Του Μηνά Ιορδάνογλου
Ένα ερώτημα στο οποίο δεν μπόρεσα ποτέ να δώσω μια σαφή απάντηση, είναι αν οι κυνηγοί βλέπουν το σκύλο τους σαν ένα αγαπημένο ζώο ή απλά σαν ένα εργαλείο το οποίο θα πρέπει να κάνει μια συγκεκριμένη δουλειά, χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερη αγάπη και φροντίδα.
Θέλω να πιστεύω ότι δεν είμαι από εκείνους που βλέπουν τα πράγματα μονοδιάστατα, δογματικά και με παρωπίδες. Δεν μου αρέσει ποτέ να γενικεύω παρόμοιες καταστάσεις, ούτε θέλω να δραματοποιώ τα πράγματα με υπερβολές. Από την άλλη πλευρά όμως, δεν μου αρέσει να εξιδανικεύω οτιδήποτε σχετίζεται με τους κυνηγούς και το κυνήγι και να προσπαθώ να παρουσιάσω, μια εικόνα άριστη για τους κυνηγούς.
Σίγουρα τα χρώματα με τα οποία βλέπουμε αυτές τις καταστάσεις δεν είναι μόνο το άσπρο και το μαύρο. Όμως το ερώτημα είναι σαφές και σημαντικό. Εμείς οι κυνηγοί αγαπάμε πραγματικά τα σκυλιά μας ή τα έχουμε μόνο για να μας κάνουν το κέφι, αδιαφορώντας για τις ανάγκες και την ψυχούλα τους.
Πόσο φιλόζωος μπορεί να είναι ένας κυνηγός; Κάποιος ο οποίος δεν έχει σχέση με αυτό που λέγεται κυνήγι, θα απαντήσει κατηγορηματικά: Καθόλου. Αντίθετα με αυτό που θέλουμε εμείς να παρουσιάσουμε, ο πολύς κόσμος πιστεύει ότι κυνήγι και αγάπη για τα ζώα είναι δύο έννοιες που δεν συμβιβάζονται. Παρόλα όμως αυτά, προσωπικά πιστεύω, ότι όχι απλώς συμβιβάζονται, αλλά το κυνήγι κάνει τους ανθρώπους ρεαλιστές και πολλοί κυνηγοί είναι πραγματικοί ζωόφιλοι, όχι με την έννοια της αντικατάστασης των ανθρώπων με ζώα, αλλά με την πλήρη έννοια της φιλοζωίας.
Πέρασα τη ζωή μου ασχολούμενος με το κυνήγι, αλλά παράλληλα η επαγγελματική μου ενασχόληση επί σαράντα χρόνια, με έφερε σε επαφή με χιλιάδες ανθρώπους, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με το κυνήγι, όμως αγαπούν και φροντίζουν τα λεγόμενα ζώα συντροφιάς. Είναι γεγονός, ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κανένας μας δεν μπορεί να ζήσει μακριά από τα ζώα. Προσωπικά δεν μπορώ να φανταστώ το σπίτι μου χωρίς σκυλιά και τον καναπέ μου χωρίς τη γάτα μου. Το ζητούμενο όμως είναι: τα αγαπώ πραγματικά ή απλώς τα χρησιμοποιώ;
Παρατηρώ επί δεκατρία χρόνια στις μηνιαίες εκδηλώσεις του περιοδικού «Κάθε Μήνα Μαζί», ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κυνηγών, συντηρεί περισσότερα από τρία σκυλιά ανά κυνηγό και διερωτώμαι πως μπορούν και τα φέρνουν όλοι αυτοί βόλτα, δεδομένου ότι αρκετοί κυνηγοί δεν βρίσκονται και στην καλύτερη οικονομική κατάσταση.
Διαβάζω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε κάθε τεύχος του περιοδικού μας, τις απόψεις του καλού μου φίλου του κτηνίατρου Γιώργου Ρόζου, και ξέρω, λόγω επαγγέλματος, από πρώτο χέρι ότι κάθε σκυλί έχει έξοδα, όχι μόνο σε ότι αφορά την αξιοπρεπή του διατροφή, αλλά την ιατρική του περίθαλψη, την πρόληψη ασθενειών, τη διαμονή του κλπ.
Προσωπικά δεν θα μπορούσα να συντηρήσω οικονομικά πέντε ή εξι σκυλιά. Πώς μπορούν κάποιοι μεροκαματιάρηδες και συντηρούν δέκα ή και περισσότερα; Μήπως από εκεί ξεκινούν κάποιοι συμβιβασμοί που κάνουν τη φροντίδα για τα σκυλιά ελλιπή; Καθημερινά συναντώ κυνηγούς οι οποίοι αναζητούν τη φθηνότερη δυνατή επιλογή για να ταΐσουν τα σκυλιά τους, χωρίς να ενδιαφέρονται οι περισσότεροι από αυτούς για την ποιότητα της τροφής που αγοράζουν.
Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το κόστος, φτάνει να γεμίζει το στομάχι του σκύλου. Πολλοί δεν έχουν επισκεφθεί ποτέ τον κτηνίατρο και δεν έχουν εμβολιάσει ποτέ τα σκυλιά τους. Δεν ξέρουν τι είναι το Drontal και τσιγκουνεύονται ακόμη και μια καλή αλυσίδα να αγοράσουν.
