Γιώργος Κ. Αποστολόπουλος
evrodelta@gmail.com
Αλέξη,
παίρνω το θάρρος να σου γράψω γιατί νοιώθω πως τον τελευταίο καιρό έγινα αποδέκτης μιάς δύσοσμης προπαγανδιστικής εκστρατείας που με προβλημάτισε σαν πολίτη και με ενόχλησε σαν κυνηγό αλλά και γιατί θεωρώ υποχρέωσή μου να προσπαθήσω να σε ενημερώσω σχετικά με θέματα στα οποία οι «αρμόδιοι» συνήθως «ξεχνούν» ν’ αναφερθούν όταν ενημερώνουν κάποιον πολιτικό αρχηγό.
Δεν ξέρω αν αυτό το γράμμα θα σε βρεί θριαμβευτή πρωθυπουργό, νικητή των εκλογών ή κάτι λιγότερο απ’ όσα ποθείς. Σου γράφω πέντε μέρες πριν, έτσι που όσα θέλω να σου πω να μην είναι επηρεασμένα από το εκλογικό αποτέλεσμα και η δημοσιοποίησή τους που θα γίνει την Τετάρτη, να μην επηρεάσει κάποιον άλλον. Εύχομαι πάντως να σε βρει σε πλήρη υγεία και καλή διάθεση.
Μην σε μπερδέψει το γεγονός ότι σου γράφω μέσα από το ένθετο μιάς μεγάλης εφημερίδας (Κυνήγι – Ελεύθερος Τύπος). Δεν είμαι κάποιος καλοπληρωμένος, επαγγελματίας αρθρογράφος, για το μεράκι μου γράφω στο περιοδικό, χωρίς να πληρώνομαι γι’ αυτό. Ένας απλός ημιαπασχολούμενος στον ιδιωτικό τομέα είμαι, δουλεύω για 250 ευρώ και 10 ένσημα το μήνα και κατοικώ σε μια καλύβα στο Δέλτα του ποταμού Έβρου.
Είμαι όμως (και είμαι περήφανος γι’ αυτό), ενεργό μέλος της τοπικής κοινωνίας και της κυνηγετικής οικογένειας και το χάρηκα πάρα πολύ όταν έμαθα ότι η ηγεσία της Κ.Σ.Ε. (Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδας) ξεκίνησε, επιτέλους, επαφές με τους αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων, ζητώντας τους, εν όψει εκλογών, να δηλώσουν καθαρά τι σκέφτονται για το κυνήγι, να πάρουν θέση, να μας ενημερώσουν για το πρόγραμμά τους.
Ενοχλήθηκα, σαν σκεπτόμενος πολίτης, από τον τρόπο που η ηγεσία της Κ.Σ.Ε. κατέδειξε τις -όντως αντικυνηγετικές- θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, κάτι το οποίο δεν έκανε ποτέ άλλοτε με κόμματα και κυβερνήσεις που ενστερνιζόμενες τις ατεκμηρίωτες και αστήρικτες επιστημονικά θέσεις κάποιων θολών, χρυσόρρυτων Μ.Κ.Ο. και αντικυνηγετικών σωματείων, συναίνεσαν στον περιορισμό της κυνηγετικής δραστηριότητας, έτσι που φτάσαμε σήμερα στο σημείο η Ελλάδα να είναι η χώρα με τους περισσότερους χρονικούς και χωρικούς περιορισμούς και τα λιγότερα θηρεύσιμα είδη από όλες τις χώρες της Ε.Ε.
Αισθάνθηκα (κι αυτό για ‘μένα είναι αιτία πολέμου) πως κάποιοι προσπαθούν να με κατευθύνουν τι να ψηφίσω ή σωστότερα τι να μη ψηφίσω, να παζαρέψουν με όπλο την ψήφο μου, χωρίς να με πείσουν πως το κάνουν μόνο προς όφελος της κυνηγετικής οικογένειας. Αντίθετα υποψιάζομαι πως υπήρξαν πολιτικές σκοπιμότητες. Ελπίζω κι εύχομαι να κάνω λάθος, μιάς και παλιότερα η Κ.Σ.Ε. αρνήθηκε να στηρίξει το Κ.Ε.Κ. (Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών), λέγοντας πως σαν συνδικαλιστικό όργανο, δεν μπορεί να στηρίξει πολιτικούς σχηματισμούς.
