βρεθούν εύκολα.
Μία καταπράσινη θάλασσα από μονοκαλλιέργεια σταριών , με ελάχιστα εμπόδια από κάποια λίγα αμπέλια και τίποτε άλλο. Ο πληθυσμός των πουλιών μικρός αλλά ιδανικός για αυτόν τον αγώνα , όπου ζητάς από τα σκυλιά να σου βρουν αυτά τα λίγα πουλιά μέσα στην απεραντοσύνη του πράσινου τερέν. Στη περιοχή το κυνήγι επιτρέπεται και μπορεί να καταλάβει κανείς ότι για να διατηρηθούν οι πέρδικες εκεί ,κάποιος έχει μεριμνήσει ειδικά.
Αυτός που έχει μεριμνήσει ειδικά είναι ο Κυνηγητικός Σύλλογος Χαλάστρας ο οποίος προσέχει τα τερέν του σαν κόρη οφθαλμού αλλά , το σπουδαιότερο από όλα , έχει συμβάλει στο να υπάρχει ένα εξαίρετο κλίμα μεταξύ αγροτών και εκπαιδευτών .
Αυτό το κλίμα βέβαια δεν συντηρείται αυτόματα. Αν υπάρξουν και εδώ εκείνοι οι ανεγκέφαλοι εκπαιδευτές που όχι μόνο δεν σέβονται τις καλλιέργειες των ανθρώπων και κάνουν μανούβρες με τα φορτηγά τους μέσα στις καλλιέργειες , αλλά βρίζουν και κάνουν και τσαμπουκά όταν τους γίνεται παρατήρηση γρήγορα θα το κάψουν και αυτό το μεγάλο μας ατού.
Ο θεσμός .
Η διοργανώτρια χώρα φέτος ήταν η Ελβετία. Οι γραφικοί εκείνοι συμπλεγματικοί τύποι που έχουν πάρει εργολαβία την απαξίωση και την λασπολογία ενάντια στον ΟΚΑΔΕ κάνουν τους έκπληκτους όταν ακούν ότι χώρες όπως Ελβετία η Γιβραλτάρ αναλαμβάνουν κυνοφιλικές εκδηλώσεις η κερδίζουν κύπελλα . Λες και όποιος δεν έχει τερέν για αγώνες δεν έχει δικαίωμα να προσφέρει στην κυνοφιλία.
Η χώρα μας λοιπόν με βασικό οικοδεσπότη τον ΚΟΕ και εκτελεστή τον ΟΚΑΔΕ διοργάνωσε για δεύτερη φορά αυτόν τον αγώνα –θεσμό.
Coppa Europa. Το ακούγαμε κάποτε και εκστασιαζόμασταν . Ακόμα σήμερα όλοι γνωρίζουμε ότι η οργάνωση αυτή θεωρείται ότι έχει το μεγαλύτερο κύρος και την μεγαλύτερη σπουδαιότητα από κάθε άλλον αγώνα μεγάλης έρευνας .
Είναι η κορυφή . Είναι το όνειρο κάθε κυναγωγού και φυσικά κάθε ιδιοκτήτη . Τη στιγμή που παίρνει το κύπελλο στα χέρια του , ο μεν κυναγωγός ξεχνάει όλη την κούραση που τράβηξε για να φέρει τον σκύλο σε αυτό το επίπεδο και την πίεση που ένοιωσε από τον σκληρό ανταγωνισμό των καλλίτερων σκύλων της Ευρώπης και των καλλίτερων επαγγελματιών κυναγωγών ο δε ιδιοκτήτης ξεχνάει τα έξοδα , τις απογοητεύσεις και την αγωνία που είναι αναπόφευκτες παράμετροι όταν θα αποφασίσεις να μπεις σε αυτό το παιχνίδι.
Η Εθνική μας και ο αγώνας
Το βάρος της απόδειξης ότι δεν ήταν τυχαίο το κύπελλο που πήραμε το 2005 το ένοιωσαν σίγουρα περισσότερο από όλους μας ο Β. Αυλωνίτης και ο Ν. Φαιτάς που είχαν την ευθύνη της επιλογής της Εθνικής μας ομάδας μια που είχαν παρακολουθήσει σχεδόν όλους τους φετινούς αγώνες της άνοιξης.
