Ερέθισμα για αυτό το άρθρο ήταν σίγουρα η άστοχη απαγόρευση των αγώνων σε όλη την Μακεδονία λόγω της νόσου των πτηνών .
Καταρχήν από αυτό το βήμα, σαν μέλος του ΟΚΑΔΕ θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον φίλο Απόστολο Αντωνάκη , τον άνθρωπο που διευθύνει και συντονίζει το ένθετο «Τύπος Κυνήγι» διότι πραγματικά αγχώθηκε και στεναχωρήθηκε πολύ όταν έμαθε για την απαγόρευση των αγώνων και έδωσε αγώνα από το μετερίζι του για να αναιρεθεί η απαγόρευση. Για μας στο Ποιντερ και Σέτερ κλάμπ αυτό ήταν μία έκπληξη διότι όλα αυτά τα χρόνια ούτε είχαμε ούτε περιμέναμε να έχουμε καμία βοήθεια από τα μέσα ενημέρωσης.
Αντίθετα είχαμε μάθει να αμυνόμαστε σε ανελέητες και αναίτιες επιθέσεις από άλλα αντοίστιχα έντυπα. Επίσης πολύ ευχάριστη έκπληξη ήταν οι θέσεις που πήραν πολλές κυνηγητικές οργανώσεις , με αποκορύφωμα τις δηλώσεις του πρόεδρου της Κυνηγητικής Συνομοσπονδίας Κου Παπαδόδημα υπέρ των αγώνων , θέσεις που προβλήθηκαν ύστερα από το εξαίρετο ρεπορτάζ του περασμένου τεύχους του ένθετου Τύπος Κυνήγι της 8ης Μαρτίου και 12 Απριλίου .
Και ήταν ευχάριστη έκπληξη διότι δεν έχουμε την χαρά να διαβάζουμε συχνά αυτές τις θέσεις οι οποίες μας τονώνουν ιδιαίτερα το ηθικό και την όρεξη για περισσότερη δουλειά.
Από τα καφενεία στα τερέν.
Θα μπούμε τώρα κατευθείαν στην ουσία. Aν ξαφνικά θα σταματούσαν οι αγώνες στην χώρα μας , η δυνατότητά μας , να βρίσκουμε καλά κυνηγόσκυλα θα γύρναγε στα επίπεδα της δεκαετίας 1970 -1980. Αυτό το πιστεύω βαθύτατα και το λέω με απόλυτη επίγνωση αυτών που λέω διότι απλούστατα έχω ζήσει όλη αυτήν την διαδρομή των τελευταίων 30-35 χρόνων και τις απίστευτες αλλαγές που έλαβαν χώρα.
Αφού περάσαμε από τη φάση Α) «θέλω σκύλο από την Αγγλία μια και τα Πόιντερ και τα Σέτερ είναι Βρετανικές φυλές » , μπήκαμε στη φάση Β) «τώρα θέλω σκύλο από την Ιταλία διότι εκεί τσεκάρουν τα σκυλιά τους στο τερέν των αγώνων και παράγουν του μεγάλους πρωταθλητές» τελικά αρχίσαμε να ισορροπούμε στη φάση Γ) «ο σκύλος που θα βάλω στο κουμάσι μου άσχετα αν προέρχεται από Γαλλικά , Ιταλικά , Ισπανικά η Δανέζικα αίματα πρέπει απαραίτητα να είναι επιπέδου αυτών των σκύλων που διαβάζω στα περιοδικά και βλέπω στις φωτογραφίες».
Θέλω να θυμίσω ότι την εποχή εκείνη το καλό κυνηγόσκυλο και ο καλός επιβήτορας ήταν εκείνος που το αφεντικό του είχε το καλλίτερο «λέγειν» και την μεγαλύτερη ικανότητα να πείθει για τις αρετές του σκύλου του στα καφενεία.
