Του ΜΥΘΟΠΛΑΣΤΗ
Στο κυνήγι όλοι γνωρίζουμε και έχουμε ακούσει για τους λάθρους συνάδελφούς μας, οι οποίοι, ειρήσθω εν παρόδω, δεν διαφέρουν από τους λάθρους ψηφοσυλλέκτες.
Άπαντες έχουμε υπόψη μας, συμπολίτες μας, οι οποίοι κατέρχονται στην μάχη της εκλογικής αναμέτρησης. Μερικοί από αυτούς είναι και κυνηγοί, και τους οποίους στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις.
Πέρα από τους κυνηγούς όμως, στο κυνήγι της ψήφου – και μάλιστα με λάθρο τρόπο, κατέρχονται και συμπολίτες μας, οι οποίοι με μέσα μη επιτρεπτά, όπως, εκβιασμοί, ψεύτικες υποσχέσεις και άλλα τεχνάσματα, απαιτούν, από τους εν δυνάμει ψηφοφόρους όχι τόσο ψήφο στον συνδυασμό στον οποίον μετέχουν, αλλά κυρίως απαιτούν την δική τους μονοσταυρία. Και την διεκδικούν με επαίσχυντο τρόπο.
Εκμεταλλεύονται οι μέτριοι πτυελοψηφοδόχοι την θέση τους στον χώρο, στον οποίο δραστηριοποιούνται επαγγελματικά, βρίσκονται δε σε θέση πλεονεκτική, έναντι των συμπολιτών τους και δη των ηλικιωμένων, των οποίων την ψήφο ωμά απαιτούν.
Είναι θλιβερό, άνθρωποι οι οποίοι ζητούν την ψήφο μας με τρόπο τόσο σκαιό, αύριο να διοικούν και να υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον. Άνθρωποι κενοί, μη έχοντας θέσεις πολιτικές, να αποφασίζουν για εμάς.
Δυστυχώς, είναι η εποχή των εκβιασμών, της κοινωνικής κατάπτωσης και της άγριας εκμετάλλευσης. Τα φαινόμενα αυτά κυριαρχούν σήμερα στη ζωή μας, και με λύπη μας διαπιστώνουμε ότι δεν έχουν πατρίδα. Είναι διάχυτα παντού. Και η υποκρισία, φορώντας την μάσκα του «καλού», εκμαιεύει συνειδήσεις και κατ΄ επέκταση και ψήφους που τους έχει τόσο ανάγκη για να στηρίξει το «εγώ της.¨
Στην περιοχή της Ηραίας Αρκαδίας του Δήμου Γορτυνίας, δεν θα μπορούσε να απουσιάζει το φαινόμενο αυτό. Ακολουθεί και η όμορφη αυτή περιοχή της πατρίδας μας, τα άθλια γενικότερα πολιτικά παιχνίδια μόνο και μόνο για την άγρα ψήφων, για την εκλογή σε θέση εξουσίας. Η εξουσία, ακόμα και στους πιο απομακρυσμένους τόπους δρα σαν αφροδισιακό.
Ο τρόπος με τον οποίον κινείται ένας υποψήφιος, δείχνε με σαφήνεια το επίπεδό του, το ήθος του και την αγωγή του. Φανερώνει την δυστυχία της λειψής ζωής του, και ελπίζει ή πιστεύει αφελώς ότι θα αναπληρώσει τα κενά του κατακτώντας την πρωτιά. Ακολουθεί δηλαδή το αμερικάνικο παράδειγμα, το άκρως φασιστικό, που λέει: «ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος δεν είναι τίποτα».
Πραγματικά, είμαστε ακόμα πολύ μακριά από την εποχή που δεν θα χρειαζόμαστε θλιβερούς πολιτικούς, έστω και σε τοπικό ή δημοτικό επίπεδο, για να τους θρέφουμε με την ψήφο μας. Απέχουμε παρασάγγας από το ξημέρωμα εκείνο που οι Πολίτες θα φέρονται σαν Πολίτες και όχι σαν υπήκοοι. Και όσο θα έχουμε την νοοτροπία του ραγιά, όσο θα κοιτάζουμε κρυφά για το μικροσυμφέρον μας, όσο θα θαυμάζουμε με τρόπο ναρκισσιστικό το είδωλό μας στον καθρέφτη, θα συνεχίζουμε στον ίδιο κατήφορο.
Ο Ηράκλειος δρόμος είναι ανηφορικός. Απαιτεί προσόντα που έχουμε απολέσει. Αργά όμως δεν είναι ποτέ. Ακόμα και τώρα, την ύστατη ώρα, μπορούμε να βάλουμε στην άκρη το «εγώ μας» και να πάμε στο «εμείς».
Μπορούμε ή φοβόμαστε;
Πηγή: Κυνηγωντας σε Αρκαδια k Ελλαδα
Initial
Back