Να θυμίσουμε ότι ο αγώνας αυτός γίνεται σε δύο χρόνους δηλ. σε δύο μέρες. Τα μισά σκυλιά τρέχουν τη μια μέρα και τα υπόλοιπα την άλλη.
Τα σκυλιά που επιλέξανε με κριτήριο , πρώτον την πιθανότητα να δώσουν πόντο ( ακόμα και ένα ταπεινό «καλός» μετράει για την πρώτη θέση της χώρας σαν ομάδα) και δεύτερον την φόρμα τους , ήταν.( με την σειρά που έτρεξαν) :
Martin Ditikis Attikis , Σέτερ του Μουζάκα με κυναγωγό τον Αποστολάκο.
Barone di Montale Rangone του Πασχόπουλου με κυναγωγό τον Μαυρίδη.
Niko von der Postschwaige του Μολφέτα, με κυναγωγό τον Eschini.
Hellenik Mario του Νίκου Κατσαρού με κυναγωγό τον ίδιο.
Ο πρώτος σκύλος της ομάδας μας που μπήκε στον αγώνα ήταν ο Martin Ditikis Attikis . Έτρεχε με τον Andrea di Montale Rangone, Πόιντερ που οδηγούσε ο Iazzetta , σκύλος της Εθνικής Σερβίας.
Ο σκύλος μας, πολύ έμπειρος και εξαίρετος κυνηγός έκανε μια θαυμάσια διαδρομή με πολύ μεγάλα ανοίγματα και εξαίρετο καλπασμό.
Ο σκύλος μας, πολύ έμπειρος και εξαίρετος κυνηγός έκανε μια θαυμάσια διαδρομή με πολύ μεγάλα ανοίγματα και εξαίρετη μέθοδο. Ο Andrea , προσπάθησε να πάρει κεφάλι και άρχισε να βαθαίνει.
Αποτέλεσμα ήταν να βγει εκτός ελέγχου και να σταματήσει ο αγώνας για να υπολείπεται χρόνος στον Martin . Αργότερα το ζευγάρι του Martin έγινε ο Truman del Sole που έτρεχε ο Targetti με τα χρώματα της Γερμανίας. Το τερέν όμως δεν είχε πουλιά και ο χρόνος τους τελείωσε χωρίς ευκαιρίες.
Ο δεύτερος σκύλος που θα έμπαινε στη μάχη ήταν ο Barone di Montale Rangone με τον Μαυρίδη , ένα νεαρό Πόιντερ που πιστεύω ότι γρήγορα θα δείξει την μεγάλη του αξία και θα γράψει την δική του ιστορία . Έτρεχε με τον Texas des tucs landais που οδηγούσε Bonneterre για την Γαλλία . Στο 3ο λεπτό ο Texas πήρε μια φέρμα στο μέσο του τερέν.
Ο Barone τον βλέπει και τρέχει κατά πάνω του. Καταστροφή . Όμως την τελευταία στιγμή έκανε μια μεγαλοπρεπή συναίνεση λίγο πίσω από τον συνδιαγωνιζόμενό του. Ο Texas όμως δεν έδειξε ότι ελέγχει καλά την αναθυμίαση και ρισκάρισε λίγα μέτρα πονταρίσματος με δικιά του πρωτοβουλία αναγκάζοντας ένα ζευγάρι καμπίσιες να απογειωθεί.
Η επόμενη κίνησή του ήταν να πάρει τα πουλιά στο κυνήγι παρασύροντας στον όλεθρο και τον δικό μας Βαρώνο. Οι ελπίδες μας πλέον ήταν ο Niko και ο Mario που θα έτρεχαν την άλλη μέρα.
Ο πρώτος ήταν σε φοβερή φόρμα καθόλη την διάρκεια των αγώνων της Άνοιξης πράγμα που φαινόντανε και από την θέση που είχε στην βαθμολογία πρωταθλήματος μέχρι σήμερα. Ήταν καθαρά πρώτος με διαφορά. Δύο χρόνια πριν ο πατέρας του ο Giuseppe έπαιρνε το πολυπόθητο κύπελλο στις οδηγίες του Μαυρίδη .