Βάλε και τους αβανταδόρους , βάλε και τα μάτσα από τα θηράματα που γυρνούσαν από καφενείο σε καφενείο σαν απόδειξη τις ικανότητας του μεγάλου σκύλου του , βάλε τέλος και το παραμύθι που πήγαινε σύννεφο , δεν ήθελε και πολύ ο αδαής για να μπεί στη λίστα αναμονής για να πάρει κουτάβι.
Έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να βλέπουμε στη πράξη αν αυτά που ακούγονταν για τον σούπερ σκύλο ήταν λόγια του αέρα η πράγματι υπήρχε το μεγάλο ταλέντο.
Το ξεκίνημα των αγώνων στην χώρα μας.
Ήταν η πλέον ώριμη στιγμή να ξεκινήσουν οι αγώνες και στη χώρα μας για να μπορούμε να κρίνουμε με τα ίδια μας τα μάτια , όχι μόνον τους σκύλους- ήρωες των καφενείων αλλά και τους σκύλους των αγώνων που μακριά από τα τερέν μας και μακριά από τα κυνηγοτόπια μας έπαιρναν τίτλους και κύπελλα από τους αγώνες στα Ευρωπαϊκά τερέν.
Ήταν μια εκπληκτική ευκαιρία να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε το πραγματικό μέγεθος της προσφοράς αυτών των σκύλων στην αναβάθμιση των φυλών που αγαπούσαμε . Μπορούσαμε πλέον σιγά σιγά να καταλαβαίνουμε πιο σκυλί ήταν φυσικό ταλέντο , πιο ήταν «σπρωγμένο» από τους μεγάλους εκπαιδευτές , πιο ήταν αυτό που πάει στην ιδιοσυγκρασία μας ( δεν αρέσουν πάντα τα ίδια σκυλιά σε όλους μας, έτσι δεν είναι ; ), πιο θα δώσει τους καλούς απόγονους κλπ.
Στην εποχή της φάσης Γ) ήρθαν πράγματι ορισμένα σπουδαία σκυλιά από Ιταλία και Γαλλία αλλά ήρθαν και πολλά μέτρια έως άχρηστα. Μας ήταν δύσκολο τότε να αντιληφθούμε πως είναι δυνατόν ο υιός του Asso del Vento η η κόρη του Picasso να μην «κεντάνε» στο βουνά μας και στα δάση μας όπως όφειλαν να κάνουν εφόσον κουβαλούσαν τόσο βαριά ονόματα στη πλάτη τους.
Νομίζαμε ότι όποιο κουτάβι και αν πάρεις από την γέννα θα είναι τουλάχιστον πολύ καλό αν όχι άριστο σαν τους γονείς του.
Κάποια εποχή μας είχε πιάσει απελπισία με τα πολύ ανοιχτά σκυλιά τα οποία έβρισκαν με απίθανη ευκολία ( συγκριτικά με τα τότε σκυλιά μας ) την μπεκάτσα , αλλά είχαμε μεγάλη δυσκολία να βρούμε εμείς τα σκυλιά μας φερμαρισμένα στην άκρη του δάσους.
Πραγματική απελπισία σας λέω. Την εποχή εκείνη , σας θυμίζω δεν υπήρχε ούτε το μπίπερ αλλά ούτε και το ηλεκτρικό κολάρο για να ελέγχεις τις αποστάσεις που πήγαιναν οι σκύλοι. Ένα θα σας πω για να δείτε που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος στην απόγνωσή του.
Πολλοί , ειδικά στην παρέα του Χαλανδρίου θα θυμούνται κάποιον που έδενε τα πόδια του σκύλου του ( σαν τις προβατίνες ) για να μην φεύγει μακριά. Άλλοι τα τάιζαν πολύ για να βαραίνουν και να κόψουν λίγο τα γκάζια. Αρκετοί τα παράταγαν η τα χάριζαν ως ακατάλληλα για το κυνήγι. Αρχίσαμε να ψάχνουμε σκυλιά από γονείς έρευνας κυνηγίου και όχι μεγάλης έρευνας , μπας και κυνηγούσαν πιο κοντά μας.
