Welcome in Greece Welcome in Greece

 











ΑρχικήInitial Back



Ιστορίες ενός GameKeeper ...

GameKeeper...
Eίναι ένα άτομο που “διαχειρίζεται” μια περιοχή της υπαίθρου προς όφελος της άγριας πανίδας αυτής της περιοχής ,που περιλαμβάνει πτερωτά και θηλαστικά θηράματα , ψάρια και άλλα είδη άγριας πανίδας γενικότερα.







  1-7--2018    : Βελτίωση ενδιαιτημάτων : η αποτελεσματική προσφορά για την πανίδα ...

Στον αιώνα που πέρασε, η ήδη έντονα επηρεασμένη από τον άνθρωπο ελληνική φύση, υποβαθμίστηκε στο όνομα μιας ανάπτυξης που πραγματοποιήθηκε με λανθασμένο τρόπο. Αποτέλεσμα είναι η αναμενόμενη βελτίωση της ποιότητας ζωής των Ελλήνων να είναι δυνατόν να χαρακτηριστεί ως φαινομενική, κάτι που αντιλαμβάνονται ακόμα περισσότερο οι εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων που ασχολούνται με το κυνήγι, το ψάρεμα, τη συλλογή αγρίων φυτών, την ορειβασία κλπ.. Δραστηριότητες δηλαδή, άμεσα εξαρτώμενες από το φυσικό περιβάλλον.

         Συγκεκριμένα στην Ελλάδα η άγρια πανίδα δέχτηκαν και δέχονται πλήγματα από:
    –          την αποξήρανση του 62.3% των λιμνών και τη συνεχή υποβάθμιση ακόμα και σήμερα των υγροτόπων
    –          την ελλειπή διαχείριση και καταπάτηση των δασών
    –          την εντατικοποίηση της γεωργίας στις πεδινές περιοχές και εγκατάλειψή της στις νησιωτικές, ημιορεινές και ορεινές περιοχές
    –          την έλλειψη διαχείρισης της βόσκησης
    –          την κατασκευή μεγάλων τεχνικών έργων και την επέκταση των οικισμών.

Οδηγίες για τη βελτίωση ενδιαιτημάτων όπως εφαρμόζεται στους Νομούς Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής

     Τα πλήγματα αυτά αναφέρονται περιληπτικά, μπορούν όμως να αναλυθούν σε πολλές επιμέρους αλλοιώσεις των οικοσυστημάτων που επηρεάζουν άμεσα, αλλά κυρίως έμμεσα τους πληθυσμούς της άγριας πανίδας. Η δράση τους είναι δυνατόν να εξελίσσεται με βραδύ ρυθμό ώστε αντίστοιχα και η ελάττωση των πληθυσμών να γίνεται σταδιακά. Ακόμα, μπορεί από μία περιοχή να εξαφανιστεί τελείως ένα είδος χωρίς να βρεθεί ούτε ένα νεκρό άτομο. Αποτέλεσμα αυτών, είναι οι επιπτώσεις τους να μην γίνονται αντιληπτές στο ευρύ κοινό οπότε τις περισσότερές φορές να μην υπάρχουν καν αντιδράσεις.
     Τα παραπάνω αποτελούν αντικείμενο των επιστημόνων που ασχολούνται με την άγρια πανίδα, οι οποίοι θα πρέπει να είναι ικανοί να κατανοούν τη σχέση που υπάρχει μεταξύ του ενδιαιτήματος και του πληθυσμού των ειδών, να αναγνωρίζουν τους παράγοντες που μεταβάλλουν το ενδιαίτημα και στη συνέχεια να επιλέγουν τις κατάλληλες τεχνικές ώστε να διατηρείται η ποιότητα του ενδιαιτήματος για το είδος.
     Οι τεχνικές αυτές περιλαμβάνονται στον όρο βελτίωση ενδιαιτημάτων και είναι η διαδικασία της διάγνωσης του προβλήματος και στη συνέχεια πραγματοποίησης συγκεκριμένης επέμβασης ώστε να διορθωθεί το σημείο εκείνο όπου το οικοσύστημα αδυνατεί να στηρίξει στα επιθυμητά επίπεδα τον πληθυσμό κάποιου είδους. Συνήθως η βελτίωση ενδιαιτημάτων δεν γίνεται με απαγόρευση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων, αλλά με σωστή διευθέτηση τους ώστε να περιοριστούν οι επιπτώσεις στην πανίδα. Και αυτό, διότι συχνά δεν είναι η πραγματοποίηση μιας δραστηριότητας του ανθρώπου τόσο σημαντική όσο ο τρόπος με τον οποίο γίνεται. Για παράδειγμα είναι υποχρεωτικό πλέον από τους κανονισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά τη συγκομιδή των τριφυλλιών ή την κατεργασία του εδάφους, το τρακτέρ να ξεκινά από το μέσο του αγρού και με κατάλληλη πορεία να εξελίσσεται προς τις άκρες, έτσι διευκολύνεται η διαφυγή των διαφόρων ειδών της πανίδας.
     Η βελτίωση ενδιαιτημάτων όμως, εκτός από την διευθέτηση των δραστηριοτήτων του ανθρώπου επεμβαίνει και στο σύνολο των πόρων ή των χαρακτηριστικών του περιβάλλοντος. Για παράδειγμα έχει βρεθεί, ότι η επιτυχία της αναπαραγωγής είναι δυνατόν να αυξηθεί με τεχνικές ώστε τα ζώα να καταναλώνουν περισσότερο θρεπτική τροφή, επίσης η θνησιμότητα (λόγω των αρπάγων ή ασθενειών)  μπορεί να ελαττωθεί σε περιοχές όπου θα αυξηθεί η χωροκατανομή της τροφής, του νερού ή της κάλυψης.
Στην Ελλάδα τα πρώτα έργα βελτίωσης ενδιαιτημάτων για την πανίδα πραγματοποιήθηκαν από τη Δασική Υπηρεσία τη δεκαετία του 1970 στην Ελεγχόμενη Κυνηγετική Περιοχή του Κόζιακα στο Ν. Τρικάλων. Το 1980 η Διεύθυνση Αισθητικών Δρυμών και Θήρας του Υπουργείου Γεωργίας προέτρεπε με έγραφα προς τις κυνηγετικές οργανώσεις της χώρας να πραγματοποιήσουν έργα βελτίωσης των ενδιαιτημάτων των θηραμάτων. Η εφαρμογή του μέτρου σε μεγαλύτερη έκταση ξεκίνησε το 1996 με την εφαρμογή του «Προγράμματος Βελτίωσης Βιοτόπων» της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Μακεδονίας & Θράκης. Τα έργα βελτίωσης ενδιαιτημάτων ενισχύθηκαν και διευρύνθηκαν σε πανελλήνιο επίπεδο το 2005 με σχετικό πρόγραμμα από την Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδας. Έργα βελτίωσης ενδιαιτημάτων πραγματοποιούν και άλλες περιβαλλοντικές οργανώσεις στην Ελλάδα για απειλούμενα είδη θηλαστικών και πτηνών.
Σκοπιμότητα των έργων βελτίωσης ενδιαιτημάτων δεν είναι μόνο η αύξηση των ειδών της πανίδας, αλλά και η ευαισθητοποίηση των κυνηγών, αγροτών και άλλων χρηστών στην προστασία του περιβάλλοντος. Ωστόσο σε σχετική έρευνα βρέθηκε πως σε πολλά έργα βελτίωσης ενδιαιτημάτων στην Ελλάδα καταγράφονται ζημιές και κλοπές με αποτέλεσμα να μειώνεται η αποτελεσματικότητα του εγχειρήματος. ...................................................         ΠΗΓΗ : panida.gr





  10-6--2018    : Μέτρα για την αύξηση των πληθυσμών της ορεινής πέρδικας ...

Από τα σπουδαιότερα μέτρα που θα μπορούσαν να ληφθούν για να επιτευχθεί η αύξηση των πληθυσμών της ορεινής πέρδικας, δεδομένης βέβαια της διατήρησης της απαγόρευσης των απελευθερώσεων της τσούκαρ σε περιοχές εξάπλωσης της ορεινής, είναι η βελτίωση των ενδιαιτημάτων της (βιοτόπων). Επεμβάσεις δηλαδή οι οποίες θα προσφέρουν στα πουλιά τα στοιχεία που χρειάζονται για την επιβίωση τους (τροφή, νερό και κάλυψη) και θα επαναφέρουν, στο μέτρο του δυνατού, το ενδιαίτημα στην κατάσταση που βρισκόταν παλαιότερα.
Η εγκατάσταση διάσπαρτων καλλιεργειών του ενός (1) στρέμματος περίπου με μίγματα σπόρων ειδών, όπως το σιτάρι, κριθάρι και τριφύλλι, θα εξασφάλιζε σε μεγάλο βαθμό την παροχή θρεπτικής τροφής. Η δημιουργία επίσης απλών κατασκευών που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως ποτίστρες, εκμεταλλευόμενοι τις πηγές καθώς και τα κατακρημνίσματα, θα βοηθούσε σημαντικά στην εξεύρεση νερού τη θερινή περίοδο.
Ένα ακόμα μέτρο για την αύξηση των πληθυσμών του είδους είναι ο περιορισμός των επιπτώσεων από τους άρπαγες. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί έμμεσα με κατάλληλες επεμβάσεις στο ενδιαίτημα και άμεσα με τη θανάτωση καθορισμένου αριθμού αρπάγων. Ο ειδικός σχεδιασμός που θα πραγματοποιείται για κάθε περιοχή θα περιλαμβάνει τη χρήση αποτελεσματικών τεχνικών και τη παρακολούθηση των πληθυσμών των κύριων ειδών του τροφικού πλέγματος του οικοσυστήματος.
Μέτρα σε τοπικό επίπεδο πρέπει να λαμβάνονται επίσης για την αντιμετώπιση της λαθροθήρας και τη ρύθμιση της θήρας. Στην περίπτωση αυτή, ο διαχειριστής εκτός από το θήραμα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του και τον άνθρωπο, τότε μόνο θα επιτευχθεί το καλύτερο αποτέλεσμα. Ένα παράδειγμα μη ορθής απόφασης αποτελεί η εφαρμογή μέτρου, σύμφωνα με το οποίο επιτρέπεται η εκγύμναση των κυνηγετικών σκύλων μόνο σε καθορισμένους χώρους (ζώνες εκγύμνασης). Μειονέκτημα είναι ότι οι κυνηγοί συγκεντρώνονται σε περιορισμένους χώρους με αποτέλεσμα:

    - οι πέρδικες να υφίστανται εντονότερη πίεση στις ζώνες εκγύμνασης και
    - οι κυνηγοί να συνωστίζονται με επιπτώσεις για την εκπαίδευση των σκύλων και για τη δική τους ικανοποίηση.

Η ορθή λύση πρέπει να βασίζεται στη γνώση της βιολογίας της πέρδικας και των παραμέτρων που επηρεάζουν την εκγύμναση των σκύλων και βέβαια την ικανοποίηση των κυνηγών. Μια τέτοια λύση θα μπορούσε να αναφέρει ότι κατά το τρίμηνο που λαμβάνει χώρα το κύριο μέρος της αναπαραγωγής (επώαση και ανατροφή), η εκγύμναση των σκύλων μπορεί να πραγματοποιείται μόνο σε καθορισμένες περιοχές στις οποίες δεν υπάρχει πέρδικα, απλώς δηλαδή για το τρέξιμο των σκύλων.
Μετά το τρίμηνο, όπου θα έχουν ολοκληρωθεί τα κρίσιμα στάδια της ανατροφής, για το σύνολο σχεδόν των περδικακίων, η εκπαίδευση μπορεί να πραγματοποιείται παντού, εκτός των καταφυγίων άγριας ζωής.
Ένα ξεχωριστό κεφάλαιο αποτελούν τα προγράμματα επαναεισαγωγής και ενδυνάμωσης των πληθυσμών της πέρδικας. Αποτελεσματικότερη μέθοδος είναι η σύλληψη και μεταφορά αγρίων ατόμων από γειτονική περιοχή. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί η φυσική εκτροφή, δηλαδή η ανατροφή των νεοσσών από τη φυσική τους μητέρα σε ευρύχωρους κλωβούς με βλάστηση και ησυχία.
Το σύστημα αυτό της εκτροφής, σύμφωνα με έρευνες σε άλλα είδη πέρδικας, επιτρέπει στους νεοσσούς να μάθουν να αντιμετωπίζουν τους άρπαγες και να ανατρέφουν τα μικρά τους, κάτι που πραγματοποιείται σε πολύ μικρότερο βαθμό όταν χρησιμοποιούνται εκκολαπτικές μηχανές και θερμομητέρες.
Συμπερασματικά, ο επιστημονικός σχεδιασμός δράσεων και ενεργειών που εύκολα μπορούν να υλοποιηθούν, μπορεί να προσφέρει στην ορεινή πέρδικα και στους κυνηγούς της χώρας μας ότι πολυτιμότερο, ως έννοα όντα, την αειφορία.