Αντίθετα οι περισσότεροι από εκείνους που δεν είναι κυνηγοί και έχουν σκυλιά, όταν επισκέπτονται ένα Pet Shop αγοράζουν το καλύτερο για το ζώο τους και δεν διστάζουν να δαπανήσουν πολλά χρήματα προκειμένου να του εξασφαλίσουν τις καλύτερες δυνατές συνθήκες διαβίωσης. Ασφαλώς υπάρχουν και αρκετοί κυνηγοί που κάνουν το ίδιο, όμως δεν είναι όλοι.
Ορισμένοι θεωρούν κάθε δαπάνη για το σκύλο περιττή και νομίζουν ότι το σκυλί είναι ένα αναλώσιμο εργαλείο, το οποίο αν δε μας κάνει τη δουλειά μας, θα πρέπει να το πετάξουμε και να πάρουμε κάποιο άλλο. Σίγουρα δεν είμαι εκείνος που θα συνιστούσα στους κυνηγούς να συντηρούν άχρηστα σκυλιά, όμως το πρόβλημα πιστεύω ότι ξεκινά από τη νοοτροπία μας.
Αυτός που νομίζει ότι το σκυλί πρέπει να τρέφεται με αποφάγια, δεν χρειάζεται να έχει μικροτσίπ, δεν χρειάζεται να κάνει εμβόλια, ή αν τα κάνει θα του τα κάνουμε μόνοι μας, αντικαθιστώντας το γιατρό, είναι ο ίδιος που θα πάρει στα χέρια του το άχρηστο ζώο, διότι δεν ξέρει να αξιολογήσει τα κυνηγόσκυλα ή διότι ψάχνει να του χαρίσουν ότι δεν χρειάζονται κάποιοι άλλοι.
Ακόμη και στην αγορά τσιγκουνεύονται μερικοί, πιστεύοντας ότι είναι εξυπνότεροι από τους άλλους και είναι σε θέση να αγοράσουν το καλύτερο σκυλί στη χαμηλότερη τιμή, λες και αυτοί που πουλάνε τα σκυλιά, είναι κορόιδα και εκείνοι που αγοράζουν είναι έξυπνοι.
Δυστυχώς στους κυνηγετικούς κύκλους, υπάρχει αυτή η λανθασμένη άποψη για τους σκύλους και αυτός είναι πιστεύω και ένας από τους λόγους, που ορισμένοι συντηρούν ένα κοπάδι σκύλους, χωρίς στην ουσία να είναι ικανοποιημένοι από κανένα από τα ζώα τους. Δεν αναζητούν το καλό σκυλί επιλέγοντας με προσοχή και γνώση τι θα αγοράσουν, αλλά μαζεύουν ότι βρουν, ελπίζοντας ότι κάποιο απ? όλα θα βγει καλό. Βέβαια αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να ονομάζεται κυνοφιλία, ούτε ο καθένας από αυτούς μπορεί να λέγεται κυνόφιλος.
Αντίθετα όμως, γνωρίζω κυνηγούς που έχουν πάθος με το σκύλο, τον περιβάλουν με πραγματική αγάπη και φροντίζουν τα σκυλιά τους, όπως φροντίζουν τα παιδιά τους. Ένα κατοικίδιο και ιδιαίτερα ο σκύλος, χρειάζεται φροντίδα και πραγματική αγάπη. Αν έχει τα πιο πάνω, είναι βέβαιο ότι θα τα ανταποδώσει με τον καλύτερο τρόπο και ιδιαίτερα στο κυνήγι που μας ενδιαφέρει.
Ένα σκυλί δεμένο στην αλυσίδα, που κοιμάται στο χώμα και πάνω στα κόπρανά του, τρέφεται με αποφάγια και βλέπει άνθρωπο μια φορά στις δύο ημέρες, δεν μπορεί να είναι καλό κυνηγόσκυλο και δεν μπορεί να θεωρείται συνεργάτης. Είναι ένα ταλαιπωρημένο αγρίμι, το οποίο αν κυνηγήσει, θα κυνηγήσει για να μπορέσει να επιβιώσει και δεν πρόκειται ποτέ να αναγνωρίσει τον κυνηγό σαν πραγματικό αφέντη του.
Δυστυχώς το πρόβλημα αυτό έχει σημαντικές διαστάσεις στην Ελλάδα και θα πρέπει οι Έλληνες κυνηγοί να το σκεφθούν σοβαρά, αν πρέπει ή δεν πρέπει να ασχολούνται με τα σκυλιά.
Νομίζω ότι πέρα από νόμους και διατάξεις θα πρέπει και οι Κυνηγετικές μας Οργανώσεις, να αρχίσουν επιτέλους να ασχολούνται με τη σχέση των κυνηγών με τα σκυλιά τους, διότι απ ότι φαίνεται, ορισμένοι μόνο με τη «ράβδο» καταλαβαίνουν.
Έχουμε κατ επανάληψη τονίσει, ότι πρέπει να γίνει προσπάθεια να περιλάβει η Ομοσπονδιακή Θηροφυλακή, στις υποχρεώσεις της, τον έλεγχο των κυνηγόσκυλων, διότι έτσι θα απαλλαγούμε από την αδιαφορία, τις κλοπές και διάφορα άλλα που δείχνουν ότι εμείς οι κυνηγοί στην πλειοψηφία μας, κάθε άλλο παρά κυνόφιλοι είμαστε.
ΠΗΓΗ : ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΚΥΝΗΓΕΣΙΑ ΚΥΝΟΦΙΛΙΑ
Initial
Back