Ύστερα ζητούσαμε σκυλιά από πρωταθλητές πρακτικού κυνηγίου διότι πιστεύαμε ότι και αυτά θα ήταν πιο κοντινά και πιο συνεννόησημα σκυλιά .Δεν ήταν εύκολο να αντιληφθούμε τότε ότι το μακρινό σκυλί μπορείς να το κάνεις να κυνηγάει κοντά , το κοντινό όμως ήταν αδύνατο να το μάθεις να ψάχνει πιο μακριά.
Χάος και άγνοια . Το τοπίο άρχισε σιγά σιγά να ξεκαθαρίζει όταν αρχίσαμε να βλέπουμε και να κρίνουμε ( όχι αναγκαστικά σαν κριτές αλλά και σαν θεατές ) με τα ίδια μας τα μάτια αυτούς τους σκύλους . Και επειδή με τον καιρό τα πάντα καταλήγουν να είναι σαν συγκοινωνούντα δοχεία , φτάσαμε σήμερα όχι μόνο να βλέπουμε τους μεγάλους πρωταγωνιστές της παγκόσμιας κυνοφιλίας να εργάζονται μπροστά μας αλλά να τους παράγουμε εδώ , να τους βλέπουμε να ξεκινάνε από Derby μας , να τους βλέπουμε να βελτιώνονται από βδομάδα σε βδομάδα και από σαιζόν σε σαιζόν και τέλος να τους βλέπουμε να κερδίζουν τους μεγαλύτερους τίτλους της διεθνούς κυνοφιλίας. Μπορεί τα συγκοινωνούντα δοχεία που προανέφερα να μην αναφέρονται στην ποσότητα αλλά σίγουρα ισχύουν όσο αφορά την ποιότητα των σκύλων. Σήμερα ο μεγαλύτερος πρωταθλητής θα μπορούσε να γεννηθεί και να εξελιχθεί στη χώρα μας όσο θα μπορούσε και στην Ιταλία , Γαλλία κλπ.
Οι αγώνες είναι πραγματικό χρυσάφι για μας τους κυνηγούς .
Πολλοί το θεωρούν δεδομένο ότι γεννιούνται καλά και ικανά κυνηγόσκυλα και δεν αναλογίζονται ότι αυτό είναι αποτέλεσμα δουλειάς πολλών ετών.
Άλλοι πάλι κατηγορούν τους αγώνες ότι καταστρέφουν τις φυλές που κυνηγάμε . Δεν έχουν άδικο πάντα αυτοί οι άνθρωποι διότι πολύ συχνά μεγαλώνουν κουτάβια που τους απογοητεύουν .
Ίσως διαβάζοντας αυτό το άρθρο να νοιώσουν λίγο καλλίτερα , όταν καταλάβουν δηλαδή ότι πολλοί από τους παλιούς που από εκείνα τα χρόνια ψάχνονταν μέσω γνωστών ,η φίλων ,η φοιτητών του εξωτερικού και έχαναν πολύ χρόνο αλλά και μικρές περιουσίες για να φέρουνε τελικώς ακατάλληλα σκυλιά , κατάλαβαν ότι το καλό κουτάβι για να τον αποκτήσεις πρέπει να έχεις τύχη . Θεωρείται δεδομένο όμως ότι χρειάζεται και να ασχοληθείς σε βάθος .
Να ρωτάς, να παρατηρείς ,να βλέπεις και να περιμένεις. Όσο πιο πολύ τα κάνεις αυτά τόσο περιορίζεις τον παράγοντα τύχη.
Αυτό που τελικά αποκομίσαμε ύστερα από αρκετά χρόνια ενασχόλησης με σκυλιά αγώνων και την σχέση τους με τα κυνηγητικά σκυλιά είναι ότι δεν υπάρχει και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αφήσουμε να υπάρχει το δίλημμα σκύλος αγώνων η σκύλος κυνηγίου.
Υπάρχει μόνο ο καλός και ο κακός σκύλος. Ο ικανός και ο ανεπαρκής .
Άκης Λάππας
lapag@otenet.gr
Initial
Back
