Να ξομολογηθώ μιαν αμαρτία μου. Δεν κατάλαβα ποτέ τι ευχαρίστηση, τι απόλαυση μπορεί να βρίσκει κανείς στο να σκοτώνει ένα ζωντανό πλάσμα για πλάκα. Μιλάω βέβαια για το κυνήγι που αν περνούσε απο το χέρι μου θα το είχα απαγορεύσει παντελώς, εκτός απο την περίπτωση που κάποιος τρέφεται κατά κύριο λόγο απ’ αυτό.
Αναγνωρίζω πως οι ρίζες του κυνηγιού πάνε πολύ, μα πάρα πολύ βαθειά. Ο άνθρωπος πρώτα έγινε κυνηγός κι ύστερα γεωργός. Τόχει στο DNA του και δεν είναι δυνατόν να το ξεριζώσει. Έτσι προσπαθώ να προσαρμοστώ όσο γίνεται και να το δεχτώ το κυνήγι, όχι όμως χωρίς όρους. Καλά θα ήταν αν τα πράγματα ήταν όπως μας τα λένε οι ίδιοι οι κυνηγοί και οι Σύλλογοί τους. Πως δηλαδή αυτοί είναι σπόρτσμεν και οικολόγοι πως, να, κάνουν μια βόλτα στα όρη στα βουνά, γυμνάζονται, απολαμβάνουν τη φύση, μυρίζουν τα αγριολούλουδα και πού και πού, άμα λάχει να’ούμε, ρίχνουνε και καμιά ντουφεκιά να τους φύγει το μεράκι. Αμ’ δε!
Σκηνή 1η. Στον δρόμο εμφανίζεται επιβατηγό αυτοκίνητο. Πάει σιγά σιγά και υποθέτω πως οι επιβάτες απολαμβάνουν τη φύση της Ν. Ρόδου. Το όχημα σταματά λίγο παρακάτω στη σκιά ενός πεύκου. Να, λέω, σταματήσανε να φάνε κανένα πανίνο και να πιούν ένα αναψυκτικό. Ξαφνικά, προβάλλουν απο τα παράθυρα δυο δίκανα και ΜΠΑΜ! ΜΠΟΥΜ! βαράνε στα πουλιά πάνω στα σύρματα της ΔΕΗ. Ύστερα, αφού δεν πέτυχαν τίποτα, συνεχίζουν σιγά σιγά την περιπολία τους. Τι σπόρτσμεν!, θαυμάζω εγώ.
Σκηνή 2η. Εχω απλώσει την αρίδα και απολαμβάνω τη φύση απο τη βεράντα μου. Ξαφνικά ΜΠΑΜ! και μια ψιλοβροχή απο σκάγια πέφτει στην κεφαλή μου. Βάζω τις φωνές. “Συγγνώμη,” λέει ο κύριος στα 50 μέτρα παρακεί, “δεν σε είδα.” Τον συγχώρησα χωρίς δισταγμό. Είχε δει μόνο το σπίτι μου. Πού να φανταστεί πως στο σπίτι έχει ανθρώπους, ε;
Σκηνή 3η. Λίγα μέτρα έξω απο τον φράχτη μου, υπερήφανος πατήρ διδάσκει στον κανακάρη του τα μυστικά του ευγενούς σπόρ. Ο κανακάρης είναι δεν είναι 12 χρόνων και είναι οπλισμένος με τυφέκιον πιο μεγάλο απο το μπόϊ του. Ο πατήρ τον οδηγεί σε κάτι ασκινούς κι ο πιτσιρικάς χώνεται μέσα. ΜΠΑΜ! ΜΠΑΜ! οι τουφεκιές. “Δεν πάτε ωρέ παρακάτω”, βάζω εγώ τη φωνή. “Σιγά κύριε” -ο πατήρ- “μη μας χαλάς τη διασκέδαση…”
Θα μπορούσα να συνεχίσω για πολύ ακόμα. Θα μπορούσα να πω για την έλλειψη σεβασμού προς κάθε νόμο και κάθε λογική. Γιατί βέβαια, δεν είναι ανάγκη να το πεί ο νόμος ώστε να μην πυροβολείς δίπλα και ΠΡΟΣ τα σπίτια, για να μην πυροβολείς προς την κατεύθυνση του δρόμου που η πυκνή βλάστηση που τον περιβάλλει δεν επιτρέπει να δεις αν περνάει άνθρωπος, ζώο, ή όχημα. Θα μπορούσα να πω για την τεράστια ρύπανση του περιβάλλοντος, με άδεια φυσίγγια και πλαστικά μπουκάλια σπαρμένα σε βουνά και σε λαγγάδια και που θα κάνουν αιώνες να εξαφανιστούν. Θα μπορούσα να πω για τα νεκρά γεράκια, τις πινακίδες και τα σήματα της τροχαίας που θυμίζουν κόσκινο. Θα μπορούσα να πω ακόμα για τα τόσα και τόσα σκυλιά που τα εγκαταλέιπουν στη μέση του πουθενά, αφού μετά τις δοκιμές θα αποφασίσουν πως “δεν τους κάνουν”. Και θα μπορούσα να πω πολλά για την αυθάδεια, την αγένεια, έκεινο το ύφος δέκα Ράμπο.