Μα ναι! Έχουμε και «δικό μας» κόμμα οι κυνηγοί, άσχετα που το αφήσαμε να μουχλιάζει και ν’ αραχνιάζει πεταμένο σε κάποια ιδιωτικά υπόγεια…
Ενοχλήθηκα όμως και όταν διάβασα το επίσημα κατατεθειμένο πρόγραμμα του Τμήματος Οικολογίας, Περιβάλλοντος και Χωρικού Σχεδιασμού του ΣΥΡΙΖΑ, που σε ότι αφορά το κυνήγι είναι πιστή αντιγραφή των θέσεων των αντικυνηγετικών οργανώσεων που προανέφερα. Εξοργίστηκα όταν είδα, σε ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης, στο προφίλ του κ. Δημητρακόπουλου, ενός από τους επικεφαλής του τμήματος αυτού, που αύριο θα προτείνει ή θα κληθεί ν’ αποφασίσει σχετικά με τον τρόπο ζωής μου, το μίσος και τη μισαλλοδοξία να εκφράζονται όχι μόνο με λόγια όπως: «…ως απώτερο στόχο και ευχή θέτει την κατάργηση του κυνηγιού, μιας παραδοσιακής και στα παλιά χρόνια αναγκαίας για το ανθρώπινο είδος δράσης, που όμως στη σύγχρονη εποχή συνιστά ένα βάρβαρο, στην ουσία του, σπορ, έναν άχρηστο αναχρονισμό, ηθικά καταδικαστέο (με βάση ποιανού την ηθική άραγε) και κοινωνικά και περιβαλλοντικά προβληματικό…» αλλά και με μια φωτογραφία σκοτωμένου κυνηγού στην επικεφαλίδα.
Μισαλλοδοξία γιατί από τον καθ’ ύλην αρμόδιο του κόμματος προτείνεται η κατάργηση μιας επιστημονικά, νομικά, ιστορικά και περιβαλλοντικά κατοχυρωμένης, επιστημονικά αποδεδειγμένα και παγκοσμίως αποδεκτά αειφορικής, παραδοσιακής δραστηριότητας μόνο και μόνο γιατί στον ίδιο δεν αρέσει.
Φανατισμός, απροκάλυπτο μίσος, αφού σαν εικόνα στο προφίλ του διάλεξε το φόνο ενός συνανθρώπου, με του οποίου τον τρόπο ζωής δεν συμφωνεί ο ίδιος. Πως λες να αισθάνομαι στην πιθανότητα να με κυβερνήσει ο κ. Δημητρακόπουλος;
Να ‘χεις το νου σου, Αλέξη. Στην ιστορία τούτης της σφαίρας, όπου κι όποτε η μισαλλοδοξία και ο φανατισμός ανταμώθηκαν με την εξουσία, η ανθρωπότητα υπέφερε πόνους και δυστυχίες.
Μετά τη συνάντησή σου με την Κ.Σ.Ε., δήλωσες πως δεν σκοπεύεις να καταργήσεις το κυνήγι. Δεν είπες όμως -ή αν το είπες δεν μαθεύτηκε- πως δεν σκοπεύεις και να το περιορίσεις.
Αντίθετα ο κ. Δημητρακόπουλος, ο κ. Τρεμόπουλος αλλά και άλλα σου στελέχη μίλησαν απερίφραστα για περιορισμό. Δεν επικοινωνείτε άραγε, δεν συμφωνείτε ή συμβαίνει κάτι άλλο;
Θα μου πείς: «οι προκάτοχοί μου σου κόψανε κομμάτια απ’ τη ζωή σου, σου περιορίσανε το δικαίωμα να ονειρεύεσαι, σου στερήσανε την αξιοπρέπεια κι εσύ καίγεσαι για το κυνήγι;» θα συμφωνήσω πως έτσι είναι, μα θα σου θυμίσω πως αν το 1/3 των ελλήνων πολιτών σε θέλει κυβερνήτη για να πάρει πίσω ότι του στερήσανε, το 1/3 των Ελλήνων πολιτών – κυνηγών που θα σε ψηφίσει, θα το κάνει, εκτός των άλλων και για να πάρει πίσω και ότι του στερήσανε από το κυνήγι.