ΣΤ ΚΟΜΑΘ περιοδικό Πάνθηρας

...................................................         ΠΗΓΗ : Πέρδικες





  9-6--2018    : Oi πέρδικες και το νερό... ...

Οι πέρδικες, κατά τη λήψη της τροφής τους και αναλόγως της εποχής, μπορούν να ικανοποιούν τις ανάγκες τους σε νερό, εκμεταλλευόμενα την υψηλή περιεκτικότητα νερού στα διάφορα έντομα, φρούτα και βλαστούς που καταναλώνουν καθώς και κατά τη διάσπαση των λιπώνκαι των υδατανθράκων κατά το μεταβολισμό στον οργανισμό τους.
Παρόλα αυτά, σε περιοχές όπου υπάρχει διαθέσιμο επιφανειακό νερό έχει παρατηρηθεί και είναι αποδεκτό ότι, ο αριθμός των περδικιών μπορεί να είναι αρκετά μεγαλύτερος από περιοχές χωρίς διαθέσιμο νερό.
Οι κρίσιμοι μήνες, σχετικά με την ανάγκη των περδικιών για Διαθέσιμο νερό, σύμφωνα πάντα με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν στην Αττική , είναι η περίοδος από τα μέσα Ιουνίου μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου, όπου η παρουσία φρέσκων ποωδών βλαστών και εντόμων είναι πολύ περιορισμένη.
Η χρήση τόσο των φυσικών όσο και των τεχνητών πηγών νερού είναι ευεργετική .
Και επειδή οι έξω θερμοκρασίες αυτές τις μέρες υπερβαίνουν τους 35 βαθμούς κελσίου , είναι ευεργετικό για τις πέρδικες αν καθαρίσουμε όποιες φυσικές η τεχνητές πηγές γνωρίζουμε και βέβαια να τους προσθέτουμε νεράκι κάθε λίγες μέρες . ...................................................         ΠΗΓΗ : Κυνήγι στην Ελλαδα και όχι μόνο





  3-5--2018    : Αγριόγιδα… Λιγοστεύουν αλλά αντέχουν στα βουνά της Ηπείρου ...

Είκοσι πέντε περίπου πληθυσμού του προστατευόμενου αγριόγιδου ζουν στα ελληνικά βουνά, αλλά μόλις τέσσερις απ’ αυτούς έχουν μεγάλες πιθανότητες επιβίωσης και τα επόμενα χρόνια, καθώς ο αριθμός τους βαίνει αυξανόμενος. Λέγοντας οι επιστήμονες πληθυσμούς, στην ουσία εννοούν τα κοπάδια που εξακολουθούν να κοσμούν τις απάτητες βουνοκορφές.
Στα βουνά της Ηπείρου, σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασε ο βιολόγος Χαρητάκης Παπαιωάννου, ένας από τους πλέον ειδικούς επιστήμονες που διαθέτει η χώρα, υπάρχουν εννέα πληθυσμοί, κυρίως στην Τύμφη, τον Σμόλικα, τον Γράμμο, τα Τζουμέρκα, αλλά μόλις ένας, στην περιοχή της Γκαμήλας, παρουσιάσει αύξηση του πληθυσμού, μετρά δηλαδή πάνω από εκατό ζώα.
Τα αγριόγιδα συχνά αποκαλούνται «αντιλόπες των ελληνικών βουνών». Ο τυπικός τους βιότοπος είναι οι απότομες χαράδρες, οι ορθοπλαγιές ενώ τα υπο-αλπικά λιβάδια και τα δάση συμβάλλουν στη διαβίωσή του. Τον χειμώνα, τα αγριόγιδα προτιμούν τις απότομες, νότιες πλαγιές, όπου το χιόνι λιώνει γρηγορότερα. Όταν μπει η άνοιξη, αρχίζουν να ανεβαίνουν σε ψηλότερα σημεία και για να αποφύγουν τη μεγάλη ζέστη το καλοκαίρι, αποτραβιούνται στις δροσερές περιοχές του βιότοπου. Είναι περισσότερο δραστήρια τις πρωινές ώρες, ενώ όταν έχει συννεφιά και χαμηλή θερμοκρασία, κινούνται καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.
Το χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι τα όρθια κέρατα που γέρνουν προς τα πίσω, στο πρόσωπό του κυριαρχεί το λευκό, ενώ το σώμα του είναι δυνατό, με χρώμα που ποικίλει ανάλογα με την εποχή. Είναι, δηλαδή, ανοιχτόχρωμο καφέ κατά την άνοιξη και το καλοκαίρι με κοντό τρίχωμα, το οποίο κατά τη χειμερινή περίοδο γίνεται μακρύ και παίρνει χρώμα σκούρο καφέ – σχεδόν μαύρο.
Το άγριο ζώο καταφέρνει να επιβιώνει σε μεγάλα υψόμετρα 2.000 και 3.000 μέτρων όμως οι κίνδυνοι με τους οποίους είναι αντιμέτωπο δεν είναι λίγοι, όπως ανέφερε στην ομιλία του ο κ. Παπαιωάννου.
Κίνδυνοι από την ίδια την φύση, κυρίως όμως από τον άνθρωπο. Το παράνομο κυνήγι αποτελεί μόνιμη απειλή για τον πληθυσμό του αγριόγιδου στην περιοχή της Ηπείρου.
Τα τελευταία χρόνια οι ενημερωτικές εκδηλώσεις, όπως αυτή του Ορειβατικού Συλλόγου Ιωαννίνων με στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης είναι συνεχείς, ωστόσο υπάρχουν πάντα εκείνοι που κυνηγούν παράνομα με βασικό σκοπό την πώληση του κρέατος. Τελευταίο συμβάν ήταν πριν έναν χρόνο με την θανάτωση έξι αγριόγιδων στο Τσεπέλοβο. ...................................................         ΠΗΓΗ : epiruspost.gr





  13-4--2018    : Yπό εξαφάνιση ο πληθυσμός του κόκκινου ελαφιού στην Κυνηγετική Περιοχή Κόζιακα ...

Στα πρόθυρα της εξαφάνισης βρίσκεται το κόκκινο ελάφι στην Ελλάδα, αφού εάν εξαιρεθεί ο πληθυσμός της Πάρνηθας, που φαίνεται υγιής, αυτός της Ροδόπης, που αποτελεί και τον μόνο φυσικό, πιθανώς να μην είναι βιώσιμος βραχυπρόθεσμα, όπως και εκείνος που εισήχθη στην Ήπειρο" τονίζει, σε συνέντευξή της στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η επιστημονική υπεύθυνη του WWF Ελλάς, Παναγιώτα Μαραγκού.
Πάντως, όπως λέει η κ. Μαραγκού, "τόσο για τον οριακό φυσικό πληθυσμό της Ροδόπης, όσο και για τον εισαχθέντα της Ηπείρου, δεν πραγματοποιείται παρακολούθηση και άρα δεν υπάρχει και επικαιροποιημένη γνώση για το πού βρίσκεται ο πληθυσμός". Μάλιστα, πρόσθεσε, "ο πληθυσμός που είχε εισαχθεί στην Ελεγχόμενη Κυνηγετική Περιοχή Κόζιακα Τρικάλων δεν υφίσταται πλέον".
Στον αντίποδα, σύμφωνα με την κ. Μαραγκού, ο πληθυσμός της Πάρνηθας είναι ο μόνος στην Ελλάδα που έχει ξεπεράσει τον κίνδυνο της εξαφάνισης και "με την εφαρμογή κατάλληλων διαχειριστικών μέτρων, μπορεί να επιβιώσει".
Σύμφωνα με την κ. Μαραγκού, η σημαντικότερη απειλή για όλους τους πληθυσμούς ελαφιού είναι το παράνομο κυνήγι και δευτερευόντως η υποβάθμιση του ενδιαιτήματος και η όχληση, εξαιτίας ανθρώπινων δραστηριοτήτων. "Παράνομο κυνήγι εντοπίζεται και στην Πάρνηθα και βέβαια και στη Ροδόπη, όπου συχνά αναφέρονται στον Tύπο περιστατικά λαθροθηρίας ακόμη και από Βούλγαρους κυνηγούς" σημειώνει χαρακτηριστικά.
Αναφερόμενη στο καθεστώς προστασίας του ελαφιού στην Ελλάδα, η επιστημονική υπεύθυνη του WWF Ελλάς τονίζει ότι αφορά στην απαγόρευση του κυνηγιού του, σύμφωνα με το Δασικό Κώδικα. Όπως εξηγεί, το μεγαλύτερο τμήμα των πληθυσμών του ελαφιού στη Ροδόπη και στην Πάρνηθα βρίσκεται μέσα σε περιοχές του δικτύου Natura 2000 ή σε ΚΑΖ (Καταφύγια Άγριας Ζωής), ενώ "η Πάρνηθα είναι επίσης εθνικός δρυμός". Κατά την ίδια, ένα μέτρο, όχι επαρκές από μόνο του, είναι η διατήρηση μικρών πληθυσμών σε κρατικά εκτροφεία. ...................................................         ΠΗΓΗ : AΠΕ-ΜΠΕ





  11-4--2018    : Οι οικόσιτες γάτες, μια καταστροφή για τη βιοποικιλότητα ? ...

Μια επιστημονική μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι εγχώριες γάτες είναι υπεύθυνες για μια οικολογική καταστροφή:
η εισαγωγή τους από τον άνθρωπο σε όλες σχεδόν τις γωνιές του κόσμου, προκαλεί ποικιλόμορφη επεμβατική διείσδυση ενάντια άλλων ειδών με αποτέλεσμα την αποδυναμώσει της βιοποικιλότητας προκαλώντας μεγάλες οικολογικές ζημιές, τουλάχιστον 87 είδη πτηνών , 45 είδη θηλαστικών και 10 είδη ερπετών έχουν ήδη εξαφανιστεί . Περισσότερες πληροφορίες: http://bit.ly/2oa802X
Η εγχώρια γάτα έχει πλέον πάνω από 12 εκατομμύρια εκπροσώπους στη Γαλλία.
Η γάτα είναι επίσης ολοένα και περισσότερο παρούσα στο φυσικό περιβάλλον της οποίας δεν είναι γηγενής. Τα κυνηγετικά του ένστικτα το κάνουν ένα εκλεκτικό αρπακτικό της άγριας ζωής. ... ...................................................         ΠΗΓΗ : chat-biodiversite.fr





  30-3--2018    : Ο έλεγχος των αρπάγων κατά την φωλεοποίηση και τα αποτελέσματα του. ...

Όλα τα πτηνά των γεωργικών εκτάσεων αλλα και των βουνών υφίστανται ζημίες από αρπακτικά ζώα. Τα είδη φωλεοποίησης όπως η γκρίζα πέρδικα φαίνεται ιδιαίτερα ευάλωτη επειδή φωλιάζει στο έδαφος και το ενδιαίτημα της ποικίλει από παρουσία θηρευτών όλων των ειδών.
Εχει αποδειχτεί ότι η μείωση των αρπάγων βοηθά πολύ τις πέρδικες και η επιβίωση των νεοσσών κατά την διάρκεια της αναπαραγωγής είναι πολύ μεγαλύτερη από εκεί όπου οι άρπαγες έχουν περιοριστεί .
Η θήρευση που υφίστανται οι πέρδικες είναι πολύ σημαντική και προκαλεί τις μεγαλύτερες απώλειες ειδικά στις φωλιές και στους νεοσσούς κατά τις πρώτες μέρες της ζωής των.
Αυτό οφείλεται στο ότι κατά την διάρκεια της επώασης οι κλώσες και τα αυγά τους είναι ιδιαίτερα ευάλωτες κατά την περίοδο αυτή, όπως και οι νεοσσοί κατά την διάρκεια των πρώτων εβδομάδων της ύπαρξης τους.
Η περιοχή μελέτης του Sussex αποκάλυψε την σημασία του ελέγχου των θηρευτών , όπου οι θηρευτές παρακολουθήθηκαν επί δεκαετίες σε αγροκτήματα με και χωρίς φύλαξη.
Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, το gwct διεξήγαγε ένα ελεγχόμενο επιστημονικό πείραμα όπου συγκρίναμε τον πληθυσμό γκρίζας πέρδικας σε παρόμοια ενδιαιτήματα γεωργικών εκτάσεων όπου αλλού είχε γίνει έλεγχος αρπακτικών και αλλού όχι.