Τέλος θα απορήσω, ο αγαθός εγώ, για τα κριτήρια με τα οποία ορίζονται οι ζώνες κυνηγιού. Η Ν. Ρόδος, η περιοχή της Λαχανιάς ειδικότερα, είναι ένας τόπος υπο ανάπτυξη. Εξοχικές κατοικίες, ξενοδοχεία, τουρίστες, κόσμος που κάνει εκδρομές στην πανέμορφη φύση -με τα πόδια, με αυτοκίνητα, με μηχανάκια. Παράλληλα, υπάρχει και μια αρκετά μεγάλη γεωργική δραστηριότητα, με την ανάλογη κίνηση ανθρώπων και γεωργικών οχημάτων. Και όμως, εδώ φαίνεται πως είναι μια απο τις πιό αγαπημένες περιοχές κυνηγιού. Πώς, γιατί, ποιός τ’ αποφάσισε;
Αφορμή για να γράψω μου έδωσε ένα νέο, χτεσινό, συναπάντημα με έναν κύριο κυνηγό. Πάνω στον δρόμο, ακριβώς μπροστά στην πόρτα του κήπου μου, δέκα μέτρα απο το σπίτι, έβγαλε ο Ράμπο την τουφέκα κι άρχισε να βαράει. Αναστατωθήκαμε μέσα στο σπίτι και πεταχτήκαμε απάνω. Όταν του έκανα την παρατήρηση έλαβα την απάντηση “Καλά, καλά, κύριος, δεν θα κάνουμε διάλογο τώρα”. Απομακρύνθηκε με τουπέ και δήθεν αδιάφορος μόνο όταν προσποιήθηκα πως τηλεφωνώ στην αστυνομία.
Προλαβαίνω αντιδράσεις του τύπου “Κακοί υπάρχουν εις όλας τας κοινωνικάς τάξεις και επαγγέλματα και δεν είναι δυνατόν οι ολίγοι αυτοί κακοί να στιγματίζουν μιαν ολόκληρον τάξην, ως αυτή των κυνηγών”. Πολύ σωστά και συμφωνώ. Γνωρίζω πως ο Κυνηγετικός σύλλογος εκδίδει οδηγίες καλής συμπεριφοράς προς τα μέλη του. Γνωρίζω ακόμα πως οι υποψήφιοι κυνηγοί περνούν απο κάποιες εξετάσεις πριν πάρουν άδεια. Είμαι βέβαιος πως υπάρχουν πολλοί ευσυνείδητοι κυνηγοί που σέβονται τους νόμους και αγαπούν τη φύση μα και τους συνανθρώπους τους. Το κακό είναι πως προσωπικά δεν τους έχω ακόμα συναντήσει. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο φαίνεται πως μόνο οι κακοί έρχονται στη γειτονιά μου.
ΠΗΓΗ : pavlidiscartoons.com/
Initial
Back
