Φεβρουάριος 1997 - Ιούλιος 2005
Αμέτρητες στιγμές χαράς , συγκίνησης , ενθουσιασμού , ανακούφισης στα βουνά της Καλύμνου, Ρόδου, Κω, Νισσύρου, Λέρου, Αστυπάλαιας και Λειψών.
Τα τελευταία δυο χρόνια με σχέση χωρίς φωνές και σφυρίγματα αλλά με νοήματα και πολλές φορές χωρίς ούτε αυτά αφού ο ένας γνώριζε τον άλλο τόσο ώστε να μην είναι απαραίτητα ούτε αυτά.
Μερικοί χαρακτηρισμοί από φίλους κυνηγούς «Εργαλείο», «?νθρωπος», «Πιράνχα». Κανένας όμως δεν ήξερε πόσα προτερήματα είχε. Το «Λάθος» μου ήταν που σε εκπαιδευτικό τον Αύγουστο του ?97 και χωρίς καμιά επαφή πριν με την πέρδικα βρεθήκαμε ανάμεσα σε ένα τεράστιο κοπάδι το οποίο στη κυριολεξία όταν σηκώθηκε τρόμαξα μήπως είχε τελικά αρνητικά αποτελέσματα πάνω της. Από την στιγμή εκείνη το «μένος» της στο κυνήγι δεν είχε όρια. Για πολλούς ήταν απαράδεκτο ένας σκύλος να ψάχνει στην «απέναντι πλαγιά» . Για την Ήρα όμως ήταν κάτι φυσιολογικό αφού σ? αυτήν που ήμουν εγώ είχε ήδη ψάξει και δεν είχε εντοπίσει τίποτα. Aλλωστε ήξερε ότι αν εξαφανιζόταν πολύ ώρα θα έτρεχα να την ψάξω και αν δεν την έβρισκα παρ? όλες τις προσπάθειές μου, το μπράβο μου και το νεράκι ήταν σίγουρα η επιβράβευσή της για της πέρδικες που ναι μεν είχε εντοπίσει και ξεπετάξει τελικά αλλά και η συγνώμη μου που δεν είχα καταφέρει να σταθώ στο ύψος τον δυνατοτήτων της. Γιατί στο βουνό δεν κυνηγούσα εγώ με την Ήρα αλλά η Ήρα με μένα.
Το πάθος της ξεπερνούσε οργανικές ανάγκες και περιορισμούς. Ήμουν εκεί για να την πιέζω να ξεκουράζετε και αν δεν το έκανα μερικές φορές παγιδευμένος από το δικό μου πάθος έθετα σε κίνδυνο την υγεία της ή όταν κουβαλούσε τα χτυπημένα πουλιά 5-10 μέτρα τα άφηνε σε καθαρό μέρος και περίμενε σαν να μου λέει «Έλα τεμπέλη κάνε και εσύ κάτι?δεν αντέχω!!!» ή με αποκορύφωμα μια μέρα που την κουβάλησα από το βουνό λυπόθημη από εξάντληση.
Πέρδικα που χτύπησα δεν έχασα ΠΟΤΕ με την Ήρα. Ήταν δεν ήταν παρόν στην τουφεκιά η πέρδικα ερχόταν στα χέρια μου όπου και αν είχε πέσει. Κάποτε άφησε άφωνους εμένα και ένα φίλο όταν σε κοπάδι που χτυπήσαμε πήγε έπιασε την μια πέρδικα και προχωρώντας προς το σημείο που είχε δει να πέφτει η δεύτερη την εντόπισε , τις τοποθέτησε δίπλα δίπλα και μας τις κουβάλησε.
Η Ήρα , η Ήρα μου , μου έμαθε ότι τα φαινόμενα απατούν. Με έμαθε ότι το βουνό έχει πάντα ζωή. Εμείς οι κυνηγοί χρησιμοποιούμε πολλές φορές τον όρο «Νεκρή φύση» όταν θέλουμε να τονίσουμε ότι δεν βρήκαμε τίποτα. Με την Ήρα δεν το ένιωθα ακόμα και όταν δεν βρίσκαμε τίποτα. Μου μετέδιδε κάθε στιγμή τη χαρά της αναζήτησης.
Πριν δυόμιση χρόνια πήρα τη DEL. Ένα πόιντερ με καταπληκτικά προσόντα. Πόσες φορές ένιωσα τύψεις που δεν πήρα την Ήρα για να αναπτύξει η ΝΤΕΛ δικιά της πρωτοβουλία. Όλες αυτές τις φορές που την άφηνα στην κλούβα δεν γάβγισε ούτε μια φορά για να παραπονεθεί. Το βλέμμα της όμως τα έλεγε όλα! ?ντε λοιπόν την επόμενη μέρα στο βουνό πάλι για να της κάνω το χατίρι.
Φέτος λόγω εγκυμοσύνης της DEL όλες οι εκπαιδεύσεις ξεκίνησαν με την Ήρα. Ο ένας πάνω στον άλλο στη ζώνη εκπαίδευσης και η Ήρα το «βιολί» της. Μπροστά στους σκύλους τους να βγάζει τις πέρδικες σαν πολυβόλο. Σε κάποια στιγμή διασταυρώθηκα με ένα κυνηγό με δυο καταπληκτικά κούτσχαρ, και ένα φίλο με ένα ημίαιμο επανιέλ - σέττερ. Η Ήρα φερμαρισμένη και τα σκυλιά τους τίποτα. Αφού διασχίσαμε μια ρεματιά με φέρμες ? πόντες βγήκαμε σε μια καρίνα όπου και τα υπόλοιπα άρχισαν να δείχνουν κάποιο ενδιαφέρον το οποίο μετά από λίγο χάθηκε . Η Ήρα όμως ήξερε πια ότι από την πολυκοσμία τα πουλιά είχαν γίνει πολύ ευαίσθητα. Μετά από 50 μέτρα περίπου ξαναφερμάρισε. Τα υπόλοιπα σκυλιά είχαν αλλάξει «πορεία». Τη χαζέψαμε κανένα λεπτό και καθώς προσπάθησα να την πλησιάσω σηκώθηκαν 3 πουλιά τα οποία ο ένας τα «τουφεκούσε» με το παγούρι ο άλλος με τα χέρια κάνοντας τη σχετική καζούρα ποιος τις χτύπησε. Η Ήρα όμως έμενε στη θέση της ακίνητη. ?λλη μια προσπάθεια να πλησιάσουμε είχε σαν αποτέλεσμα να σηκωθεί 10 μέτρα πιο πέρα ένα κοπάδι με 15 περίπου πουλιά τα οποία και «τουφεκίσαμε» λες και είχαμε πολυβόλα με αμέτρητα φυσίγγια?
Ήταν η τελευταία της φέρμα.
Το Σάββατο κάποιος έριξε φόλα στο χωράφι που την είχα. Μάζεψα 5 γατιά και την Ήρα.
Ο γιος μου με παιδική αφέλεια μου είπε ότι την πήρε ο Χριστούλης κοντά της για να ξεκουραστεί γιατί την κούραζα πολύ στο βουνό. Και ότι μπορούσε να μοιραστεί μαζί μου τη DEL αφού ήταν «δικιά του».
Δεν μπορούσα παρά να συμφωνήσω ?
Υ.Γ. Οι φωτογραφίες δεν είναι από φέρμες γιατί δεν νιώθω την ανάγκη να αποδείξω τίποτα άλλο εκτός από το ότι την αγαπούσα.
Σκεύος
Initial
Back