Πάνω από οκτώ χρόνια παρακολούθησης και έρευνας στην Salisbury Plain έδειξε τα έξεις :

Μετά από έλεγχο αρπακτικών: Αυξήθηκε η παραγωγή νεαρών πτηνών, με αυξημένο αριθμό τον Αύγουστο κατά 75% κάθε χρόνο.
Το δε φθινόπωρο σε πάνω από τρία χρόνια, είχαμε αύξηση 3,5 φορές των πληθυσμών της πέρδικας του φθινοπώρου.
Αυξημένο απόθεμα αναπαραγωγής την άνοιξη 35% ετησίως. το οποίο σημαίνει αύξηση κατά το ίδιο διάστημα των τριών χρόνων της πυκνότητας των φωλιών κατά 2,6 φορές
Στην ( Εικόνα - κίτρινο παρουσία περδίκων χωρίς τον έλεγχο και πορτοκαλί μετά τον έλεγχο αρπακτικών ), βλέπετε τις συνέπειες της φύλαξης και του ελέγχου των αρπακτικών με πλήρη σαφήνεια.
Το ίδιο απλά με διαφοροποίηση κάποιων αριθμητικών στατιστικών ισχύει και για τα άλλα είδη πέρδικας ... ...................................................         ΠΗΓΗ : gwct.org.uk





  17-3--2018    : Διεθνής αναγνώριση για το έργο της ΚΟΜΑΘ για την προστασία του κολχικού φασιανού. ...

Διαβάστε ΕΔΩ το άρθρο στο περιοδικό FIELD

Διαβάστε ΕΔΩ το άρθρο στο περιοδικό SHOOTERS

Το έργο της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Μακεδονίας – Θράκης για την προστασία του Κολχικού Φασιανού στο Δέλτα του Νέστου αναγνωρίζεται πια διεθνώς, όπως αποτυπώνεται σε δύο ειδικά περιοδικά της Μεγάλης Βρετανίας. Πρόκειται για τα περιοδικά FIELD και SHOOTERS, δύο πολύ μεγάλης κυκλοφορίας έντυπα, που σε πρόσφατα τεύχη τους κάνουν εκτενές αφιέρωμα τόσο για το έργο της ΚΟΜΑΘ, όσο και τις δράσεις προστασίας του είδους.
Όπως είναι γνωστό στο Δ. Νέστου βρίσκεται ο τελευταίος γηγενής πληθυσμός του κολχικού φασιανού (Phasianus colchicus colchicus) στην Ευρώπη. Η Κυνηγετική Ομοσπονδία Μακεδονίας – Θράκης (ΚΟΜΑΘ εδώ και πολλά χρόνια ενδιαφέρεται για την προστασία και ανάδειξη του είδους, του οποίου το κυνήγι εδώ και δεκαετίες απαγορεύεται. Η ΚΟΜΑΘ, σε συνεργασία με το Δασαρχείο Καβάλας και τον Κυνηγετικό Σύλλογο Χρυσούπολης εργάζεται για την προστασία του κολχικού φασιανού, την εκπόνηση σχετικών μελετών, τη σύνταξη διαχειριστικών σχεδίων, τη διατύπωση προτάσεων διατήρησης, τη συγγραφή βιβλίων και επιστημονικών εργασιών και την εργασία πεδίου με δράσεις βελτίωσης ενδιαιτημάτων και καταγραφής της παρουσίας του είδους.
Επειδή ο πληθυσμός αυτός είναι ίσως το μοναδικό υπόλειμμα του γενετικά καθαρού και άγριου πληθυσμού του είδους στον ευρωπαϊκό χώρο το έργο αυτό κίνησε το ενδιαφέρον της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας και συγκεκριμένα του Παγκόσμιου Οργανισμού Φασιανοειδών (WPA) και του Οργανισμού Θήρας και Προστασίας Άγριας Ζωής της Μεγάλης Βρετανίας (Game & Wildlife Conservation Trust). Η έως τώρα συνεργασία κατέληξε στη σύναψη επίσημης συνεργασίας και την έναρξη ειδικού έργου «Πειραματικές Δράσεις για την Προστασία του Κολχικού Φασιανιού στο Δέλτα του Νέστου – Experimental Conservation Actions for Black Necked Pheasant in Nestos Delta». Το έργο έχει ξεκινήσει από το 2017, ειδική μελέτη, εγκεκριμένη από το Δασαρχείο Καβάλας εφαρμόζεται. Πρόσφατα πραγματοποιήθηκαν ειδικές δράσεις βελτίωσης των ενδιαιτημάτων του κολχικού φασιανού στο Δ. Νέστου, με την ορθότερη κατανομή των ανοικτών εκτάσεων, που έδωσαν ήδη πολύ θετικάμ αποτελέσματα. Τον Απρίλιο του 2018 προγραμματίζονται να γίνουν οι ετήσιες καταμετρήσεις, σε ειδικές θέσεις, παρουσία μάλιστα ειδικού επιστήμονα του Οργανισμού Θήρας και Προστασίας Άγριας Ζωής της Μεγάλης Βρετανίας.
Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε τα δύο άρθρα όπως έχουν δημοσιευτεί στα αγγλικά περιοδικά, ενώ αναμένεται και ειδικό αφιέρωμα σε άλλο έντυπο της Γαλλίας.
Είναι ιδιαίτερα θετικό το γεγονός πως εξειδικευμένοι φορείς από το εξωτερικό δείχνουν έμπρακτα το ενδιαφέρον τους για την προστασία του κολχικού φασιανού στην Ελλάδα, ώστε το είδος αυτό να διατηρηθεί ως μοναδικό στοιχείο φυσικής αλλά και πολιτιστικής κληρονομιάς. Η δε αναγνώριση αυτής της προσπάθειας μέσω των δυο μεγάλης κυκλοφορίας αγγλικών περιοδικών αποτελούν την ουσιαστική επιβράβευση των πολύχρονων προσπαθειών ...................................................         ΠΗΓΗ : ΚΟΜΑΘ





  15-3--2018    : Tι μέλλει γενέσθαι με τις μπεκάτσες ...

Οι κλιματολογικές μεταβολές, η χρήση γης και οι γενικότερες αλλαγές του φυσικού περιβάλλοντος συνδυάζονται με δεδομένα που προκύπτουν από μακροχρόνιες παρατηρήσεις επί του πεδίου και γεννούν σκέψεις και ερωτηματικά για το τι μέλλει γενέσθαι με τις μπεκάτσες. Αν και σημαντικότερες είναι σίγουρα οι σκέψεις και οι προβλέψεις για τα επόμενα χρόνια, ας ξεκινήσουμε από την τρέχουσα περίοδο. Οι θερμοκρασίες που επικράτησαν την άνοιξη στη Βοειοδυτική Ρωσία, τη Φινλανδία και τις χώρες της Βαλτικής ήταν ιδιαίτερα χαμηλές, δηλαδή «αφύσικες» για τη συγκεκριμένη εποχή. Παράλληλα αυτή η κρύα άνοιξη είχε μεγάλη διάρκεια.
Υπεύθυνα γι' αυτές τις συνθήκες στις χώρες αναπαραγωγής της μπεκάτσας θεωρούνται τα πολλά χιόνια που έπεσαν κατά την περίοδο του χειμώνα, παρατείνοντας τη διάρκειά του.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις του πιο οργανωμένου club μπεκατσοκυνηγών, αυτό της Γαλλίας, πιθανό αποτέλεσμα αυτών των συνθηκών είναι η χαμηλή αναπαραγωγή των μπεκατσών.
Ως προς αυτό συνηγορούν σχετικές παρατηρήσεις, σύμφωνα με τις οποίες βρέθηκαν κατά τους μήνες φωλεοποίησης κρύα αβγά μπεκάτσας, που δεν επρόκειτο να εκκολαφθούν ποτέ.
Αρνητικό δεδομένο για τους πληθυσμούς της μπεκάτσας το 2006 αποτελεί και η παρατεταμένη ξηρασία που επικράτησε όλο το προηγούμενο καλοκαίρι, αλλά και τον Σεπτέμβριο στις χώρες φωλεοποίησης. Η ξηρασία αυτή έχει αρνητικές συνέπειες στα νεαρά πουλιά, αλλά και στα ενήλικα, αφού αυξάνει τον βαθμό δυσκολίας στην εύρεση τροφής.

Σύλληψη μπεκάτσας για ερευνητικούς λόγους.
Σε περιόδους παρατεταμένης ανομβρίας οι υδροβιότοποι στραγγίζουν, με αποτέλεσμα να γίνονται αφιλόξενοι τόσο για τα έντομα όσο και για τα σκουλήκια που αποτελούν βασική τροφή για το συγκεκριμένο θήραμα και ιδιαίτερα για τους νεοσσούς.
Σύμφωνα λοιπόν με αυτά τα στοιχεία, οι αρχικές προβλέψεις για την τρέχουσα κυνηγετική περίοδο ως προς τις μπεκάτσες στην Ευρώπη δεν ήταν και οι καλύτερες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι θα έχουμε φέτος τον χειμώνα μια κακή μπεκατσοχρονιά, αλλά ίσως να μην είναι τόσο καλή όσο η περσινή.
Οι μακροπρόθεσμες τώρα προβλέψεις ως προς τους μελλοντικούς πληθυσμούς της μπεκάτσας, στηρίζονται σε αποτελέσματα ερευνών οι οποίες συνδυάζουν τα δεδομένα που δίνουν οι «τσάντες» των κυνηγών, οι συλλογή δακτυλιωμένων πουλιών και οι «σταθμοί παρακολούθησης». Πρόκειται για έρευνες που διεξάγονται στη Γαλλία, την Ελβετία, την Αυστρία, τη Φιλανδία, τη Δανία, τη Μεγάλη Βρετανία, στο Λουξεμβούργο και στις Κάτω Χώρες. Τα αποτελέσματα των ερευνών αυτών (ανεξάρτητα από τον τόπο διεξαγωγής τους και την μεθοδολογία τους) καταλήγουν σε ένα κοινό αποτέλεσμα, σύμφωνα με το οποίο οι πληθυσμοί της μπεκάτσας χαρακτηρίζονται από μία σταδιακή μείωση.
Ως πρωταρχική αιτία αυτής της μείωσης θεωρείται από τους επιστήμονες η υποβάθμιση των βιοτόπων, στους οποίους αναπαράγεται η μπεκάτσα.
Πέρα από την αποψίλωση των δασών, που «συρρικνώνει» τους τόπους της, η χρήση δραστικών χημικών φυτοφαρμάκων καταστρέφει το έδαφος, που της παρέχει τροφή.
Με άλλα λόγια, τα φυτοφάρμακα μπορεί να μη βλάπτουν άμεσα τις μπεκάτσες μέσω της τροφοληψίας, αλλά έμμεσα εξαφανίζοντας την τροφή της, αφού τα εδάφη που είναι επιβαρημένα με τις χημικές αυτές ουσίες δεν ευνοούν την ύπαρξη σκουληκιών.
Εχθρός για τους πληθυσμούς της μπεκάτσας, σύμφωνα με τις σχετικές μελέτες, μπορεί να αποδειχθεί και η άνοδος της θερμοκρασίας παγκοσμίως.
Το φαινόμενο αυτό είναι υπεύθυνο για τις μεγάλες περιόδους ξηρασίας και για την ύπαρξη χαμηλής βλάστησης, γεγονός που μεταφράζεται σε φτωχή διατροφή για την μπεκάτσα. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι οι ανεπαρκείς ποσότητες τροφής παρατηρούνται κυρίως τις περιόδους αναπαραγωγής του είδους. Αυτό σημαίνει ότι αντίστοιχα μειώνονται τα ποσοστά επιτυχούς φωλεοποίησης με ανάλογες επιπτώσεις στον πληθυσμό της μπεκάτσας.
Η αύξηση της θερμοκρασίας όμως επιφέρει κι ένα ακόμα αρνητικό δεδομένο για τις μπεκάτσες. Πρόκειται για τις απότομες μεταβολές των καιρικών συνθηκών και για την μεγάλη ένταση κάποιων καιρικών φαινομένων.
Για παράδειγμα, οι έντονες βροχοπτώσεις, που έχουν ως αποτέλεσμα να πλημμυρίζουν μεγάλες εκτάσεις, είναι καταστροφικές κατά την περίοδο της αναπαραγωγής, δεδομένου ότι η μπεκάτσα φωλεοποιεί στο έδαφος.
Από την άλλη, οι πολύ χαμηλές θερμοκρασίες και οι παγετοί που εμφανίζονται εκτός χειμερινής περιόδου, αναγκάζουν τα πουλιά σε άκαιρες μετακινήσεις, με συνέπεια αυτά να πιάνουν σε τόπους που δεν είναι έτοιμοι από άποψη τροφής για να τα φιλοξενήσουν.
Ακόμα, οι μετακινήσεις λόγω άκαιρων και ακραίων καιρικών φαινομένων έχουν ως αποτέλεσμα τη συσσώρευση πολλών πουλιών σε μικρούς βιότοπους, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για την επιβίωσή τους. ...................................................         ΠΗΓΗ : ΕΘΝΟΣ ΚΥΝΗΓΙ





  14-3--2018    : Μικρές επεμβάσεις για να επιτευχθεί η αύξηση των πληθυσμών της ορεινής πέρδικας ...