Η κυνηγετική περίοδος είναι ήδη μικρή. Οι απαγορευμένες περιοχές είναι τεράστιες. Αν προσθέσουμε σ’ αυτές και τις παραμεθόριες, τις κατοικημένες, τους αρχαιολογικούς χώρους κλπ, τι θαρρείς πως μένει; Περεταίρω περιορισμός σημαίνει στην πραγματικότητα απαγόρευση. Ξέρεις τι θα γίνει; Οι πλουσιότεροι των κυνηγών θα πηγαίνουνε να κυνηγάνε στη Βουλγαρία, τη Σερβία, τα Σκόπια και οι φτωχοί θα κυνηγούν παράνομα. Το κυνήγι θα ξαναγίνει προνόμιο των πλουσίων μεγαλοαστών και οι φτωχοί κάτοικοι της επαρχίας θα διώκονται σαν λαθροθήρες. Όπως γινότανε τον καιρό των βασιλέων και των κόμηδων! Δημοκρατικότατο, δεν βρίσκεις;
Ο ετήσιος τζίρος γύρω από την κυνηγετική δραστηριότητα ξεπερνά σήμερα τα δύο δισεκατομμύρια ευρώ και χιλιάδες οικογενειών, ειδικά στην επαρχία ζουν ή συμπληρώνουν το εισόδημά τους απ’ αυτό. Κάθε μεγαλοχώρι έχει ένα κυνηγομάγαζο. Όλα αυτά θα χαθούν. Πως το ακούς σαν αριστερός πολιτικός;
Και μη φας το παραμύθι ότι όλα αυτά θα αντικατασταθούν από τον οικοτουρισμό, γιατί και οι περισσότεροι οικοτουριστικοί ξενώνες αν δεν είχανε τους κυνηγούς – πελάτες θα είχανε κλείσει.
Είσαι παιδί της πόλης, Αλέξη και είναι φυσικό όχι απλά να είσαι ανενημέρωτος αλλά, χειρότερα ακόμη, να έχεις πέσει θύμα παραπληροφόρησης και αντικυνηγετικής προπαγάνδας. Πρόσεχε, οι επιστήμονες της παραπληροφόρησης σε δεσμεύουν σε δηλώσεις που δεν έχουν καμία σχέση με δικαιοσύνη, ισονομία, ισοπολιτεία, βασικά συστατικά μιας αριστερής, δημοκρατικής διακυβέρνησης. Η προπαγάνδα τους, χρόνια τώρα, δηλητηριάζει τις ψυχές των παιδιών των αστικών κέντρων, ενάντια σε μια δραστηριότητα που στην επαρχία είναι όχι απλά αποδεκτή αλλά αυτονόητη. Μέχρι σε παιδικά παραμύθια αλλάζουνε το κείμενο, βάζοντας στη θέση του κακού τον κυνηγό. Το γιατί θα προσπαθήσω να σου το εξηγήσω παρακάτω:
Πριν αρκετά χρόνια κάποιοι «επιστήμονες» που δεν τα κατάφεραν να προσληφθούν στο δημόσιο και που με τα «πτυχία» τους δεν θα βρίσκανε δουλειά ούτε σε σουβλατζίδικο, αποφάσισαν να γίνουν επιχειρηματίες. Στις μπίζνες τους αυτές δώσανε το όνομα «οικολογία», κλεμμένο κι αυτό…
Η οικολογία, Αλέξη, ξεκίνησε σαν ένα αυθαίρετο, επαναστατικό κίνημα καλοπροαίρετων και ονειροπόλων ανθρώπων που ανησύχησαν βλέποντας τις καμινάδες των εργοστασίων και τις πετρελαιοκηλίδες των πλοίων να δηλητηριάζουν την κτίση, τα ρέματα να γίνονται αυλές και τα δάση καλλιέργειες, στο όνομα κάποιας «ανάπτυξης». Έννοιες όπως «πολιτικός» και «επαγγελματίας» εξ ορισμού δεν ταιριάζουν δίπλα στο «οικολόγος». Δεν γίνεται «επαγγελματίας επαναστάτης», δεν μπορεί κάποιος να θέλει να τον πληρώνουν για να ονειρεύεται.
Οι επαγγελματίες της «οικολογίας» είναι άνθρωποι χωρίς χάρισμα, μονοδιάστατοι φασίστες. Τα τελευταία είκοσι χρόνια του περιβαλλοντικού κινήματος είναι φορτωμένα με ένα ιδιόρρυθμο λεξιλόγιο, γεμάτα καταστροφολογία, χωρίς όραμα για το μέλλον.
