Αισθάνομαι εδώ και πολύ καιρό την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας τις απόψεις μου για το μεγάλο θέμα των ημερών. Εάν δηλαδή οι σκύλοι που τρέχουν στους αγώνες, είναι κατάλληλοι για το κυνήγι, ή όXι.
Οι απαντήσεις που θα προσπαθήσω να δώσω στα
ερωτήματα που πλανώνται στον χώρο, θα είναι απαντήσεις ενός κυνηγού που απευθύνεται σε κυνηγούς, που συμφωνούν ή διαφωνούν μαζί μου, αρκεί η διαφωνία τους να είναι τεκμηριωμένη και αντικείμενο μελέτης και προσωπικής εμπειρίας και όχι κακοπροαίρετης κριτικής, που κρύβει συμφέροντα ή αδυναμίες.
Την ιδιότητα μου ως κριτής, θα την χρησιμοποιήσω μόνο σαν ένα επιπλέον τεκμήριο, για να υποστηρίξω τις απόψεις μου.
Eγινα κριτής γιατί ήμουν παθιασμένος κυνηγός, «που του άρεσε να κυνηγά με καλά σκυλιά. Για να γνωρίσω ποια είναι τα καλά σκυλιά, ώστε να έχω μέτρο σύγκρισης, έπρεπε να κάνω τρία πράγματα.
Να αποκτήσω την εμπειρία του πραγματικού κυνηγιού, "τρέχοντας" πίσω από αποδοτικούς σκύλους, να μάθω την θεωρητική πλευρά του σκύλου, παρακολουθώντας ποιοτικούς σκύλους και τέλος, να μπορέσω να δω και να μελετήσω, όσο γίνεται περισσότερους σκύλους και των δυο κατηγοριών, δικούς μου ή ξένους,
ώστε να σχηματίσω μια ολοκληρωμένη άποψη για το τι σημαίνει καλό κυνηγετικό σκυλί.
Σας διαβεβαιώ λοιπόν, πως υπάρχουν σκυλιά που συνδυάζουν και τις δυο πιο πάνω παραμέτρους. Να είσθε σίγουροι ότι τα πολύ αποδοτικά σκυλιά, εκείνα που κάνουν την διαφορά στην πράξη, είναι και ποιοτικά διότι, το βασικό συστατικό της ποιότητας είναι η αεροθηρία, που συνεπάγεται προσέγγιση του θηράματος χωρίς λάθη.
Τέλος, το κυριότερο στοιχείο του όρου στιλ, είναι η ευκολία στην κίνηση, που έχει ως αποτέλεσμα την μεγάλη αντοχή, γιατί ο σκύλος δεν καταπονείται. Τα δύο πιο πάνω στοιχεία έχουν έννοια να αξιολογηθούν εφόσον είναι δεδομένα τα δυο βασικά χαρακτηριστικά του κυνηγόσκυλου, το μυαλό και το κυνηγετικό πάθος.
Ξεκίνησα επίτηδες με έναν λάθος τίτλο, για να σας κεντρίσω το ενδιαφέρον να διαβάσετε αυτό
το άρθρο. Ο διαχωρισμός σε αγωνόσκυλα και κυνηγόσκυλα δεν υπάρχει. Θα έπρεπε όλοι μαζί να μιλάμε για καλούς κυνηγετικούς σκύλους.
Παρακολουθώντας όλες τις απόψεις, που γράφονται στον ελληνικό τύπο, θα ήθελα να επικεντρωθώ σε μια πολύ συνηθισμένη ερώτηση, που γίνεται από διάφορους αρθογράφους, απευθυνόμενοι κατά περίσταση, σε εκτροφείς ή κυναγωγούς, ρωτούν εάν οι σκύλοι που τρέχουν στους αγώνες της μεγάλης έρευνας μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο πραγματικό κυνήγι ή όχι. Και οι απαντήσεις που δίνουν είναι φυσικά θετικές ή αρνητικές, αλλά υπό προϋποθέσεις.
Η ερώτηση αυτή είναι εξ αρχής λάθος και δείχνει - εάν μη τι άλλο - άγνοια απέναντι στην ουσία του σκύλου.
Η σωστή ερώτηση και αυτή που ενδιαφέρει τον κυνηγό είναι εάν οι ίδιοι σκύλοι, που είναι πρωταθλητές μεγάλης έρευνας,
στα χεριά καλών κυνηγών από μικρή ηλικία, θα γίνονταν καλά κυνηγόσκυλα ή όχι;
Και τέλος, το σημαντικότερο, τα παιδιά αυτών των πρωταθλητών θα γίνονταν άξια κυνηγόσκυλα;
Η απάντηση και στα δυο αυτά ερωτήματα είναι ναι, σε μεγαλύτερο ποσοστό από σκύλους ή κουτάβια, που προέρχονται από ζευγαρώματα, απλώς, αποδοτικών σκύλων στο κυνήγι.
Για να μην παρεξηγηθώ, δεν λέω ότι ο τίτλος του πρωταθλητή είναι απαραίτητη προϋπόθεση, για να ζευγαρώσει και να δώσει καλά κουτάβια ένας σκύλος.
Μπορεί κάλλιστα στα χέρια ενός φίλου μας, να υπάρχει ένα εξαιρετικό κυνηγόσκυλο, που να μην έχει να ζηλέψει τίποτα από οποιονδήποτε πρωταθλητή, αλλά το σίγουρο είναι πως το κυνηγόσκυλο αυτό θα έχει φυσικά προσόντα ανάλογα ενός πρωταθλητή.