Από τα σπουδαιότερα μέτρα που θα μπορούσαν να ληφθούν για να επιτευχθεί η αύξηση των πληθυσμών της ορεινής πέρδικας, δεδομένης βέβαια της διατήρησης της απαγόρευσης των απελευθερώσεων της τσούκαρ σε περιοχές εξάπλωσης της ορεινής, είναι η βελτίωση των ενδιαιτημάτων της (βιοτόπων). Επεμβάσεις δηλαδή, οι οποίες θα προσφέρουν στα πουλιά τα στοιχεία που χρειάζονται για την επιβίωσή τους (τροφή, νερό και κάλυψη) και θα επαναφέρουν, στο μέτρο του δυνατού, το ενδιαίτημα στην κατάσταση που βρίσκονταν παλαιότερα. Η εγκατάσταση διάσπαρτων καλλιεργειών του ενός στρέμματος περίπου με μίγματα σπόρων ειδών, όπως το σιτάρι, κριθάρι και τριφύλλι, θα εξασφάλιζε σε μεγάλο βαθμό την παροχή θρεπτικής τροφής. Η δημιουργία επίσης απλών κατασκευών που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως ποτίστρες, εκμεταλλευόμενοι τις πηγές καθώς και τα κατακρημνίσματα, θα βοηθούσε σημαντικά στην εξεύρεση νερού τη θερινή περίοδο.

Eνα ακόμα μέτρο για την αύξηση των πληθυσμών του είδους είναι ο περιορισμός των επιπτώσεων από τους άρπαγες. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί έμμεσα με κατάλληλες επεμβάσεις στο ενδιαίτημα και άμεσα με τη θανάτωση καθορισμένου αριθμού αρπάγων. Ο ειδικός σχεδιασμός που θα πραγματοποιείται  για κάθε περιοχή θα περιλαμβάνει τη χρήση αποτελεσματικών τεχνικών και την παρακολούθηση των πληθυσμών των κύριων ειδών του τροφικού πλέγματος του οικοσυστήματος. Μέτρα σε τοπικό επίπεδο πρέπει να λαμβάνονται  επίσης για την αντιμετώπιση της λαθροθήρας και τη ρύθμιση της θήρας. Στην περίπτωση αυτή, ο διαχειριστής εκτός από το θήραμα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του και τον άνθρωπο, τότε μόνο θα επιτευχθεί το καλύτερο αποτέλεσμα.

Ένα παράδειγμα μη ορθής απόφασης αποτελεί η εφαρμογή μέτρου, σύμφωνα με το οποίο επιτρέπεται η εκγύμναση των κυνηγετικών σκύλων μόνο σε καθορισμένους χώρους (ζώνες ή εκγύμνασης). Μειονέκτημα είναι ότι οι κυνηγοί συγκεντρώνονται σε περιορισμένους χώρους με αποτέλεσμα:

    1. οι πέρδικες να υφίστανται εντονότερη πίεση στις ζώνες εκγύμνασης και
    2. οι κυνηγοί να συνωστίζονται με επιπτώσεις για την εκπαίδευση των σκύλων και για τη δική τους ικανοποίηση.

Η ορθή λύση πρέπει να βασίζεται στη γνώση της βιολογίας της πέρδικας και των παραμέτρων που επηρεάζουν την εκγύμναση των σκύλων και βέβαια την ικανοποίηση των κυνηγών.
Μια τέτοια λύση θα μπορούσε να αναφέρει ότι κατά το τρίμηνο που λαμβάνει χώρα το κύριο μέρος της αναπαραγωγής (επώαση και ανατροφή), η εκγύμναση των σκύλων μπορεί να πραγματοποιείται μόνο σε καθορισμένες περιοχές στις οποίες δεν υπάρχει πέρδικα, απλώς δηλαδή για το τρέξιμο των σκύλων.
Μετά το τρίμηνο, όπου θα έχουν ολοκληρωθεί τα κρίσιμα στάδια της ανατροφής, για το σύνολο σχεδόν των περδικακίων, η εκπαίδευση μπορεί να πραγματοποιείται παντού, εκτός των καταφυγίων της άγριας ζωής.

Τα ίδια με ελάχιστες διαφορές ισχύουν και την νησιώτικη πέρδικα Alectoris chukar . ...................................................         Χαράλαμπος Σταμκόπουλος, Δασοπόνος- Θηραματολόγοs - ΠΑΝ-ΘΗΡΑΣ της ΣΤ' Κ.Ο.Μ.Α.Θ. :





  13-3--2018    : Ένας Ξένος στον Παράδεισο της Χαβάης ...

ΟΙ ΦΙΛΟΙ μου και εγώ ανυπομονούσαμε να επισκεφτούμε το νησί Μάουι της Χαβάης.
Θέλαμε ιδιαίτερα να δούμε την ανατολή του ήλιου από την κορυφή του ηφαιστείου Χαλεακαλά, η οποία βρίσκεται σε υψόμετρο 3.055 μέτρων. Είχαμε ακούσει ότι πρόκειται για μοναδική εμπειρία. Το μόνο αρνητικό ήταν ότι έπρεπε να σηκωθούμε στις δύο το πρωί για να διασχίσουμε οδικώς το νησί από την Καπαλούα όπου μέναμε. Έπειτα έπρεπε να αντιμετωπίσουμε την απότομη ανάβαση του βουνού με το αυτοκίνητο. Νομίζαμε ότι εφόσον ήταν τόσο νωρίς θα βρισκόμασταν μόνοι μας στο δρόμο.
Κάθε άλλο! Ήμασταν μέρος μιας ουράς αυτοκινήτων τα οποία ανέβαιναν αργά αργά στον γεμάτο στροφές δρόμο ο οποίος οδηγούσε στην κορυφή. Όταν φτάσαμε στο πιο ψηλό σημείο, έκανε αρκετό κρύο. Αλλά είχαμε μαζί μας κουβέρτες για να ζεσταθούμε.
Εκατοντάδες άνθρωποι περίμεναν υπομονετικά την ανατολή του ήλιου που θα λάβαινε χώρα περίπου στις έξι. Επικρατούσε μεγάλη προσμονή και οι φωτογραφικές μηχανές είχαν στηθεί για να απαθανατίσουν το μαγευτικό θέαμα. Αλλά τι έκπληξη! Ακριβώς στην κρίσιμη στιγμή, είδαμε γεμάτοι απογοήτευση πυκνά σύννεφα να συγκεντρώνονται στον κρατήρα και έτσι δεν μπορέσαμε να τραβήξουμε τις ιστορικές μας φωτογραφίες!
Με τα βουνά που είναι κοντά στον Ειρηνικό Ωκεανό, όμως, υπάρχει πάντα αυτή η πιθανότητα. Έπρεπε λοιπόν να παραμερίσουμε την απογοήτευσή μας και να περιμένουμε να απομακρυνθούν σιγά σιγά τα σύννεφα με τη θερμότητα του ανατέλλοντος ηλίου. Έπειτα ήρθε μια άλλη έκπληξη! Μπροστά μας απλωνόταν η πανοραμική θέα του έρημου κρατήρα τον οποίο διέσχιζαν μονοπάτια πεζοπορίας. Δεν τα είχαμε χάσει όλα.
Ξαφνικά ακούσαμε έναν παράξενο ήχο?—μια σειρά από διακεκομμένα τσουκ που κατέληγαν στον ήχο «τσουΚΑΡ, τσουΚΑΡ». Στη συνέχεια είδαμε από πού προερχόταν ο ήχος. Ήταν ένα όμορφο ευρασιατικό πουλί της οικογένειας της πέρδικας, το τσούκαρ, ή αλλιώς νησοπέρδικα, του οποίου η λατινική ονομασία είναι Alectoris chukar. Το πουλί αυτό περνάει το μεγαλύτερο μέρος της αναπαραγωγικής του περιόδου στο έδαφος, όπου και κουρνιάζει. Δεν προσπάθησε να φύγει πετώντας μακριά αλλά προτίμησε να τρέξει.
Πώς βρέθηκε αυτό το είδος πουλιού στο παραδεισιακό νησί Μάουι; Προφανώς τα τσούκαρ εισάχθηκαν εκεί. Στη βορειοαμερικανική ήπειρο, τα απελευθερώνουν συνήθως για κυνήγι. Νιώσαμε προνομιούχοι επειδή μπορέσαμε τουλάχιστον να δούμε από κοντά αυτό το ντροπαλό πουλί ...................................................         ΠΗΓΗ :





  13-3--2018    : Να γιατί δεν υπάρχουν ορτύκια! ...

Έχοντας το τελευταίο δεκαήμερο ξεκινήσει το κυνήγι του ορτυκιού, οι περισσότεροι κυνηγοί του νησιού μας περιφέρονται και φέτος μάταια στις περιοχές που παραδοσιακά τα αποδημητικά αυτά πτηνά κάνουν τους ενδιάμεσους σταθμούς τους και στον τόπο μας. Ειδικά τα τελευταία 15 χρόνια πολλά είναι εκείνα που έχουν αλλάξει στο κυνήγι του ορτυκιού.
Για άλλη μια χρονιά φέτος οι εκατοντάδες κυνηγοί του τόπου  μας  βρίσκονται «στο ίδιο έργο θεατές», καθώς πλέον αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι τα ορτύκια είναι κάθε χρόνο ολοένα και λιγότερα στους ορτυκότοπους σε αντίθεση με τους λαθροθήρες που χρησιμοποιούν κράχτες για να κατεβάζουν μαζικά τα πουλιά κατά το πέρασμά τους από τη Λέσβο και οι οποίοι πάντα καταφέρνουν να επωφελούνται και μάλιστα σε περιοχές, όπου συνήθως δεν «σταθμεύουν» ορτύκια, στις πιο απίθανες και δύσβατες τοποθεσίες του νησιού μας.
Μόνο το Δασαρχείο Λέσβου μέχρι την Παρασκευή είχε εντοπίσει συνολικά 7 κράχτες κι αυτό ενώ βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή της κυνηγετικής περιόδου! Οι κράχτες που δεν έχουν εντοπιστεί είναι πολλαπλάσιοι, καθώς οι συνθήκες κάτω από τις οποίες γίνεται η αναζήτησή τους είναι εξαιρετικά δύσκολες νυχτερινές ώρες και επικίνδυνες, μια και υπάρχουν λαθροθήρες που όταν δουν τα ελεγκτικά όργανα να πλησιάζουν τον κράχτη πυροβολούν για να τους εκφοβίσουν και να μην κατασχεθεί το μηχάνημα.
Ο Δασάρχης Λέσβου, Φώτης Κράλης, έχει δώσει γραμμή στα στελέχη του για εντατικούς ελέγχους και μάλιστα την Παρασκευή εξέφρασε και δημόσια τα συγχαρητήριά του στους δασοφύλακες της υπηρεσίας, την οποία διευθύνει, για την απόδοσή τους.  

Ζητείται ηθική 
  Σε δήλωσή του στα «Νέα της Λέσβου» ο κ. Κράλης τόνισε ότι «οι Δασοφύλακες της Διεύθυνσης Δασών Λέσβου, αλλά και οι Θηροφύλακες των Κυνηγετικών Οργανώσεων περιπολούν σε καθημερινή βάση για την πάταξη της λαθροθηρίας. Το κυνήγι ως μια νομικά οργανωμένη δραστηριότητα πρέπει να ασκείται όχι μόνο στο πλαίσιο των νόμων και των ρυθμιστικών διατάξεων, αλλά και με έναν ηθικό τρόπο απέναντι στη φύση και τα υπόλοιπα έμβια όντα αυτής της γης. Η χρήση ηχομιμητικών συσκευών ως ένας ανέντιμος και ανήθικος τρόπος άσκησης θήρας, υποβαθμίζει την αειφορική διαχείριση του οικοσυστήματος και υποβιβάζει τον ίδιο τον άνθρωπο. Διώκεται δε ποινικά και επιβάλλονται υψηλά διοικητικά πρόστιμα. Η παρουσία της Δασικής Υπηρεσίας σε όλη την ύπαιθρο θα είναι συνεχής και με αμείωτους ρυθμούς – σε όλη τη διάρκεια του έτους – για την προστασία του δασικού πλούτου και την πάταξη της λαθροθηρίας».  