Άνετα τα βρήκαν με τους πολιτικούς της εποχής, οι οποίοι πετώντας στην άκρη τους ερευνητές των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και τους επιστημονικούς συμβούλους του κράτους (τους οποίους συνεχίζουμε να πληρώνουμε μέχρι και σήμερα, μη τυχόν ξεκινήσει καμιά φασαρία και ξεμπροστιαστεί η μπίζνα), αναγορεύσανε με το έτσι θέλω, τους τυχάρπαστους αυτούς τυχοδιώκτες σε επίσημους σωτήρες του περιβάλλοντος. Φυσικά όχι χωρίς κέρδος. Μια σε βάθος έρευνα για τη διαπλοκή μεταξύ πολιτικών (ή των γονιών, των κομματικών φίλων – συνοδοιπόρων και των συγγενών τους), μεγαλοδημοσιογράφων και «φιλοπεριβαλλοντικών» Μ.Κ.Ο. θα έφερνε στο φως διαμάντια. Αλλά ποιος να την κάνει; Είχε ξεκινήσει κάποτε ένας εισαγγελέας να το ψάξει αλλά λίγο καιρό μετά ψάχναμε τον εισαγγελέα…
Έτσι, σύντομα, τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα βρεθήκανε να έχουν οφειλές. Χρωστάνε στους επαγγελματίες οικολόγους και στους οικολόγους της πολιτικής. Χρωστάνε σε αυτούς που καπηλεύτηκαν το κίνημα, καταχράστηκαν την επανάσταση, μετέτρεψαν την ρομαντική εκείνη αυθαιρεσία και το όνειρο σε παζάρεμα, σε μέσο πολιτικής πίεσης και συνδιαλλαγής. Σ’ αυτούς που εκμεταλλεύτηκαν την ανησυχία του απλού ανθρώπου με μοναδικό τους σκοπό τον εύκολο πλουτισμό. Σ’ αυτούς που –σε παγκόσμια κλίμακα- μαγείρεψαν δεδομένα, απέκρυψαν στοιχεία, εφάρμοσαν εναρμονισμένες πρακτικές, εξαφάνισαν όποιον τόλμησε να διαφωνήσει. Στους κορυφαίους απατεώνες του περασμένου αιώνα, τους φίλους και συνοδοιπόρους τους των Μ.Κ.Ο. (πρόσεχε τις συμμαχίες σου, κατά ‘κεί βαδίζετε κι εσείς). Ξεδιαλέγουν τις οδηγίες της Ε.Ε., πετούν όσες δεν τους βολεύουν, ερμηνεύουν τις υπόλοιπες όπως τους συμφέρει και ύστερα αρχίζουν να πιέζουν για την ενσωμάτωσή τους στην Εθνική νομοθεσία. Έγιναν κράτος…
Κι ύστερα όλοι μαζί, άρχισαν να στήνουν και να καλλιεργούν τις απευθυνόμενες στους πολίτες «περιβαλλοντικές» οργανώσεις, έτσι που να τους κάνουνε να νοιώσουν μέτοχοι κι αν κάποιος κάπου κάποτε τους κατηγορήσει, συνένοχοι. Έτσι γεννηθήκανε τα εκούσια θύματα της επαγγελματικής οικολογίας.
Άνθρωποι που νομίζουν πως τα δέκα ευρώ το χρόνο που πληρώνουν συνδρομή σε μια «οικολογική» οργάνωση, τους βάζουν στη «μεγάλη παρέα» ή χειρότερα τους κάνουν μέτοχους στη «μεγάλη ιδέα» και συνδιαχειριστές της φύσης κι άθελά τους καταλήγουν μοχθηροί φονταμενταλιστές που όχι λίγες φορές φτάνουν στα όρια του μισάνθρωπου.
Και είναι όλοι αυτοί οι αδαείς – είτε γιατί είναι αφελείς, είτε γιατί πραγματικά νοιάζονται και τους ξεγελάσανε, ή γιατί θέλουν να πάνε με τη μόδα – που δίνουν δύναμη στους άλλους τους τυχοδιώκτες, τους επικίνδυνους, τους επαγγελματίες «οικολόγους». Αυτούς που κάνανε επάγγελμα την ανασφάλεια και την ανησυχία του μέσου κάτοικου της πόλης, που, κρυμμένοι πίσω από υποσχέσεις για «πράσινη ανάπτυξη» και πράσινα άλογα, χτυπήσανε φλέβα χρυσού αγωνιζόμενοι να «σώσουν» τον πλανήτη, ρουφώντας χρήματα από τα Ευρωπαϊκά και τα Εθνικά ταμεία, ξεσπιτώνοντας και καταστρέφοντας τους ανθρώπους της υπαίθρου, αποστειρώνοντας τη φύση, κάνοντας «επιστημονικές» επεμβάσεις, κόντρα σ΄αυτό που έφτιαξε ο Θεός, κόντρα σ΄αυτό που χιλιάδες χρόνια φύλαξαν οι τοπικές κοινωνίες. Κόντρα στη λογική και την παράδοση.