Επίσης θα είμαι ο τελευταίος που θα υποστηρίξει ότι όλοι οι
πρωταθλητές είναι καλά σκυλιά, που θα μπορούσαν να γίνουν καλά κυνηγόσκυλα ή να δώσουν καλούς απογόνους.
Όπως στο κυνήγι υπάρχουν καλά, μέτρια και κακά σκυλιά, έτσι και στους αγώνες συμβαίνει το ίδιο. Εδώ όμως ξεκαθαρίζει αμέσως η ήρα από το σιτάρι. Οι σκύλοι που δεν είναι κυνηγοί μπαίνουν σπάνια στη βαθμολογία γιατί στο μυαλό τους έχουν μόνο ένα πράγμα, να τρέχουν. Το αντίθετο συμβαίνει με τους σκύλους που κυνηγούν, οι οποίοι πλασάρονται με φοβερή συχνότητα στους βαθμολογικούς πίνακες.
Ακόμα και η αντοχή αξιολογείται. Σας βεβαιώνω ότι ο σκύλος που μπορεί να κυνηγά με το μάξιμουμ των δυνατοτήτων του για δεκαπέντε λεπτά, σε οποιοδήποτε τερέν του δοθεί, χωρίς ν' αλλάξει ρυθμό, είναι σίγουρο ότι μπορεί να κυνηγά μια ολόκληρη κυνηγετική ημέρα. Αυτονόητο λοιπόν είναι ότι το σύνολο των σκύλων αγώνων, έχει μικρότερο αναλογικά ποσοστό κακών ζώων, από το ποσοστό των άχρηστων κυνηγετικών σκύλων, που γεννιούνται από γεννήτορες που ποτέ δεν τεστάρονται με κάποιον τρόπο. Οι άνθρωποι που ασχολούνται με την εκτροφή, πρέπει να επιλέγουν για την αναπαραγωγή, τους σκύλους εκείνους, που μπαίνουν συχνά στη βαθμολογία, γιατί η σταθερότητα στην απόδοση είναι ακόμα ένα
στοιχείο, που χαρακτηρίζει το εξαιρετικό κυνηγόσκυλο.
Η εμπειρία μου όλα αυτά τα χρόνια σαν κριτής σε αγώνες πρακτικού κυνηγίου σε μπεκάτσα ή ορεινή πέρδικα, επιβεβαιώνει την άποψη μου αυτή. Βλέπω στα χέρια δεκάδων κυνηγών κάθε χρόνο όλο και περισσότερα σκυλιά εξαιρετικού επιπέδου, που θα μπορούσαν να παρουσιαστούν μετά από κατάλληλη εκπαίδευση σε αγώνες κάμπου. Η πλειοψηφία αυτών των σκύλων είναι απόγονοι σκύλων αγώνων Μεγάλης Έρευνας.
Η βελτίωση των φυλών, μέσα αττό τους κυνηγετικούς αγώνες, είναι μονόδρομος. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η αξιολόγηση να γίνεται από κριτές έμπειρους και προπάντων κυνηγούς, μιας και μιλάμε για κυνηγετικούς σκύλους.
Εφόσον λοιπόν η αξιολόγηση, γίνεται με την σωστή σειρά, δηλαδή,
α. αίσθηση θηράματος (εντοπισμός του θηράματος βασιζόμενος στο ένστικτο και την φαντασία του σκύλου και όχι στην μεθοδικότητα της έρευνας),
β. κυνηγετικό πάθος (συνέχεια και θέληση για εντοπισμό),
γ. τρόπος κίνησης (στιλ)
και όχι με τη λάθος σειρά, δηλ. τρόπος κίνησης (στιλ), κυνηγετικό πάθος, αίσθηση θηράματος, τότε ο σκύλος δεν έχει
να φοβηθεί τίποτα και μόνο θα βελτιώνεται γενιά με γενιά.
Οι εκτροφείς επιλέγουν για τους αγώνες, το καλύτερο κουτάβι της γέννας. Αυτό, δηλαδή, που συνδυάζει τα μεγαλύτερα κυνηγετικά χαρίσματα με τον τρόπο κίνησης που χαρακτηρίζει τη φυλή. Το σίγουρο λοιπόν είναι πως αν το χαρισματικό αυτό κουτάβι βρεθεί στα χέρια ενός έμπειρου κυνηγού, θα γίνει ένα ξεχωριστό κυνηγόσκυλο. Τελικά, πρέπει να γίνει κατανοητό σε όλους μας, ότι δεν μιλάμε για αγώνες ταχύτητας, αλλά για αγώνες κυνηγετικών ικανοτήτων.
Κλείνοντας, θα ήθελα να επισημάνω ένα ακόμα φαινόμενο των καιρών. Κυναγωγοί και εκπαιδευτές, που έγιναν γνωστοί μέσα από τους αγώνες, έχουν γυρίσει δήθεν στα κυνηγετικά σκυλιά, γιατί τα σκυλιά αγώνων δεν είναι καλά. Δεν κοροϊδεύουν όμως κανέναν. Η αλήθεια είναι ότι δεν άντεξαν τον ανταγωνισμό, που πια έχει γίνει ιδιαίτερα έντονος, από Έλληνες και ξένους συναδέλφους τους. Και αντί να έχουν τον εγωισμό να τραβήξουν μπροστά, ώστε να βελτιωθούν οι ίδιοι και τα σκυλιά τους, αρχίζουν να κατηγορούν όλους τους άλλους. Σε όλους αυτούς ταιριάζει απόλυτα η λαϊκή παροιμία "όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια",
Σάκης Πονηρέας
Διεθνούς κριτής Α.Κ.Ι
Initial
Back