Η αντίστροφη μέτρηση
  Οι κράχτες αποτελούν τη μάστιγα του κυνηγιού του ορτυκιού, καθώς το πέρασμα των πουλιών  από τη βόρεια Ευρώπη προς την Αφρική το διάστημα Αυγούστου – Νοεμβρίου κάθε χρονιάς για να ξεχειμωνιάσουν τα βρίσκει αποδεκατισμένα, εφόσον θηρεύονται κατά χιλιάδες σε συγκεκριμένα σημεία όπου λειτουργούν κράχτες.
Τα «κασετοφωνάκια» τοποθετούνται και λειτουργούν με χρονοδιακόπτη νυχτερινές ώρες στα διάφορα βουνά της Λέσβου, αναπαράγοντας σε πολλά ντεσιμπέλ το ερωτικό κάλεσμα των ορτυκιών. Μ' αυτό τον τρόπο παρασύρουν ολόκληρα κοπάδια που περνούν τούτο το διάστημα πάνω από το νησί μας κατά την αποδημία τους.
Την επόμενη μέρα, όσοι κυνηγήσουν στη συγκεκριμένη περιοχή, στην περίπτωση που «έχει πέσιμο», σκοτώνουν τα ορτύκια κατά πολλές δεκάδες όταν το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο είναι τα 12 πουλιά το άτομο, για κάθε κυνηγετική έξοδο.
Ο εντοπισμός των κραχτών δεν είναι εύκολος, καθώς μέσα στη νύχτα με τον αντίλαλο που γίνεται σε δασικές περιοχές, μπορεί οι δασοφύλακες και οι θηροφύλακες να ψάχνουν σε ένα σημείο νομίζοντας ότι είναι εκεί το μηχάνημα, ενώ στην πραγματικότητα να βρίσκεται στο απέναντι βουνό.
Δεδομένου, δε, ότι υπάρχουν και δύσβατες δασικές περιοχές, στις περισσότερες των περιπτώσεων, μέχρι να φτάσουν οι διωκτικές αρχές στο μηχάνημα έχουν περάσει ώρες, οπότε οι κράχτες σταματούν προς το ξημέρωμα να εκπέμπουν τον ήχο από το χρονοδιακόπτη που διαθέτουν.
Τέτοια μηχανήματα εγκαθίστανται από ασυνείδητους και λειτουργούν στις ευρύτερες περιοχές των Δήμων Αγιάσου, Πολιχνίτου, Πλωμαρίου και στη Μυτιλήνη, αλλά και στις Νέες Κυδωνίες και στην περιοχή των Παρακοίλων. Ας σημειωθεί ότι σε κάποιες περιπτώσεις, τα άτομα που εγκαθιστούν τους κράχτες είναι αδίστακτα παραμένοντας καθ' όλη τη διάρκεια της νύχτας στο ίδιο σημείο και παρακολουθώντας προκειμένου να επέμβουν, κλείνοντας το μηχάνημα στην περίπτωση που δουν φώτα από αυτοκίνητο που πλησιάζει.  

Παρασύρουν και τους νόμιμους
  Η έξαρση στη χρήση κραχτών έχει φέρει σε δύσκολη θέση και νόμιμους κυνηγούς, καθώς το πέρασμα των πουλιών ανακόπτεται σε κάποιες περιοχές όπου έχουν τοποθετηθεί αυτές οι συσκευές, με αποτέλεσμα στις περιοχές που αναμένονται αυτά τα πουλιά υπό κανονικές συνθήκες σε διασπορά, όταν δεν χρησιμοποιούνται οι κράχτες, ορτύκια δεν υπάρχουν εφόσον παρασύρονται αλλού από τους λαθροθήρες.
Οι «έξυπνοι» λαθροθήρες έχουν εξασφαλίσει την κυνηγετική τους κάρπωση, ενώ από την άλλη πλευρά οι νόμιμοι κυνηγοί περιφέρονται σε διάφορους κυνηγότοπους χωρίς να βλέπουν «ούτε φτερό»! Το παραπάνω αναγκάζει κάποιους νόμιμους κυνηγούς να αναζητούν περιοχές όπου έχει χρησιμοποιηθεί αποβραδίς κράχτης, προκειμένου να μπορέσουν και οι ίδιοι μαζί με άλλους κυνηγούς να καρπωθούν έστω το νόμιμο αριθμό πουλιών. Ωστόσο το τελευταίο προκαλεί πέραν πάσης αμφιβολίας μεγάλη πίεση στα πουλιά που είναι συγκεντρωμένα λόγω κράχτη σε ένα σημείο και εξοντώνονται κατά εκατοντάδες.
Όταν πριν από 20 χρόνια, η χρήση αυτών των μηχανημάτων δεν ήταν τόσο διαδεδομένη, η κατανομή (το «πέσιμο») των ορτυκιών ήταν σε όλο το νησί, ενώ τώρα παρατηρούνται μεγάλοι αριθμοί συγκεντρωμένοι μαζικά ακόμα και στα πλέον απίθανα σημεία.
Κράχτες όμως δεν χρησιμοποιούνται μόνο στη Λέσβο, αλλά και στις χώρες της Βαλκανικής, με τους λαθροθήρες σε οργανωμένα κυνήγια να ανακόπτουν το πέρασμα του ορτυκιού με τέτοιες συσκευές, εξολοθρεύοντάς τα κατά χιλιάδες.
Με αυτά τα δεδομένα, δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με προσέλκυση αυτών των πουλιών σε συγκεκριμένες έστω και απίθανες περιοχές με κράχτες από λαθροθήρες, αλλά και τη δραστική μείωση του πληθυσμού τους εφόσον κυνηγιούνται και εξολοθρεύονται κατά χιλιάδες με αθέμιτα μέσα από τα Βαλκάνια μέχρι την Αφρική.
Να γιατί στη Λέσβο κάθε χρονιά η απογοήτευση των νόμιμων κυνηγών μεγαλώνει όλο και περισσότερο, εφόσον οι εποχές που μπορούσε κανείς σε κάθε του έξοδο Σεπτέμβριο και Οκτώβριο να θηρεύσει 8-9 πουλιά έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, καθώς οι περισσότερες έξοδοι των κυνηγών είναι «νεκρές» για τα ορτύκια.
Δυστυχώς το πρόβλημα της λαθροθηρίας στο κυνήγι του ορτυκιού στην Ελλάδα αντιμετωπίζεται αποσπασματικά και μόνο στο κομμάτι εκείνο του κυνηγότοπου, καθώς στο όλο θέμα έπρεπε να είχαν αναμειχθεί εδώ και χρόνια οι υπηρεσίες των συναρμόδιων Υπουργείων και η Αστυνομία, διώκοντας την κατασκευή και την εμπορία των κραχτών (ακόμα και από επιχειρήσεις κυνηγετικών ειδών), καθώς από εκεί ξεκινά το πρόβλημα.

Δεν είναι δυνατόν να απαγορεύεται η χρήση κραχτών και την ίδια ώρα, η εμπορία τους να γίνεται σχεδόν ανενόχλητα!

Όπως εξήγησε μιλώντας στα «Νέα της Λέσβου» ο δασοφύλακας Μιχάλης Φρατζέσκος: «Ο Δασάρχης κ. Κράλης ρίχνει ιδιαίτερο βάρος στην πάταξη της λαθροθηρίας και στην κατεύθυνση αυτή επικεντρώνονται οι υπηρεσίες μας μαζί με τα άλλα καθήκοντα φυσικά που έχουμε για την προστασία των δασών. Οι συνθήκες είναι δύσκολες για τον εντοπισμό ενός κράχτη, έχουμε όμως όλοι οι συνάδελφοι που υπηρετούμε το Δασαρχείο την οργάνωση, τη γνώση και τις μεθόδους για να φτάνουμε αποτελεσματικά στην απενεργοποίηση και κατάσχεση αυτών των μηχανημάτων. Θα σας έλεγα μάλιστα πως το ζήτημα της χρήσης των παράνομων αυτών συσκευών θα πρέπει να αποτελέσει πάνω και πρώτα απ' όλα πρόβλημα των ίδιων των νόμιμων κυνηγών, οι οποίοι θα πρέπει να απομονώσουν και να καταγγέλλουν τους λαθροθήρες, καθώς μόνο με αυτόν τον τρόπο θα έχει μέλλον η δραστηριότητα του κυνηγιού», είπε καταλήγοντας ο κ. Φρατζέσκος. ...................................................         ΠΗΓΗ : nealesvou.gr





  12-3--2018    : H μετανάστευση των πτηνών ...

«Οι Τρώες με φωνή κι αχό σαν όρνια ροβολούσαν, όπως στον ουρανό αψηλά οι γερανοί φωνάζουν, π' αφού σωθούνε από βαριά βροχή κι ανεμοζάλη κοπάδι στ' Ωκιανού πετάν με λαλητά στο ρέμα φέρνοντας φόνους κι όλεθρο μακριά στους Σπιθαμένιους (Πυγμαίους)…» (γ' ραψωδία της Ιλιάδος, μετάφραση Αλεξ. Πάλλη).