Μεγάλες, πολυδιαφημιζόμενες «περιβαλλοντικές» οργανώσεις, που χρόνια τώρα χτίζουν ένα πράσινο εταιρικό προφίλ, διαπλεκόμενες με την αφρόκρεμα των επιχειρηματιών της χώρας μας (που είναι και οι χορηγοί τους άλλωστε) και όχι μόνον, εκμεταλλευόμενες την ύποπτα παρατεταμένη σιωπή των Μ.Μ.Ε. και την άγνοια, την ανημπόρια ή την αδιαφορία της τοπικής κοινωνίας, στήνουν ένα σκοτεινό περιβαλλοντικό πανηγύρι στις πλάτες των Ελλήνων πολιτών και των πραγματικών προβλημάτων του περιβάλλοντος.
Μεγαλοεπιχειρηματίες συναλλασσόμενοι με τους «επίσημους» φρουρούς του περιβάλλοντος, που πολλές φορές τους επισημοποιεί η ίδια η πολιτεία για να βγάλει από τα χέρια της την καυτή πατάτα και άλλες φορές επισημοποιούνται από μόνοι τους με το έτσι θέλω και η πολιτεία το ανέχεται, με μοναδική τους έγνοια το μοίρασμα της πίττας και την προετοιμασία του εδάφους για τις μεγάλες συμφωνίες σε έργα τεράστιας σημασίας, με θύμα για άλλη μια φορά το περιβάλλον και πρόσχημα την αφύπνιση της περιβαλλοντικής συνείδησης του λαού της Ελλάδας.
Βολεμένοι λομπίστες που μέσα από ένα αδιάκοπο αλισβερίσι με κάθε λογής επιχειρήσεις που άμεσα ή έμμεσα επιβαρύνουν το περιβάλλον, ξεπλένουν κάθε είδους βρωμιά ή περιβαλλοντική ζημιά προκαλέσει η παραγωγή και κατανάλωση των προϊόντων συγκεκριμένων, φερόμενων ως «πράσινων» επιχειρήσεων και πολυεθνικών.
Και ύστερα ήρθε η μεγάλη εφεύρεση: Οι φορείς διαχείρισης. Νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου που σκοπός τους (θεωρητικά) είναι η παροχή επιστημονικής υποστήριξης προς τις συναρμόδιες υπηρεσίες του κράτους. Με τον καιρό και εκμεταλλευόμενοι την δημοσιοϋπαλληλίστικη νοοτροπία των κρατικών λειτουργών, κατάφεραν (ή προσδοκούν) να γίνουν «χαλίφης στη θέση του χαλίφη».
«Διαχειριστές» που κακοδιαχειρίζονται τεράστια ποσά από Ευρωπαϊκά και Εθνικά προγράμματα, χωρίς να έχουν φέρει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα στην προστασία της φύσης, που δραστηριοποιούνται επί της ουσίας μόνον όταν βλέπουν σίγουρο κέρδος ή το επιτάσσουν λόγοι προβολής αρκεί να μη θίγονται τα συμφέροντα των χορηγών τους.
Ένα καλοσχεδιασμένο, καλοστημένο, καλοδιαφημισμένο και πολύ καλά οργανωμένο σύστημα, που στηρίζεται και από μικρότερες, αστικές περιβαλλοντικές οργανώσεις – δορυφόρους, που στην πλειοψηφία τους δεν ξέρουν τι τους γίνεται, που εκμεταλλεύεται τη δικαιολογημένη ανησυχία των – νέων κυρίως – κατοίκων των αστικών κέντρων και την άγνοιά τους σ΄ότι έχει να κάνει με την περιφέρεια, που γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα και που με μεγάλη μαεστρία απομονώνει οργανώσεις και κινήσεις πολιτών, που δεν συμμετέχουν ή αντιτίθενται στην κερδοφόρα σχέση του με το κεφάλαιο, που αγοράζει τοπικούς άρχοντες κι εξαγοράζει συνειδήσεις, που πνίγει κάθε αντίθετη φωνή, που επιλέγει τη σιωπή όπου συμφέρει, που αγνοεί κι ακόμα χειρότερα τρομοκρατεί τοπικές κοινωνίες όταν τολμήσουν να απαιτήσουν σεβασμό στο περιβάλλον του τόπου τους, τις συνήθειές και τις παραδόσεις τους, ή όταν προσπαθήσουν να διαφυλάξουν την επιβίωση αυτών και των παιδιών τους.