Τώρα ήταν η σειρά του υιού να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση . Έτρεχε με τον Radentis Zero , ένα επίλεκτο σκυλί της Ιταλικής ομάδας το οποίο θα οδηγούσε ο πλέον έμπειρος κυναγωγός σήμερα , ο Giorgio Badoni
Δεξιά φεύγει ξέφρενα ο Niko .Δεν προλαβαίνει να κάνει 20 μέτρα και μένει κεραυνοβολημένος στη στάση που τον βρήκε η αναθυμίαση . Ποιος κριτής η απλός θεατής δεν εντυπωσιάζεται από μια τέτοια ενέργεια.
Εδώ συγχωρούνται σοβαρά σφάλματα του σκύλου όταν θα γίνουν στο πρώτο λεπτό διότι θεωρείται φυσιολογικό να δώσεις χρόνο στον σκύλο να ανοίξει πρώτα τις βαλβίδες πίεσης και να στρώσει σε μια κανονική έρευνα . Για να γίνει ο σκύλος δέκτης αναθυμίασης στο ξεκίνημα απαιτείται , πέραν της μεγάλης μύτης και μεγάλη αυτοσυγκέντρωση.
Αυτό το στοιχείο λοιπόν το έδειξε ο Niko αλλά έμενε να αποδειχτεί αν όντως υπήρχαν πουλιά .
Η αλήθεια είναι ότι προσωπικά αμφέβαλα αν είχαν παραμείνει πουλιά τόσο δίπλα στον χωματόδρομο και στο χάος που επικρατούσε λίγο πριν ξεκινήσει ο γύρος αυτός. Φαίνεται όμως ότι τα πουλιά ήταν φουλ ερωτευμένα και αδιαφορούσαν για το τι γινόντανε γύρω τους. Δύο μέτρα μόνο ποντάρισε ο Paris και τα πουλιά αποφάσισαν να αλλάξουν τόπο πετώντας.
Πόντος μεγάλος . Γκόλ από τα αποδυτήρια .
Τώρα ξεκινάει η αγωνία . Να περάσουν τα υπόλοιπα λεπτά χωρίς λάθος.
Λίγο λεπτά αργότερα ο Zero κάνει ένα λάθος αποκλεισμού και ο Niko πρέπει να περιμένει στο τέλος του αγώνα για να τρέξει τον υπόλοιπο χρόνο του με άλλο σκύλο. 4 ζευγάρια αργότερα ξεκινάει τον αγώνα του ο Mario . Άτυχος.
Είναι η πιο ζεστή ώρα της μέρας και ο αέρας φυσάει 0 μποφόρ. Στα 5 λεπτά ο Mario μεν έχει ανάψει και τρέχει λαχανιασμένος περισσότερο με την ψυχή παρά με τα πόδια , ο δε Aiax που τρέχει ζευγάρι του με κυναγωγό τον Iazzetta έχει σβήσει μηχανές και δηλώνει «παραδίδομαι» . Στο τέλος της μέρας ο Niko ξαναμπαίνει στον στίβο με ζευγάρι τον Saxo της Γαλλικής ομάδας.
Το τερέν είναι ιδανικό για μεγάλη έρευνα και ο Niko κάνει εκπληκτική διαδρομή κυριαρχώντας απόλυτα επί του Saxo. Στο τέλος της διαδρομής κολλάει μια φέρμα απελπιστικά μακριά . Τρέχει ο Paris τρέχει ο κεντρικός κριτής Tastet αλλά και ο δεξιός κριτής Πονηρέας , τρέχει και ο υπογράφων με τη βαριά μηχανή στα χέρια .
Λίγο πριν φτάσει ο Paris δίπλα ο σκύλος χαλαρώνει , ένδειξη ότι δεν έχει πουλιά στη μύτη του πλέον . Τι έχει γίνει; Ο κόσμος από έξω φωνάζει ότι έφυγαν πουλιά μπροστά αλλά από μας κανένας δεν μπόρεσε να τα δει. Λευκή ; Λευκή με αμφιβολίες .
Πάλι αγωνία για τα αποτελέσματα . Τελικά , λίγη ώρα αργότερα , ο Γάλλος κριτής ανακοινώνει . Πρώτος , εξαίρετος ( το χάσαμε το CAC αλλά ποιος νοιάζεται τώρα) και πρωταθλητής Ευρώπης Niko von der Postschwaige .Πρώτη ομάδα Γιβραλτάρ. Ακούσαμε καλά ; πάλι κερδίσαμε . Τι να πείς ; Μπράβο Eschini ,μπράβο Μολφέτα , μπράβο σε όλα τα παιδιά , μπράβο Ελλάδα.