Σεπτέμβριος μήνας και στον ουρανό των Χανίων φτερουγίζουν ποικίλα πτηνά ερχόμενα από την Ευρώπη κατευθυνόμενα προς την Αφρική.
Πολύ πριν από την ανάπτυξη της Ορνιθολογίας ως Φυσικής Επιστήμης, η εξαφάνιση ορισμένων πτηνών σε καθορισμένο πάντα χρόνο είχε προκαλέσει ποικίλα σχόλια, μολονότι είχε αναγνωριστεί ότι μερικά είδη πτηνών εκτελούσαν τακτικά εποχιακά ταξίδια. Η πιο παραδοσιακή πάντως άποψη ήταν ότι πολλά πτηνά πήγαιναν απλώς κάπου αλλού να κοιμηθούν πριν από την παγωνιά και θάβονταν στη λάσπη ή κρύβονταν στις κουφάλες των δένδρων, ενώ έχαναν στο μεταξύ τα φτερά τους, τα οποία ξαναμεγάλωναν την άνοιξη! Οι λαθεμένες αυτές θεωρίες συνεχίζονταν ως την Αναγέννηση, παρά το γεγονός ότι πολλοί συγγραφείς βιβλίων γύρω από τη ζωή των πτηνών παρουσίαζαν αποδείξεις ότι τα πτηνά μεταναστεύουν και δεν πέφτουν σε νάρκη.
Ο πρώτος που παρουσίασε κατά τον 16ο αιώνα αδιάψευστα γεγονότα ενισχυτικά της θεωρίας της μεταναστεύσεως, ήταν ο Γάλλος ορνιθολόγος Pierre Belon, ο οποίος στα ταξίδια του στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Ιωνία παρακολούθησε σμήνη πελαργών και ορτυκιών, που πήγαιναν εκεί να περάσουν προς τον Νότο και αναχωρούσαν προς τη Δύση για να πολλαπλασιασθούν το καλοκαίρι.
Τι είναι όμως εκείνο που προκαλεί και διεγείρει τη μεταναστευτική τάση των πουλιών; Μερικοί ορνιθολόγοι πιστεύουν ότι η μετανάστευση των πτηνών χρονολογείται από την Τριτογενή περίοδο, τότε που, ενώ το κλίμα ήταν πιο ζεστό από σήμερα, υπήρχαν εναλλασσόμενοι κύκλοι θερμότητος και ψύχους και ορισμένα πτηνά κατάφερναν ήδη να πετούν μ' επιτυχία.
Οι περισσότεροι συγγραφείς πάντως υποστηρίζουν ότι το φαινόμενο έχει την αρχή του στους παγετώνες της Τεταρτογενούς περιόδου, τότε που έντονη αλλαγή του κλίματος θα είχε οπωσδήποτε  σημειώσει άμεσο και βαθύ αντίκτυπο στον πληθυσμό των πτηνών. Εν τούτοις, είναι βέβαιο ότι η αργή πορεία των πάγων δεν προκάλεσε μαζικές πτήσεις πτηνών προς τα μετριότερα από άποψη κλίματος γεωγραφικά πλάτη και ότι το γενικό ένστικτο της μεταναστεύσεως ήταν τότε ανύπαρκτο, γι' αυτό και τα περισσότερα πτηνά δεν έκαναν καμία προσπάθεια διαφυγής, αλλά έμειναν να πεθάνουν από το ψύχος και την πείνα.
Οσα επιβίωσαν, κατάφεραν κατά τη διάρκεια των περιπλανήσεών τους να φτάσουν σε πιο φιλόξενα κλίματα, όπου και εγκαταστάθηκαν μαζί με τους τοπικούς κατοίκους, πολύ δε αργότερα, όταν το στρώμα του πάγου αποσύρθηκε σιγά – σιγά, ξαναγύρισαν στους αρχικούς τόπους διαμονής τους ως τον επόμενο χειμώνα.
Αλλά μερικά είδη του Νότου συνόδευσαν τους μετανάστες και βρήκαν τις συνθήκες στις τεράστιες βορινές εκτάσεις πιο κατάλληλες για την αναπαραγωγή τους.
Προωθήθηκαν, λοιπόν, προς τα βόρεια και άπλωσαν τη γεωγραφική κατανομή τους. Η διαδικασία αυτή ήταν πιο εύκολη και γινόταν σ' ευρύτερη κλίμακα στη Βόρειο Αμερική παρά στην Ευρώπη όπου η Σαχάρα και η Μεσόγειος αποτελούσαν φυσικούς φραγμούς στις ελεύθερες μετακινήσεις. Παρά ταύτα βρέθηκαν κι εδώ ορισμένα τροπικά είδη πτηνών, όπως την μπλάβη (κορακίας), τον μελισσοφάγο, το ορτύκι, τη φοινικούλα, τον κούκο, το πετροχελίδονο, το μεταναστευτικό γεράκι κ.ά. που ξεπέρασαν τα φυσικά αυτά εμπόδια κι έγιναν μόνιμοι επισκέπτες της Νοτίου και Κεντρικής Ευρώπης. Η μόνη τάξη πτηνών που δεν περιλαμβάνει καθόλου μεταναστευτικά είδη είναι των δρομέων που δεν πετούν, ενώ και οι πιγκουίνοι ακόμη του Νότιου ημισφαιρίου (το βόρειο δεν έχει) διανύουν κολυμπώντας ή περπατώντας σημαντικές αποστάσεις στην Ανταρκτική για να φύγουν από τις φωλιές τους ή να ξαναγυρίσουν σ' αυτές.
Οι αρκτικές στέρνες είναι ίσως τα πιο εντυπωσιακά μεταναστευτικά πτηνά. Τα ετήσια ταξίδια τους ανάμεσα στις Αρκτικές περιοχές της Ασίας και της Αμερικής, όπου πολλαπλασιάζονται και στα νοτιότερα μέρη του Ατλαντικού και του Ειρηνικού, όπου περνούν τον χειμώνα τους, τις αναγκάζουν να διανύουν συνολική απόσταση γύρω στα 35.000 km (σε κυκλική μετανάστευση)! Τα περισσότερα μεταναστευτικά πτηνά κατά τα ταξίδια τους πετούν σε ύψος 900 – 1.500 μέτρων περίπου με σημαντικές βέβαια διαφορές, ανάλογα με τις κλιματικές συνθήκες και τη διεύθυνση ειδικότερα του ανέμου.
Εξαίρεση αποτελούν οι αγριόχηνες, οι οποίες έχουν παρατηρηθεί να πετούν πάνω από τα Ιμαλάια σε ύψος μεγαλύτερο από 9.000 μέτρα!
Η ταχύτητα της πτήσεως των μεταναστευτικών γενικά πτηνών έχει μετρηθεί με διάφορους τρόπους, το γενικό δε συμπέρασμα είναι ότι κατά τις μεταναστεύσεις δεν πετούν τόσο γρήγορα, όσο πετούν, όταν ψάχνουν για τροφή.
Οι πάπιες πάντως πετούν με ωριαία ταχύτητα 70 – 100 km και το ρεκόρ ανήκει στον χρυσό χαραδριό, ο οποίος με ευνοϊκό άνεμο φτάνει τα 200 km. Είναι φανερό ότι, αν τα πτηνά αυτά μπορούσαν να διατηρήσουν την ίδια ταχύτητα σ' ολόκληρη τη διαδρομή, σε λίγο χρόνο θα κάλυπταν την απόσταση ανάμεσα στην περιοχή, όπου πολλαπλασιάζονται και στον τόπο της χειμερινής διαμονής τους.
Αν εξαιρέσουμε όμως εκείνα που υποχρεώνονται να πετούν χωρίς διακοπή -πάνω π.χ. από ωκεανούς- τα περισσότερα πραγματοποιούν το ταξίδι με την ησυχία τους και δεν παραβιάζουν τα όρια της φυσικής αντοχής τους.
Πολλά από τα μεταναστευτικά είδη της Βόρειας Αμερικής διασχίζουν τα 800 km του κόλπου του Μεξικού για να περνούν τον χειμώνα στα νοτιότερα μέρη της ηπείρου, αυτό όμως για τα μικρά κολύβρια αποτελεί καταπληκτικό κατόρθωμα αντοχής. Τα περί μεταφοράς μικρών πτηνών στις πλάτες των γερανών είναι μύθοι και μόνον της φαντασίας του λαού μας. Τα μεταναστευτικά πάλι πτηνά της Νέας Ζηλανδίας πετούν 1.000 – 1.500 km για να πατήσουν σε στεριά. Αλλά και πάλι το ρεκόρ της πτήσεως στη μεγαλύτερη απόσταση χωρίς διακοπή το κατέχει ο χρυσός χαραδριός, ο οποίος πετά συνέχεια 3.000 km από την Αλάσκα ως τη Χαβάη.
Κατά τους υπολογισμούς του ορνιθολόγου Erwin Stressmann, το πτηνό αυτό πετά 35 ώρες χωρίς διακοπή και ανάπαυση με ωριαία ταχύτητα 90 km.
Τα πτηνά που ταξιδεύουν πάνω από τη στεριά, όπως αυτά που γεννούν στην Ευρώπη και περνούν τον χειμώνα τους στην Αφρική πετούν σε πολύ βραδύ ρυθμό. Οι πελαργοί π.χ. ενώ εγκαταλείπουν τους πύργους και τα κωδωνοστάσια της Ευρώπης στα μέσα του Αυγούστου, δεν φτάνουν στον προορισμό τους πριν από τον Νοέμβρη. Το ίδιο διάστημα χρειάζονται και τα χελιδόνια, μολονότι μπορούν να τρέφονται στον αέρα καθώς πετούν. Οι κορακίες επίσης δεν πετούν περισσότερο από 60 – 70 km την ημέρα και θέλουν αρκετούς μήνες να τελειώσουν το ταξίδι τους. Κάτω από την επίδραση των ενδοκρινών αδένων, το φθινόπωρο, τα χελιδόνια π.χ. αλλά και άλλα πτηνά, έλκονται από τους συντρόφους τους και κάθονται μαζί πάνω στα τηλεφωνικά σύρματα ή μαζεύονται σ' ορισμένα μέρη και ξαφνικά ολόκληρα σμήνη ξεκινούν για το πρώτο στάδιο του ταξιδιού προς τα νότια. Εν τούτοις, μολονότι το μεταναστευτικό ένστικτο φαίνεται να εξαρτάται από τους ενδοκρινείς αδένες των πτηνών, δεν μπορεί αυτό και μόνο να αποτελεί τη μοναδική αφορμή του φαινομένου. Πρέπει να υπάρχει κάποιος συνδυασμός μεταξύ του ετήσιου κύκλου των πτηνών και ορισμένων παραγόντων του περιβάλλοντος. Πώς όμως ο φυλλοσκόπος (το κοινό πιπιόνι) που ταξιδεύει μόνος τη νύχτα βρίσκει τον δρόμο του μέσα στο σκοτάδι;

Και πώς άλλα πτηνά που γεννιούνται στην Ευρώπη, όταν φτάσουν στην Αφρική, γνωρίζουν ότι βρίσκονται στον προορισμό τους και σταματούν;

Οι φυσιοδίφες σήμερα δεν έχουν την παραμικρή αμφιβολία στο ότι τα άστρα (και ο ήλιος) αποτελούν τους φωτεινούς φάρους που κατευθύνουν στο ταξίδι τους πολλά μεταναστευτικά πτηνά. Αν συγκρίναμε τις μεθόδους που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος να προσανατολιστεί σε ξένο περιβάλλον, θα λέγαμε πως -μαζί μ' ένα πολύπλοκο σύστημα υψομέτρων, ταχυμέτρων και οργάνων ελέγχου των ατμοσφαιρικών διαταραχών- ο εγκέφαλος πολλών ειδών πτηνών περιέχει έναν πλήρη ουράνιο χάρτη που τους επιτρέπει να βρίσκουν τη θέση τους με την ίδια ακρίβεια, με την οποία οι πλοίαρχοι προσδιορίζουν τη θέση του πλοίου τους με τη βοήθεια του εξάντα. Ο πρώτος επιστήμων που παρουσίασε αποδείξεις για τη θεωρία της “ουράνιας ναυσιπλοΐας” ήταν ο Eustar Kramer. Επίσης ο δρ Sauer οδήγησε αιχμάλωτα πτηνά στο πλανητάριο του Ναυτικού Κολεγίου της Βρέμης σε φανταστικό μεταναστευτικό ταξίδι: προέβαλε διαδοχικά ουράνιους χάρτες πολλών περιοχών της Ευρώπης κι έδινε στα πτηνά την εντύπωση ότι διασχίζουν τη Γερμανία, την Τσεχία, την Ουγγαρία, τη Ρουμανία και τη  Μικρά Ασία.
Οταν παρουσιάστηκε ξαφνικά ο νυχτερινός ουρανός της Κύπρου πάνω από το κλουβί, τα πτηνά άλλαξαν απότομα διεύθυνση και στράφηκαν προς την κοιλάδα του Νείλου, προς τη διαδρομή δηλαδή που διάλεγαν κανονικά για να διασχίσουν την έρημο! ...................................................         ΠΗΓΗ : haniotika-nea.gr





  11-3--2018    : Η φύση εκδικείται  ...

Από τις χειρότερες κυνηγετικές περιόδους της τελευταίας δεκαετίας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, χωρίς υπερβολή, η φετινή με τους περισσότερους κυνηγούς να έχουν ανανεώσει τις άδειές τους από τις ημέρες του Αυγούστου και του Σεπτεμβρίου, αλλά ουσιαστικά να μην βγαίνουν στο βουνό, καθώς δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Παρότι η περίοδος που διανύουμε, ο Δεκέμβριος, είναι ο ιδανικός μήνας του έτους για την αναζήτηση της μπεκάτσας, επί του παρόντος μπεκάτσα μπορεί να δει κανείς στη  Λέσβο μόνο σε φωτογραφίες!
Οι παρατεταμένοι νοτιάδες και οι υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες δεν ευνόησαν το κυνήγι της μπεκάτσας για την περιοχή μας μέχρι τώρα και καθώς από αυτή την εβδομάδα, σύμφωνα με την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία αναμένεται αισθητή πτώση του υδράργυρου με την επικράτηση βόρειων ανέμων, οι ελπίδες των κυνηγών αναπτερώνονται για κάποιες τυχερές εξόδους έστω και μέσα στις γιορτές που μπορεί να αποδώσουν.
Την περίοδο που διανύουμε θεωρητικά ολοκληρώθηκε  η αποδημία της μπεκάτσας και αυτό σημαίνει πως σε νησιωτικές περιοχές, όπως η Λέσβος, «το παιχνίδι παίζεται» από τις λεγόμενες εσωτερικές μετακινήσεις, δηλαδή τα πουλιά που σπρώχνει ο καιρός από κοντινές αποστάσεις, όπως τα βουνά της γειτονικής Τουρκίας.
Προκειμένου ωστόσο να συμβεί αυτό θα πρέπει να πλήξουν ακραίες καιρικές συνθήκες τα γειτονικά παράλια, κάτι που δεν θα πρέπει να θεωρείται ούτε ασυνήθιστο, ούτε σπάνιο.  

  Σε κάθε περίπτωση, καταγράφοντας κανείς με ρεαλισμό την εξέλιξη της κυνηγετικής δραστηριότητας μπορεί εύκολα να εκτιμήσει ότι οι κυνηγοί βρίσκονται αντιμέτωποι με μία φθίνουσα πορεία και μάλιστα αυτό είναι εξόφθαλμο θα λέγαμε. Το κυνήγι του ορτυκιού με το οποίο ξεκινά κάθε χρόνο η κυνηγετική περίοδος απειλείται με εξαφάνιση λόγω της ανεξέλεγκτης χρήσης των κραχτών. Αρνητική είναι η πορεία και για την ενδημική πέρδικα τσούκαρ της Λέσβου, καθώς τις τελευταίες δεκαετίες οι καλλιέργειες στην ύπαιθρο περιορίζονται και αυτό έχει ως συνέπεια τη μείωση των πληθυσμών της λόγω της έλλειψης τροφής, αλλά και των φυσικών της εχθρών, όπως είναι οι αλεπούδες που βρίσκονται σε υπερπληθυσμό στο νησί μας.
Στο δεύτερο νησί του Νομού μας, τη Λήμνο, όπου δεν υπάρχει αλεπού, έχουν άλλα προβλήματα, καθώς βρίσκονται σε μεγάλους πληθυσμούς τα κορακοειδή που καταστρέφουν τα αυγά αποτρέποντας την εκκόλαψη.
Με τα παραπάνω δεδομένα και οι πληθυσμοί της πέρδικας ακολουθούν φθίνουσα πορεία και μάλιστα στη Λέσβο, ίσως τα επόμενα χρόνια να μιλάμε πλέον για άμεση απειλή εξαφάνισης, κάτι που δεν θα ισχύσει για τη Λήμνο λόγω των καλλιεργειών σιτηρών που βοηθούν στην επιβίωση του είδους. 