Πεδίον δόξης λαμπρό κι εδώ για έρευνα, Αλέξη. Υποσχέθηκες ξεσκέπασμα και πάταξη της διαπλοκής. Ψάξε λοιπόν να βρεις ποιοι συγγενείς πολιτικών εμπλέκονται στη λειτουργία των Μ.Κ.Ο. και των φορέων διαχείρισης. Να δεις μεγαλουργήματα. Να δεις ζευγάρια «επιστημόνων», ο ένας στο Δ.Σ. του φορέα διαχείρισης, ο άλλος στέλεχος σε Μ.Κ.Ο., κάποιοι να δηλώνουν «εθελοντές» και «άμισθοι» αλλά να κάνει πάσα ο ένας στον άλλο τις χρυσοπληρωμένες αμελέτητες μελέτες και τις καλοπληρωμένες θέσεις στις «ομάδες εργασίας», να πάψεις να αναρωτιέσαι που πηγαίνουν τα λεφτά…
Και ύστερα ήρθε η χρυσή εποχή της «πράσινης ανάπτυξης» του κ. Γ. Α. Παπανδρέου και της επιλεγμένης από τον ίδιο και όχι εκλεγμένης από το λαό, φίλης του από το γυμναστήριο, Υπουργού περιβάλλοντος. Και τότε οι Μ.Κ.Ο. και οι προτεινόμενοι απ’ αυτές, «δικοί τους άνθρωποι», βρήκανε το κατάλληλο έδαφος και σαν καρκίνωμα που καλπάζει, εξαπλώθηκαν σε όλον τον κρατικό μηχανισμό, κατέλαβαν όποια θέση έχει να κάνει με τη διαχείριση του περιβάλλοντος ή δημιούργησαν καινούριες θέσεις. Σιγούρεψαν έτσι πως όποια κυβέρνηση κι αν έλθει, αυτοί θα έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο κι αν κάποιος διαταχθεί να τους ελέγξει, θα είναι κι αυτός «δικός τους άνθρωπος». Και δώστου οι μελέτες, που ποτέ δεν γίνανε τίποτα περισσότερο από μελέτες και πάρτου οι ομάδες εργασίας, που ποτέ δεν προσέφεραν κανένα ουσιαστικό έργο…
Επειδή εκεί είναι τα πολλά λεφτά, Αλέξη. Και τη στιγμή που το Δασαρχείο δεν έχει βενζίνες να κινήσει τα οχήματά του, οι φορείς διαχείρισης και οι «περιβαλλοντικές» Μ.Κ.Ο. σκορπούν εκατομμύρια για να μελετήσουν πως θα λειτουργήσει σωστά το Δασαρχείο ή για να αγοράσουν κάμερες που θα τους βοηθήσουν να υποκαταστήσουν το Δασαρχείο…
Γιατί, τώρα όλοι αυτοί τα βάλανε με το κυνήγι; Για δυό πολύ απλούς και ευνόητους λόγους:
Πρώτος: δεν θέλουν τους κυνηγούς μέσα στα πόδια τους. Οι περισσότερες από τις χρυσοπληρωμένες μελέτες γίνονται μέσα από τα γραφεία τους, χωρίς καν να λερωθούν τα timberland! Μελέτες copy – paste, χωρίς κανένα κόπο, χωρίς έξοδα ή με δήθεν έξοδα. Κέρδη πολλά, σίγουρα λεφτά και εισόδημα μεγάλο. Βολεύει να μην είναι κανείς στο πεδίο, που θα παρατηρήσει τη δική τους απουσία. Βολεύει αφάνταστα η αποστείρωση της φύσης. Φυσικά τον βασικό κανόνα της «επιστήμης» τους που λέει πως είναι έγκλημα να απομακρύνεις ένα είδος από το φυσικό του περιβάλλον, τον γράφουν στα παλιά τους τα salomon όταν πρόκειται για το είδος που λέγεται άνθρωπος…
Δεύτερος: με κάποιο τρόπο πρέπει να δείξουν, στους υποστηρικτές τους, πως κάτι κάνουν για το περιβάλλον. Κι επειδή ουσιαστικό έργο δεν υπάρχει, η λύση είναι η δημιουργία ενός «εχθρού» και η κήρυξη του «πολέμου». Είχαν καλούς δασκάλους. Όλα τα φασιστικά καθεστώτα έτσι έκαναν στην ιστορία.