Το κυνήγι της μπεκάτσας είναι το δημοφιλέστερο, καθώς ξεκινά από το Νοέμβριο και ολοκληρώνεται με τη λήξη της κυνηγετικής περιόδου στο τέλος Φεβρουαρίου. Κάθε χρόνο οι κυνηγοί διαπιστώνουν τη μείωση του αποδημητικού αυτού όμορφου πουλιού που αποκαλείται ως «η βασίλισσα του δάσους», καθώς θαρρείς και ο Πανάγαθος το έχει ντύσει με βασιλική στολή. Αυτό ωστόσο δεν αποτρέπει την μαζική τους εξόντωση πάνω στα χιόνια κάθε φορά που θα έχουμε σφοδρή κακοκαιρία και χιονοπτώσεις. Όπως ακριβώς συνέβη και πέρυσι τον Ιανουάριο με τη σφοδρή χιονόπτωση που έπληξε τη Λέσβο.
Όσες μπεκάτσες υπήρχαν εκείνη την περίοδο στο νησί μας αλλά και όσες «έσπρωξε ο καιρός» στη Λέσβο από τη γειτονική Τουρκία βρέθηκαν αντιμέτωπες με τις κάννες των κυνηγετικών τυφεκίων. Οι σκηνές που εκτυλίχθηκαν στη Λέσβο τον περσινό χιονιά ήταν πραγματικά απίστευτες. Η σφοδρή κακοκαιρία είχε σπρώξει τα πουλιά ακόμα και σε παραλίες του νησιού μας, όπου τις έβρισκαν και τις σκότωναν κυνηγοί, οι οποίοι δεν χρειαζόταν να χρησιμοποιούν ούτε καν σκύλους. Το κατά πόσο φυσικά λέγεται κυνήγι και όχι εν ψυχρώ εκτέλεση να εντοπίζει κανείς και να σκοτώνει μπεκάτσες πάνω στα χιόνια, δηλαδή ενώ το πτηνό βρίσκεται σε κατάσταση άμυνας, αυτό δεν χρειάζεται να το σημειώσουμε εμείς, το καταλαβαίνει ο κάθε σκεπτόμενος πολίτης.
Δυστυχώς όμως αρκετοί κυνηγοί δεν το καταλαβαίνουν, αγνοούν την έννοια της «οικονομίας»,  κοιτάζουν να σκοτώσουν όσο το δυνατόν περισσότερα πουλιά φέτος και για του χρόνου… έχει ο Θεός! Και όταν αυτά τα λίγα και αποκαμωμένα πουλιά που θα απομείνουν καταφέρνοντας να γλιτώσουν από τις κάννες των τουφεκιών συνεχίσουν το ταξίδι τους, θα περάσουν από αλλού και αλλού αντιμετωπίζοντας κινδύνους και… άλλους κυνηγούς. Το τι θα μείνει τελικά για να αναπαραχθεί και να δώσει νέες μπεκάτσες κανείς δεν μπορεί να το γνωρίζει με ακρίβεια, μπορεί όμως να το φανταστεί, να το εκτιμήσει. Και έτσι έρχονται οι κυνηγοί την επόμενη χρονιά, όπως καλή ώρα φέτος κι αναρωτιούνται «πού είναι οι μπεκάτσες», φταίει ο καιρός, φταίει η ρύπανση, φταίει η υπερθέρμανση του πλανήτη, φταίνε όλα τα άλλα εκτός από την κυνηγετική δραστηριότητα. Εθελοτυφλούν; Δεν καταλαβαίνουν ή κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν την αλήθεια; Ότι, η φύση ενίοτε εκδικείται… ...................................................         ΠΗΓΗ : nealesvou.gr





  10-3--2018    : Η τσούκαρ στις ΗΠΑ ...

Οπως ο φασιανός με το άσπρο δακτυλίδι στο λαιμό έτσι και η πέρδικα τσούκαρ είναι ένα εισαγώγιμο πτηνό στις ΗΠΑ , τα πρώτα πουλιά ήρθαν από την Μέση Ανατολή και την Ασία και εγκαταστάθηκαν με επιτυχία στα άγονα περιβάλλοντα των Δυτικών Πολιτειών , εκεί κατάφεραν να ευδοκιμήσουν, να πληθύνουν και να επεκταθούν σε πολλά ενδιαιτήματα σε διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ. Είναι δε ένα θήραμα πολύ δύσκολο και γι αυτό αγαπητό σε πολλούς Αμερικανούς κυνηγούς . Κάτι πολύ βασικό είναι ότι το κυνήγι της ιδιαίτερα των άγριων πληθυσμών αυτού του πουλιού γίνεται σε δημόσια εδάφη, ενώ στα ιδιωτικά είναι από πουλιά απελευθερωμένα στο στυλ Put & Take. Η χρονική περίοδοι του κυνηγιού της και το όριο πουλιών για την σεζόν είναι τα έξεις στις ακόλουθες Πολιτείες όπου υπάρχουν άγριοι πληθυσμοί σε δημόσιους κυνηγότοπους (αρχική φωτο του άρθρου)
H chukar είναι γενικά ένα σχετικά ένα μικρό αλλα πολύ γερό πουλί με χρώματα φτερών που μοιάζουν περισσότερο με ένα shorebird . Τα αρσενικά και τα θηλυκά φαίνονται σχεδόν τα ίδια, αν και τα αρσενικά είναι συνήθως μεγαλύτερα από τα θηλυκά. Έχουν φτερά στο χρώμα της σκούρας κρέμας έως σκούρο γκρι σε όλο το σώμα τους, έχουν λευκά φτερά στο πλάι με κάθετες μαύρες ρίγες. Τα κεφάλια τους είναι κρεμώδη -γκρι με ένα μαύρο δαχτυλίδι γύρω από τους λαιμούς τους και τα κόκκινα μάτια. Το χρώμα των ποδιών τους κόκκινο και γι αυτό έχει κερδίσει το ψευδώνυμο "κοκκινοπόδαρη " από πολλούς κυνηγούς.

Τα αρσενικά αρχίζουν να φλερτάρουν τα θηλυκά σε δικά τους ξεχωριστά εδάφη κουνώντας τα κεφάλια τους κινούμενα σε ένα κύκλο γύρω από τα θηλυκά. Τα αρσενικά μπορεί να φέρουν ακόμη και φαγητό στο θηλυκό κατά τη διάρκεια της διαδικασίας του ζευγαρώματος. Τα θηλυκά συνήθως επιλέγουν μια θέση φωλιάς που βρίσκεται κάτω από το κάθετο κάλυμμα (π.χ. βραχώδη μέρη, πέτρα, θάμνος, κέδρο ) και ευθυγραμμίζουν την επιφάνεια του εδάφους με χόρτα και φτερά (National Audubon Society 2018). Το θηλυκό κάνει περίπου 8 έως 14 αυγά. Το θηλυκό επωάζει τα αυγά από μόνο του για περίπου 22 έως 24 ημέρες, αν και τα αρσενικά μπορεί να επωάζουν περιστασιακά (NatureServe 2018). Οι νεοσσοί της μπορούν να τρέφονται μόνοι τους λίγο μετά την εκκόλαψη και μπορούν να πετάξουν μέσα σε 7 έως 10 ημέρες (National Audubon Society 2018).
Μετά την εποχή αναπαραγωγής, οι οικογενειακές ομάδες συγκεντρώνονται συνήθως για να σχηματίσουν μεγαλύτερες (κοπάδια) που παραμένουν μαζί μέχρι την επόμενη άνοιξη. Οι Τσουκάρ τρέφονται με μεγάλη βουλιμία στα μέσα του πρωινού και το απόγευμα. Η φυτική ύλη αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος της δίαιτας ενός ενήλικα, ενώ οι νεοσσοί τρέφονται σε μεγάλο βαθμό με έντομα (π.χ. ακρίδες, κάμπιες, μυρμήγκια). Συγκεκριμένα, τρώνε σπόρους και φύλλα από μαυροδάσος, ρωσικό γαϊδουράγκαθο, πεύκο , ηλίανθο, ακατέργαστο αγριόχορτο και φρέσκα λουλούδια , αλλά τροφοδοτούνται επίσης με μούρα (π.χ. ρωσική ελιά) (All About Birds 2018, National Audubon Society 2018).
Οι εχθροί τους είναι , τα κοράκια , τα φίδια , οι αλεπούδες, τα bobcats και και τα φτερωτά αρπακτικα (π.χ. χρυσαετοί, γεράκια, κουκουβάγιες) που μπορούν να θηρεύσουν ενήλικες και νεοσσούς (Sullivan 1994).

Εύρος και Οικότοπος της Τσουκάρ
Όπως αναφέρθηκε, το chukar εισήχθη σε όλη τη χώρα μας (ΗΠΑ) ξεκινώντας από τα τέλη του 1800. Ωστόσο, φάνηκε να επιβιώνουν και να ευδοκιμούν μόνο στις Δυτικές Πολιτείες , κυρίως στην Ουάσινγκτον, το Όρεγκον, το Αϊντάχο, την Καλιφόρνια, τη Νεβάδα και τη Γιούτα (Εθνική Εταιρεία Audubon 2018). Είναι σχετικά σπάνια στη Μοντάνα, στο Ουαϊόμινγκ, στο Κολοράντο, στο Νέο Μεξικό, στην Αριζόνα και σε περιοχές του νότιου Καναδά όπου και είχε φτάσει κάποιες εποχές σαν την μεγαλύτερη γεωγραφική εξάπλωση του είδους .
Η chukar είναι ένα εδάφιο πτηνό των σχετικά μεγάλων υψομέτρων ,όχι όμως ότι δεν διαβιεί καλά και σε χαμηλότερα ύψη, τα ενδιαιτήματα της είναι συνήθως περιοχές με ξηρούς θάμνους και απόκρημνες βραχώδεις πλαγιές (All About Birds 2018). Αν και η προτίμησή της για φαράγγια της ερήμου και ορεινά ενδιαιτήματα είναι παρόμοια με του ορτυκιού Mearns, η chukar βρίσκεται σε περισσότερες βόρειες πολιτείες από ότι το ορτύκι. Οι λιμνοδεσμοί, οι χαράδρες, τα άγονα οροπέδια και οι αραιοκατοικημένες περιοχές της ερήμου είναι επίσης ελκυστικές για την chukar (NatureServe 2018, National Audubon Society 2018). Ωστόσο, οι πέρδικες χρειάζονται νερό ιδιαίτερα το καλοκαίρι για να ευδοκιμήσουν και γι αυτό να μεταναστεύσουν τοπικά για να βρουν πηγές με νερό .

Ζητήματα διατήρησης για την Chukar
Οι Chukar προέρχονται από την Ευρασία, επομένως υπάρχουν πολύ λίγες οικολογικές ανησυχίες για διατήρηση τους στη χώρα μας (ΗΠΑ) εξαιτίας της μη φυσικής τους κατάστασης. Ωστόσο, ο εκτιμώμενος παγκόσμιος αναπαραγωγικός πληθυσμός του είδους είναι περίπου 9 εκατομμύρια πτηνά και θεωρείται παγκόσμια ασφαλής (All About Birds 2018, NatureServe 2018).
Δεδομένου ότι το τσουκάρ προτιμά στεγνά, βραχώδη, απότομα και απομακρυσμένα ενδιαιτήματα, υπάρχει σχετικά μικρή απειλή απώλειας οικοτόπων λόγω της ανθρώπινης ανάπτυξης, της γεωργίας και ακόμη και της βόσκησης βοοειδών. Ο μόνος περιοριστικός φυσικός παράγοντας είναι οι συνθήκες ξηρασίας, οι οποίες μειώνουν τις διαθέσιμες τροφές και πηγές νερού.

Κυνήγι - Ευκαιρίες για την Τσουκάρ
Για να είναι σαφές, το κυνήγι της τσουκάρ είναι πολύ σκληρή δουλειά. Τα περιβάλλοντα και τα ενδιαιτήματα που αναζητούν οι κυνηγοί αυτά τα πουλιά είναι σκληρά για τους περισσότερους ανθρώπουςκαι σκύλους , εκτός αν έχετε λίγο κατσικίσιο αίμα μέσα σας . Αλλά μπορεί επίσης να αποδειχθεί πολύ ικανοποιητική. Δεδομένου ότι το μεγαλύτερο μέρος της κύριας πληθυσμιακής κατάστασης της άγριας τσούκαρ βρίσκεται σε δημόσια εδάφη, υπάρχουν πολλές δυνατότητες κυνηγιού. Παρακάτω είναι μερικές πολιτείες που υπάρχουν άγριες τσούκαρ .
Πριν να πάτε σε ένα κυνήγι chukar για πρώτη φορά , είναι καλό να κάνετε κάποια προπόνηση για αναρρίχηση σε λόφο. Τα πόδια και οι πνεύμονες θα είναι ευγνώμονες αργότερα. Επιλέξτε τις τοποθεσίες σας με σύνεση. Εάν δεν χρειάζεται να ανεβοκατεβαίνετε από ψηλά και προς τα κάτω βραχώδεις πλαγιές, θα είστε σε καλύτερη κατάσταση για να κάνετε μια επιτυχή βολή όταν το απατήσει η στιγμή . Κατά τη διάρκεια της θερμότερης εποχής, επικεντρώστε τις προσπάθειές σας κοντά σε παράκτιες περιοχές και ρυάκια, όπου στις όχθες συγκεντρώνονται για το νερό τα πουλια . Τα πρωινά και τα απογεύματα, η μετάβαση των πουλιών για να τραφούν σε αγροτικά χωράφια και ανοίγματα είναι μία καλή περίπτωση για εσάς . Και στην πιο ψυχρή περίοδο , εστιάστε τις προσπάθειές σας για κυνηγετικές διαδρομές στις πλαγιές με νότιο προσανατολισμό, όπου τα πουλιά πάνε για ζέστη.
Έχοντας ένα καλό σκυλί πουλιών στο πλευρό σας θα βοηθηθείτε πραγματικά. Θα είναι πολύ πιο πιθανό να βρει και να σας δείξει τα πουλιά, όπως και η επαναφορά εκ μέρους του από δύσκολα μέρη θα σας εξοικονομήσει επίσης κάποιες δυνάμεις στα πόδια (legwork) . Αν δεν έχετε ένα σκυλί, οι στάσεις συχνά είναι μια καλή στρατηγική , όχι μόνο για να ξεκουραστείτε , αλλά μπορείτε επίσης να ακούσετε τις φωνές των 'chuk-chuk-chukar' που θα μπορούσε να προδώσει τη θέση τους. Αν είναι δυνατόν, κατεβαίνετε προς τα κάτω για το κοπάδι των πουλιών , έτσι τους κόβεται το τρέξιμο προς τα πάνω και τις αναγκάζεται να πετάξουν προς τα κάτω .
Ενώ σπάνια θα μπορούσατε να χτυπήσετε ένα πουλί που τρέχει στην ανηφόρα , στην πτήση τους προς τα κάτω σας έχετε πολύ καλύτερες ευκαιρίες για μία επιτυχή βολή . Και αν πραγματικά καρπωθείτε μία τσούκαρ στο πρώτο σας κυνήγι, θεωρήστε τον εαυτό σας τυχερό!

Πηγές:
Όλα για τα πουλιά. 2018. Chukar. Πρόσβαση στο: https://www.allaboutbirds.org/guide/Chukar/lifehistory
Εθνική Εταιρεία Audubon. 2018. Οδηγός για τα βοοειδή της Βόρειας Αμερικής. Πρόσβαση στη διεύθυνση: http://www.audubon.org/field-guide/bird/chukar
NatureServe. 2018. NatureServe Explorer: Μια ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια της ζωής. Πρόσβαση στο http://explorer.natureserve.org
Sullivan, Janet. 1994. Alectoris chukar. Στο: Σύστημα Πληροφοριών Πυρόσβεσης, Τμήμα Γεωργίας των ΗΠΑ, Δασική Υπηρεσία, Σταθμός Έρευνας Rocky Mountain, Εργαστήριο Πυροσβεστικών Ερευνών. Πρόσβαση στη διεύθυνση: https://www.fs.fed.us/database/feis/animals/bird/alch/all.html ...................................................         Επιμέλεια : .gpeppas.gr





  1-3--2018    : Ιστορίες ενός GameKeeper ...

Αυτή την εποχή που οι φθινοπωρινές βροχές και οι πρώτες ομίχλες δροσίζουν τα ψηλά βουνά, η πέρδικα σε μεταφέρει πάλι στους θρόνους των κορυφογραμμών, στις λάκες και στα μικρά οροπέδια των βουνών μας. Εκεί που τα βράδια οι μούσες και τα ξωτικά λένε τα δικά τους τραγούδια. Τραγούδια που φτάνουν στ' αυτιά μας με τον αέρα που τρέχει στα γκρέμια.
Τραγούδια που μπερδεύονται με τον ήχο της φωτιάς που ανάβει ο γεροβοσκός στο μαντρί του για να ξεγελάει τη νύχτα και να ζεσταθεί. Σ' αυτά τα μέρη, στα μέρη της ορεινής πέρδικας, όταν με τα σκυλιά σου καταφέρεις να φτάσεις στα ψηλά λημέρια της για να την κυνηγήσεις, αισθάνεσαι μια περίεργη έπαρση, μια έντονη επιβεβαίωση της ύπαρξής σου.
Νιώθεις ότι ξεπερνάς λίγο- λίγο τα όρια που πίστευες ότι έχει ο εαυτός σου. Ανεβαίνεις πολλές φορές μια και δυο ώρες σε ορθοπλαγιές, κάνοντας κατά διαστήματα μικρο αναρριχήσεις. Γιατί πρέπει να φτάσεις εκεί που άκουσες να κράζει το κοπάδι, να το προλάβεις πριν γυρίσει στη ράχη της βουνοκορφής, να το προλάβεις στριμωγμένο στη ρίζα του βράχου. Έτσι ανεβαίνεις κόντρα στο βουνό, διασχίζεις επικίνδυνες σάρες, γαντζώνεσαι από βράχους για να διασχίσεις ένα μικρό μονοπάτι, πασχίζεις να τις «κλείσεις» εκεί που σε οδηγεί η εμπειρία σου και η διαίσθηση των σκυλιών σου. Το χειρότερο είναι που μετά από 4 και 5 ώρες περπάτημα αναγκάζεσαι να «γκαζώνεις με χίλια» για να φτάσεις κοντά στα σκυλιά σου, που τα βλέπεις να ντοριάζουν, να «κόβονται» ν' αρχίζουν εκείνα τα μαγευτικά, ονειρεμένα πονταρίσματα λίγο πιο κάτω από τα 2000 μέτρα. Πάντα τις ψάχνω στις κορφούλες, γύρω από τα οροπέδια των βουνών που βόσκουν πρόβατα ή κατσίκια. Εκεί γύρω βρίσκονται πιο συχνά, γιατί υπάρχει πιο πολύ τροφή, όπως και έδαφος για να ξυστεί και να βρει καλή συντροφιά με τον ήχο από τα λέρια των προβάτων. Πολύ συχνά τη βρίσκουμε εκεί όπου η πέτρα αντικαθιστά τα δέντρα γύρω από τα όρια του αραιού δάσους, μέσα στα κοντοπούρναρα και τριγύρω στους μικρούς χείμαρρους των βουνών.

Τα σκυλιά πρέπει να είναι γυμνασμένα και φιλότιμα, ώστε να μη διστάζουν στα δύσκολα και μακρινά απόρτ που απαιτούνται στο κυνήγι της ορεινής. Να διαθέτουν δε απαραίτητα ανοιχτή και αυτόνομη έρευνα. Στο κυνήγι της ορεινής, σκυλιά που είναι αργά ή κοντινής έρευνας από τη ράτσα τους, ή σκυλιά που βαριούνται και δεν έχουν τεράστιο κυνηγετικό πάθος, δεν έχουν καμία τύχη. Εκείνα που δεν έχουν σταθερή φέρμα και μπόλικη εξυπνάδα, ώστε να ακολουθούν από μακριά το θήραμα χωρίς να το ζορίζουν, καλά θα είναι να τα αφήνετε σπίτι. Μα πάνω απ' όλα πρέπει να είναι γυμνασμένα στο βουνό. Δεκαπέντε τουλάχιστον τρίωρα εκπαιδευτικά σε βουνά, είναι απαραίτητα για να αντέξουν τα πόδια τους στο κυνήγι της πέρδικας.
Διαφορετικά μετά από 2 ώρες θα ξέρετε που είναι τα σκυλιά σας, είτε από τα ίχνη αίματος που θα αφήνουν τα πέλματά τους, είτε επειδή θα σκοντάψατε πάνω τους, έτσι στριμωγμένα που θα είναι στα πόδια σας. Τα περδικόσκυλα πιστεύω ότι αν μη τι άλλο, πρέπει να είναι τα πλέον γυμνασμένα κυνηγόσκυλα. Πριν πολλά χρόνια, ο μεγάλος Γάλλος κυνόφιλος και συγγραφέας Edward Demole έγραψε: «Τα καλύτερα σκυλιά στη μπεκάτσα δεν είναι εκείνα που εκπαιδεύτηκαν ειδικά γι' αυτό το θήραμα.
Πολύ συχνά γίνονται πολύ αργά και επικίνδυνα συνετά στην ακολουθία των αναθυμιάσεων. Προσωπικά προτιμώ εκείνα τα σκυλιά που από νεαρά εκπαιδεύτηκαν στην πέρδικα σε στεγνές περιοχές, βραχώδεις, με ελάχιστα σημεία να μπορεί να κρυφτεί το θήραμα. Αυτά τα σκυλιά είναι συνετά, λειτουργούν σωστά και είναι συνηθισμένα να φερμάρουν από μακριά και να ακολουθούν από απόσταση ένα θήραμα που περπατά γρήγορα όπως η πέρδικα. Με λίγες λέξεις, αυτά τα σκυλιά είναι βοηθοί που δεν σ' αφήνουν να εξαπατηθείς…».
Αλλά και οι περδικοκυνηγοί, δηλαδή αυτοί που το μεγαλύτερο κυνηγετικό πάθος το νιώθουν στο κυνήγι της πέρδικας, είναι οι πιο γυμνασμένοι κυνηγοί που έχω γνωρίσει. Και ήμουν τυχερός όλα αυτά τα χρόνια, να κυνηγήσω και να γνωρίσω μεγάλους περδικάδες. Όλοι τους άνθρωποι με αντοχή και τεράστια επιμονή. Πολλοί από αυτούς είναι πια στα «μετόπισθεν» του κυνηγίου της πέρδικας, γιατί ξέρουν να αναγνωρίζουν πότε τα βουνά έχουν ψηλώσει παραπάνω από τα κουράγια τους. Αυτή είναι η πέρδικα.
Το κυνήγι της, σωματοφθόρο για τον κυνηγό και τα σκυλιά του, με χρονικό όριο λήξης πολύ πιο γρήγορο σε σχέση με όλα τ' άλλα κυνήγια. Δυστυχώς όλα αυτά τα χρόνια, αναγκαστικά …συναπάντησα με πίκρα και τους τρόπους λαθροθηρίας της ορεινής. Σ' άλλα μέρη λοιπόν τις σκοτώνουν κατά το μεσημεράκι, κρυμμένοι σαν τους «Απάτσι» κοντά στα λίγα νερά που έχουν τα περισσότερα περδικοβούνια. Σ' άλλα μέρη προτιμούν να περιδιαβαίνουν με τα τζιπ τους στους ορεινούς δασικούς δρόμους, που η πέρδικα βγαίνει το σούρουπο για να τριφτεί και να ξυστεί λίγο στο επίπεδο χώμα.
Σ' άλλα μέρη πάλι, ακόμα δεν γνωρίζουν την κουλτούρα του περδικόσκυλου, και την κυνηγούν παγάνα 7-10 άτομα γαζώνοντας πλαγιές ολόκληρες. Υπάρχουν πάντα και οι γραφικοί που στήνουν παγίδες. Εν πάση περιπτώσει, ας κάνει ότι μπορεί ο καθένας μας προς τη σωστή κατεύθυνση. Μια πέρδικα χτυπημένη, κυνηγώντας τη με σκυλιά φέρμας, και δουλεμένη με τους όρους που αυτή θέτει στο χώρο της, είναι μια σπονδή στο ίδιο το βουνό.
Κανείς μας δεν έχει ανάγκη από 300 γρ. κρέας. Γιατί μόνο σαν κρέας μπορεί να υπολογιστεί  μια πέρδικα χτυπημένη μπαμπέσικα και παράνομα. Μπορούμε τιμώντας το πιο λεβέντικο και παραδοσιακό κυνήγι του ελληνικού χώρου, να γεμίσουμε τα ελληνικά βουνά με πέρδικες. Ας βάλουμε αυτό το στοίχημα σαν λαός! Η μεγαλοσύνη της απαιτεί το μέγιστο της λεβεντιάς και από την «οικογένεια» των κυνηγών. Γυμνασμένα σκυλιά, γυμνασμένοι και υγιείς και εμείς.
Σωφροσύνη- σεβασμός στο υπέροχο αυτό πουλί

Tου Ιωάννη Αλιγιζάκη ...................................................         ΠΗΓΗ : .gpeppas.gr



Top

© Giorgio Peppas















E-mailme - Giorgio Peppas
Webmaster