Ένα παιδί της πόλης, που βγαίνει στη φύση Πρωτομαγιά και Καθαρά Δευτέρα, που επί δεκαετίες τρομοκρατείται με φτιαχτούς μπαμπούλες, είναι πολύ εύκολο να πεισθεί πως γνωρίζει και αγαπάει τη φύση περισσότερο από ‘μένα, που ζω στη φύση, ζω την φύση, ζω από την φύση και ζω για τη φύση. Είναι πολύ εύκολο να πεισθεί πως είμαι ζημιά για τη φύση. Είναι πολύ εύκολο να με μισήσει. Κι όσο μισεί εμένα, τόσο θα συσπειρώνεται με τα άλλα πρόβατα μέσα στο καταπράσινο μαντρί… ο στόχος επετεύχθη!
Τι κάναμε οι κυνηγοί για να προστατευτούμε από όλα αυτά; Τίποτα! Αυτοί που θα ’πρεπε να κάνουν κάτι, γίνανε ή θελήσανε να γίνουν πολιτικοί. Δεν μπορούσαν να χαλούν καρδιές. Κάποιοι πήρανε μέρος σε πολιτικά αλισβερίσια. Οχυρωμένοι πίσω από μια απαρχαιωμένη και πολύ βολική νομοθεσία, που στην ουσία τους καθιστά ισόβιους ταγούς, φτιάξανε το λόμπι, για το οποίο μας κατηγορούν οι αντικυνηγετικές συνιστώσες. Μόνο που δεν είναι το λόμπι των κυνηγών, είναι το λόμπι της ελίτ, της «ηγεσίας», της αριστοκρατίας του κυνηγιού. Καμία σχέση με τους πολλούς, την πλέμπα, το λαό…
Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε; Μεταφέρω αυτούσια τα λόγια ενός συναδέλφου, που θαρρώ τα λέει καλύτερα απ’ ότι θα μπορούσα να τα πω εγώ:
«Αυτό που ξέρω εγώ είναι ότι καμιά κυβέρνηση δεν είδε το κυνήγι ως εκμεταλλεύσιμο πόρο που μέσα από ορθολογική διαχείριση μπορεί να είναι κλάδος ανάπτυξης της υπαίθρου παρά ως ένα χόμπι το οποίο μπορούν να πετσοκόβουν προς δόξα και τιμή κάποιων «οικολογικών» οργανώσεων που κατάφεραν να διεισδύσουν στα κέντρα λήψης των αποφάσεων μέσα από ΜΚΟ που μετρούν λιγοστά μέλη αλλά ξέρουν να «πουλάνε» επιστημοσύνη… Και από την άλλη καμιά ηγεσία των κυνηγετικών οργανώσεων δεν αντιλήφθηκε ότι η μοναδική διέξοδος θα ήταν να γίνει το επόμενο βήμα μετά την επάνδρωση με επιστημονικό στελεχιακό δυναμικό που απέκτησαν, με τη σύσταση ενός ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΘΗΡΑΣ με διεθνείς συνεργασίες όπως το Game & Wildlife Conservation Trust της Μ. Βρετανίας, για να βρεθεί το κυνήγι ένα βήμα μπροστά από τον κάθε τυχοδιώκτη «μελετητή» που εντυπωσιάζει υπουργούς και γραμματείς με «απειλές» και «μελέτες» χωρίς πραγματικό υπόβαθρο. Να κοιτάμε και την καμπούρα μας, γιατί στριμωχτήκαμε παίζοντας φουλ άμυνα με ηττοπάθεια.
Οι διοικήσεις των οργανώσεων μας έρχονται και παρέρχονται και δεν διαθέτουν πάντα το ανθρώπινο δυναμικό που θα αντιληφθεί τις ευκαιρίες, τις προκλήσεις και τις ανάγκες των καιρών, εγκλωβισμένοι τις περισσότερες φορές σε ανούσιες ενέργειες αγοράς και απελευθέρωσης θηραμάτων. Ο κυνηγετικός κόσμος πρέπει να αποκτήσει την δικιά του ΜΚΟ = ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗΣ ΚΥΝΗΓΙΟΥ ΚΑΙ ΑΓΡΙΑΣ ΦΥΣΗΣ. Με 500.000 μέλη θα είναι η μεγαλύτερη ΜΚΟ στην Ευρώπη, όχι μόνο στην Ελλάδα, με ισχύ αδιαμφισβήτητη και επιστημονική αξιοπιστία ακόμα πιο αδιαμφισβήτητη!!! Οι επιστήμονες που διαθέτουμε είναι συνάδελφοι εκείνων που υπηρετούν την τσέπη τους και μόνο μέσα από τις γνωστές ολιγομελείς ΜΚΟ « για το περιβάλλον». Καταλαβαίνεις πως αμέσως θα φανεί η διαφορά και στο τραπέζι των όποιων συζητήσεων διεξάγονται και δεν θα περνούν τα φληναφήματα των άλλων έτσι απλά και… εντυπωσιακά!!!
Όταν όμως από τη μια ένας υπουργός δέχεται προτάσεις από έναν αιρετό εκπρόσωπο των κυνηγών – που μπορεί να είναι γιατρός, μηχανικός ή ελεύθερος επαγγελματίας – κι από την άλλη την πρόταση μιας επιστημονικής ομάδας μιας ΜΚΟ που κατοικοεδρεύει στους διαδρόμους τους υπουργείου του για να αρπάζει κάθε κονδύλι, ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ».
Υπήρχε κι ένα «πράσινο ταμείο» κάποτε, που ήτανε γεμάτο από τα χρήματα των κυνηγών και που υποτίθεται πως θα τα ξόδευε σε φιλοθηραματικές δράσεις. Δράσεις δεν είδαμε, το ταμείο άδειασε. Κάποια στιγμή ακούστηκε πως το έψαχνε η δικαιοσύνη, μα πάλι αποτέλεσμα δεν είδαμε. Κοίτα το κι αυτό, μα πρόσεξε ποιους θα βάλεις να το ψάξουν…
Γενικά έχε το νου σου. Όπου ακούς τις λέξεις «περιβάλλον», «φύση», «οικολογία» «κυνήγι», «πράσινη ανάπτυξη», «αειφορία», «ανανεώσιμες πηγές ενέργειας» και τέτοια, να είσαι υποψιασμένος. Τα βλαστάρια της κυρίας Μπιρμπίλη (που συνεχίζει να χρυσοπληρώνεται από το Ελληνικό δημόσιο, σώζοντας κάποιο άλλο περιβάλλον) καρπίζουν μέσα στο ΥΠΕΚΑ και άλλες υπηρεσίες της πολιτείας. Δεν θα πάρεις αλήθεια απ’ αυτούς, Αλέξη, γιατί είναι ψεύτες και ψεύτικοι. Φυλάξου γιέ μου, οι μεγαλύτεροι ηγέτες της ιστορίας δεν μπόρεσαν να φτάσουν τ’ όνειρό τους γιατί πιστέψανε σε κάλπικους συμβουλάτορες και ψεύτικους επιστήμονες ή γιατί δώσανε την εμπιστοσύνη τους σε σπιούνους.
Να ‘σαι γερός κι ο Θεός να σου δίνει δύναμη και σωστή κρίση.
Υ.Γ. δεν θα σε ψηφίσω, παρ’ όλο που για καιρό σκεφτόμουν να το κάμω. Τρέμω στην ιδέα πως θ’ αποφασίζουνε για ‘μένα άνθρωποι που με μισούν χωρίς να μ’ έχουνε γνωρίσει, σαν τους συνεργάτες σου που προανέφερα. Τουλάχιστον να λέω πως δεν έβγαλα τα μάτια μου μονάχος. Μα είτε τις διαβάζεις, πρωθυπουργός πια, τούτες τις αράδες είτε όχι, αν θες κάποια διευκρίνιση, αν νομίσεις πως έχεις να μάθεις κάτι παραπάνω από ‘μένα, είμαι στη διάθεσή σου.
Κι αν ποτέ σε φέρει ο δρόμος σου στο Δέλτα του Έβρου, η ψυχή μου κι η πόρτα του καλυβιού (που οι ΜΚΟ κι ο φορέας κακοδιαχείρισης πολεμάνε να μου το γκρεμίσουνε), θα είναι ανοιχτές.
ΠΗΓΗ : kentayros.wordpress.com
Initial
Back
